Wyrok WSA w Gliwicach z 18 kwietnia 2018 r., III SA/Gl 2/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2018 r.

Sprawa

sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.

Skład

Sędzia WSA Małgorzata Herman przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Małgorzata Jużków
Sędzia WSA Krzysztof Kandut

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej: O.p.), po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w K. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...] r., nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Podstawą tego rozstrzygnięcia był następujący stan sprawy:

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], pozostawił na podstawie art. 169 § 4 O.p. bez rozpatrzenia odwołania A Sp. z o.o. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...]oraz [...]. Przedmiotowe postanowienie jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zostało doręczone A Sp. z o. o. w dniu 12 grudnia 2016 r. wskutek doręczenia awizowanego (fikcja doręczenia) zgodnie z art. 151 § 1 w związku z art. 150 O.p.

Kserokopia ww. postanowienia z [...] r. została przekazana i doręczona stronie w dniu 30 sierpnia 2017 r. w celach informacyjnych.

Pismem złożonym w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach 6 września 2017 r., Spółka A wniosła zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...]r. wnosząc o jego uchylenie.

Postanowieniem z [...]r. nr [...], doręczonym stronie 16 października 2017 r. organ drugiej instancji stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia.

Pismem z 20 października 2017 r. (data złożenia w IAS - 23 października 2017 r.) A Sp. z o. o. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że ww. postanowienie otrzymała w dniu 30 sierpnia 2017 r. Dopiero z odpowiedzi na zażalenie powzięła informację o doręczeniu postanowienia w drodze fikcji w dniu 12 grudnia 2016 r. Tymczasem, awiza o złożeniu przesyłki na poczcie nie zostały pozostawione w biurze Spółki, zatem nie sposób uznać doręczenia fikcyjnego za skuteczne. Jednocześnie Spółka dowiedziała się o podwójnym awizowaniu z postanowienia z [...]r. (doręczonego 16 października 2017 r.). Pracownik Spółki regularnie odbiera pocztę i co za tym idzie nie ma możliwości, aby nie została ona przez Spółkę podjęta.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach dokonując oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego na wstępie stwierdził, że istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do wniesienia przez Spółkę A zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] oraz nr [...].

Organ przypomniał, że zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych (§ 4). Wedle art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (Rozdział 16 Zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Na podstawie art. 163 § 2 O.p. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Dalej organ wskazał, że podstawową kwestią jest ustalenie czy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. zostało doręczone A sp. z o. o. W przypadku odpowiedzi negatywnej na tak postawione pytanie organ odwoławczy nie będzie miał podstaw prawnych do wydania postanowienia w przedmiocie przywrócenia/odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. W ten sposób uprzednie rozpatrzenie kwestii prawidłowego doręczenia stronie ww. postanowienia warunkuje następczą możliwość analizy wniosku o przywrócenie uchybionego terminu wniesienia zażalenia na to postanowienie.

Następnie organ przywołał treść przepisów art. 151 i art. 150 O.p. regulujących zasady doręczania pism oraz postępowania w razie niemożności doręczenia w sposób wskazany w art. 148 lub 149 O.p.

Odnosząc powołane przepisy do stanu faktycznego sprawy organ zauważył, że przesyłkę poleconą zawierającą postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. nadano na wskazany przez Spółkę adres: A Sp. z o. o., ul. [...], [...]. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwrotnym potwierdzenia odbioru przesyłka ta nie została odebrana przez Spółkę pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 28 listopada i 6 grudnia 2016 r. W konsekwencji, została zwrócona nadawcy i złożona do akt sprawy. Zawiadomienie o awizowaniu zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczono na drzwiach biura Spółki.

W ocenie organu, zgodnie z art. 151 § 1 w związku z art. 150 O.p. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 12 grudnia 2016 r. poprzez tzw. doręczenie awizowane (fikcję doręczenia).

Organ przypomniał, że zgodnie z art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie (§ 2 pkt 1). Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 12 § 1). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej (art. 12 § 5). W konsekwencji, skoro postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. zawierające prawidłowe pouczenie o trybie zażaleniowym, zostało skutecznie wprowadzone do obrotu poprzez doręczenie awizowane w dniu 12 grudnia 2016 r., to termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 19 grudnia 2016 r. (poniedziałek). Natomiast przedmiotowe zażalenie zostało złożone przez stronę w IAS w Katowicach w dniu 6 września 2017 r., tj. z uchybieniem terminowi do jego wniesienia.

