Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lutego 2020 r. M.M. wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji tego organu z dnia [...] r. nakładającej karę pieniężną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, wydanej na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 i innych ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.). Powyższe postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Odstępstwo od tej zasady dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać sądowi wojewódzkiemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.), gdzie w § 1 rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Z powyższego wynika, że tylko sprawy w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym należą do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, na obszarze których strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Natomiast przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji nakładającej karę pieniężną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wydanej na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 i innych ustawy o drogach publicznych. Uznać należy, zatem iż do rozpoznania przedmiotowej sprawy właściwy miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.