Postanowienie WSA w Gliwicach z 21 grudnia 2011 r., III SA/Gl 2011/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 21 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze na wskazaną w sentencji decyzję w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za [...] r. w kwocie [...] zł zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie decyzji może spowodować utratę przez wnioskodawcę, prowadzącego działalność gospodarczą, płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym stosownie do art. 61 § 5 ustawy postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Oznacza to zatem, że aby można było zastosować wspomniany przepis zaskarżony akt musi podlegać wykonaniu, nadto winny zachodzić okoliczności wskazane w art. 61 § 3 ustawy, przy czym to na stronie skarżącej spoczywa ciężar ich wykazania.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt sprawy niniejszej podnieść przyjdzie, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kwota spornego zobowiązania w podatku akcyzowym jest – co sam skarżący przyznaje - niska. Wykonanie obowiązku skarżącego polegającego na uiszczeniu tej kwoty nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji kwota ta zostanie skarżącemu zwrócona. Nie wykazano również aby w razie wykonania decyzji skarżący poniósł żadną szkodę. W tym zakresie, w uzasadnieniu wniosku nie podano żadnych konkretnych danych, ograniczając się do cennych zwrotów o charakterze ogólnym (np. "bardzo zła sytuacja finansowa" czy "balansowanie na krawędzi niewypłacalności"). Nie poparto tych wywodów żadnymi dowodami źródłowymi obrazującymi sytuację finansową skarżącego.

Dlatego też w oparciu o wskazane powyżej przepisy Sąd postanowił jak w sentencji.