Z tego względu Dyrektor IAS w Katowicach postanowieniem z dnia [...] r. doręczonym stronie 16 października 2017 r. stwierdził uchybienie terminowi do jego wniesienia.

Wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu został złożony w dniu 23 października 2017 r.

Stosownie natomiast do art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 powołanego artykułu, podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Oceniając złożony wniosek, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazał, że przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest możliwe wyłącznie przy kumulatywnym spełnieniu wszystkich ustawowych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Do wymogów tych należą:

1. uprawdopodobnienie braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu (art. 162 § 1);
2. złożenie przez zainteresowanego podania o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 162 § 2);
3. jednoczesne z wniesieniem podania dopełnienie czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 2).

W omawianej sprawie strona nie dopełniła w sposób prawidłowy wszystkich łącznie z wyżej wymienionych obligatoryjnych wymogów. Odnośnie wymogu pierwszego, w świetle art. 162 § 1 O.p., brak winy w uchybieniu terminu musi zostać uprawdopodobniony przez wnioskodawcę w tym znaczeniu, że to on ma uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niego niezależna i uniemożliwiła mu działanie nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach. Nie można zatem oczekiwać, że organ podatkowy w oparciu o przepisy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. ma wykazać, że po stronie wnioskodawcy doszło do zawinienia bądź jego braku.

W stosunku do wymogu z art. 162 § 2 O.p., dotyczącego terminu siedmiu dni na złożenie podania o jego przywrócenie, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi stwierdził, że - wedle argumentacji strony - siedmiodniowy termin do złożenia wniosku należy liczyć od dnia 30 sierpnia 2017 r., to jest od dnia w którym stronie została przekazana przez organ podatkowy kopia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. Przyjmując, że 30 sierpnia 2017 r. Spółka dowiedziała się o faktycznej dacie doręczenia postanowienia, zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej powinna ona była w ciągu siedmiu dni, tj. do dnia 6 września 2017 r. złożyć podanie o przywrócenie terminu wraz z dopełnieniem czynności, dla której określony był termin.

Tymczasem A Sp. z o. o. złożyła zażalenie na przedmiotowe postanowienie z późniejszym wnioskiem o przywrócenie terminu na dokonanie tej czynności, jednakże nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi.

Wniosek A Sp. z o. o. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia posiada załączniki w postaci: (a) kopii zażalenia; (b) wydruku z KRS. Natomiast nie posiada wiarygodnego uzasadnienia poza stwierdzeniem, że termin do wniesienia zażalenia był liczony od dnia 30 sierpnia 2017 r., tj. od dnia przekazania Spółce kopii skarżonego postanowienia. Zatem, ogólnikowość wyjaśnień wnioskodawcy, w zasadzie ograniczających się do zanegowania skuteczności doręczenia awizowanego ww. postanowienia oraz fakt przyjęcia siedmiodniowego terminu na złożenia zażalenia od dnia 30 sierpnia 2017 r., tj. dnia w którym Spółka otrzymała od organu podatkowego kserokopię postanowienia z dnia [...]r. nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu.

Podsumowując organ uznał, że niedopełnienie przez Spółkę koniecznych wymogów powoduje, ze wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie, czemu dał wyraz w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem z 4 grudnia 2017 r., Spółka wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. wnosząc o jego uchylenie, jak również o uchylenie postanowienia organu z [...]r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia oraz o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej, oraz domagając się zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 121, 122, 181, 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny z pominięciem słusznego interesu strony oraz z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów podatkowych, poprzez przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia;
2. art. 123 O.p. poprzez niezapewnienie podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym;
3. art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 239 O.p. poprzez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia;
4. art. 163 § 1 i 2 O.p. poprzez stwierdzenie uchybienia przez stronę terminowi wniesienia wniosku o przywrócenie terminu;
5. art. 127 O.p. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności obowiązującej w postępowaniu podatkowym;
6. art. 169 § 4 w związku z art. 168 § 1 - 3 O.p. i art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia odwołania wniesionego przez prezesa zarządu Spółki T.D. wskutek błędnego uznania, że nie był on uprawniony do podpisania pisma.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że podstawą wydania przez organ odwoławczy postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania A Sp. z o. o. od decyzji organu kontroli skarbowej było uznanie, że prezes zarządu T.D. nie był uprawniony do reprezentowania Spółki. Zdaniem strony skarżącej T.D. był osobą należycie umocowaną do złożenia przedmiotowego odwołania, co obligowało organ podatkowy do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w wyniku złożonego odwołania. Podatnik pierwszą informację o wydaniu ww. postanowienia powziął dopiero w dniu 30 sierpnia 2017 r., z pisma informacyjnego Dyrektora IAS w Katowicach z dnia 17 sierpnia 2017 r. do którego dołączona została kopia wydanego postanowienia. Podatnik uznał wówczas, że dopiero wtedy rozpoczął bieg termin do wniesienia zażalenia. Dopiero z treści zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS w Katowicach z dnia [...] r. Spółka powzięła informację, że organ odwoławczy dla przesyłki zawierającej postanowienie z dnia [...]r. przyjął tzw. fikcję doręczenia z dniem 12 grudnia 2016 r.

Zdaniem Spółki nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu podatkowego, jakoby doszło do skutecznego doręczenia postanowienia z dnia [...]r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania. W zażaleniu, jak również w późniejszym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia podatnik poinformował organ odwoławczy, że doręczyciel nie dopełnił wymogu złożenia awizo w skrzynce pocztowej skarżącej Spółki, w wyniku czego ta nie miała wiedzy o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym i bez swojej winy nie mogła jej odebrać. Na dowód powyższego podatnik zaoferował dowód w postaci przesłuchania pracownika Spółki – M.S., który osobiście zajmuje się odbiorem przesyłek listowych kierowanych do Spółki. Poza tym wskazano, że stosownie do ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji z tytułu nienależytego wykonania usługi doręczenia przesyłek rejestrowanych, o których mowa w art. 89 Prawa pocztowego, tj. doręczenia w trybie m.in. postępowania podatkowego, przysługuje wyłącznie nadawcy przesyłki, a zatem nie przysługuje podatnikowi jako jej adresatowi. Tym samym nie można skarżącej Spółce czynić zarzutu niewykazania okoliczności nieprawidłowego doręczenia przesyłki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W całości podtrzymał swoje stanowisko i jego argumentację wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.) Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...]r. odmawiające A Sp. z o.o. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu z [...] r.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, wbrew postawionym w skardze zarzutom zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i tym samym brak podstaw do jego uchylenia. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez ten organ argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa są całkowicie chybione.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 O.p.

Sąd administracyjny rozpoznając skargę obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy rzeczywiście postanowienie organu z [...] r. zostało prawidłowo doręczone skarżącej Spółce. Prawidłowość dokonania czynności materialno-technicznych (jakimi są doręczenia) powinna przed postępowaniem sądowoadministracyjnym podlegać ocenie organów - w postępowaniu administracyjnym i Sądu - w trybie sądowoadministracyjnym. Tak więc związana z tym dokumentacja winna być pełna, czytelna, pozbawiona wszelkich uproszczeń, pominięć i braków, które niweczyłyby możliwość przeprowadzenia wnioskowań, o których wyżej mowa.

W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić skuteczne (tj. zgodne z prawem) doręczenie skarżącej ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...]r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...]r. Korespondencja w tej sprawie została wysłana przez pocztę na wskazany przez Spółkę adres, lecz pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 28 listopada i 6 grudnia 2016 r. nie została odebrana, co wywołało jednak skutek doręczenia w trybie art. 150 O.p. (fikcja prawna doręczenia pisma). Fakt doręczenia postanowienia w tym trybie w dniu 13 grudnia 2016 r. wynika z akt administracyjnych. W prawdzie organ przyjął jako dzień doręczenia w tym trybie 12 grudnia 2016 r., jednak ta nieścisłość nie ma wpływu na treść zaskarżonego postanowienia..

Organ podatkowy zatem ustalił, że wobec doręczenia stronie ww. postanowienia w dniu 12 grudnia 2016 r. (powinno być 13 grudnia 2016 r.), termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 19 grudnia 2016 r.(powinno być 20 grudnia 2016 r.) Tymczasem zażalenie na ww. postanowienie zostało złożone przez skarżącą w dniu 6 września 2017r., a wniosek o przywrócenie terminu został złożony 23 października 2017 r.

Należy przy tym zauważyć, że w dniu 30 sierpnia 2017 r. Spółka otrzymała kserokopię postanowienia organu z [...]r., które organ przekazał stronie w celach informacyjnych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalona jest linia orzecznicza, zgodnie, z którą wymóg "doręczenia" spełniony jest wówczas, gdy strona otrzyma oryginał decyzji zawierający wszystkie wymagane w art. 210 O.p. elementy. Nie spełnia tego wymogu doręczenie stronie wydruku komputerowego, kopii, kserokopii lub innego rodzaju odbitki oryginału decyzji bądź uwierzytelnionego odpisu (por. m.in. wyrok NSA z 4 grudnia 2015 r., sygn.. I FSK 1309/14, wyrok WSA w Gliwicach z 4 października 2012 r., sygn. I SA/Gl 705/11, wyrok WSA w Warszawie z 18 maja 2017 r., sygn.. III SA/Wa 2477/16 wszystkie dostępne w bazie orzeczeń CBOISA).

A zatem doręczenie kserokopii orzeczenia na wniosek strony nie jest wypełnieniem nakazu wynikającego z art. 211 O.p., zwłaszcza, że ustawodawca z doręczeniem decyzji wiąże szereg skutków prawnych w tym między innymi związanie od tej chwili decyzją organu, który ją wydał. Od daty doręczenia decyzji (postanowienia) biegnie termin na wniesienie odwołania (zażalenia), co wyraźnie wynika z art. 223 § 2 O.p.

Należy przy tym dodać, że do zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy odnoszące się do odwołań (art. 239 O.p.).

O przesłankach przywrócenia terminu stanowi art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 tej ustawy w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Z kolei, art. 162 § 2 O.p ustawy stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Należy przy tym wskazać również na treść art. 163 § 2 O.p, zgodnie z którym w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Sąd w niniejszej sprawie nie podziela zarzutu strony skarżącej, iż organ dopuścił się naruszenia wskazanych zarzutach skargi przepisów O.p. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, już tylko z tej przyczyny, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, a nie stwierdzenie uchybienia terminu.

Powołany wyżej art. 162 O.p. przewiduje cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Po pierwsze przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Druga przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

Sąd podziela stanowisko organu co do stwierdzenia, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w dochowaniu terminu do wniesienia zażalenia.

Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy należy pojmować w sposób obiektywny. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się przykładowo przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. A zatem chodzi tu o okoliczności wyjątkowe, które uniemożliwiły dochowanie terminu.

Należy wskazać, że przywracanie terminu w trybie art. 162 ustawy O.p. nie jest przedmiotem uznania administracyjnego. Organ podatkowy ma obowiązek przywrócenia terminu, jeżeli zachodzą wszystkie przesłanki, o których mowa w tym przepisie.

Należy zauważyć, że uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia, nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie wbrew zarzutom strony skarżącej, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia nie został uprawdopodobniony.

Tym samym skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, ponieważ postępowanie skarżącej odbiega w ocenie Sądu od zachowania reguł staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

Podsumowując należy stwierdzić, że trafne są twierdzenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, iż w rozpatrywanej sprawie strona nie dopełniła wymogów przewidzianych w art. 162 O.p.

Przyjmując, bowiem, że 30 sierpnia 2017 r. Spółka dowiedziała się o faktycznej dacie doręczenia postanowienia, zgodnie z art. 162 § 2 O.p. powinna ona była w ciągu siedmiu dni, tj. do dnia 6 września 2017 r. złożyć podanie o przywrócenie terminu wraz z dopełnieniem czynności, dla której określony był termin. Tymczasem skarżąca złożyła zażalenie na przedmiotowe postanowienie, ale z późniejszym, a nie jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu na dokonanie tej czynności, przy czym nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. Wniosek A Sp. z o. o. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia posiada załączniki w postaci: (a) kopii zażalenia; (b) wydruku z KRS. Natomiast nie posiada wiarygodnego uzasadnienia poza stwierdzeniem, że termin do wniesienia zażalenia był liczony od dnia 30 sierpnia 2017 r., tj. od dnia przekazania Spółce kserokopii skarżonego postanowienia. Zatem, słusznie organ stwierdził, że nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu.

Organ w odpowiedzi na skargę wyczerpująco i prawidłowo odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi. Niecelowe i zbyteczne stało się odniesienie do zarzutów skargi, które nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia, ale do postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.