Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...] (znak: [...]), Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., Nr [...], którą odmówił I. K. umorzenia należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek w części finansowej przez płatnika składek za okres od [...] r. do [...] r. w łącznej wysokości [...] zł.
Decyzja z dnia [...] r. zawierała pouczenie, że niezadowolona strona może wnieść skargę do tut. Sadu, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru i opisów znajdujących się na kopercie decyzja ta wraz z decyzją z dnia [...] r., Nr [...], została przesłana w jednej kopercie na adres R. ul. [...] który był podany przez stronę w toku postępowania między innymi w pismach z dnia [...] i [...] r. Z powodu nieobecności adresata dnia [...]r. przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym w R., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym Urzędzie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej (wypełnione przez doręczyciela rubryki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Powtórne "awizo" nastąpiło dnia [...] r. Z powodu nie podjęcia przesyłki w terminie zwrócono ją do nadawcy dnia [...] r.
Dnia [...] r. kserokopie powyższych decyzji zostały wydane mężowie strony skarżącej (notatka służbowa z tego dnia).
Skargę z dnia [...] r. - na powyższą decyzję ZUS z dnia [...] r., Nr [...] - strona wniosła do ZUS dnia [...] r., jak wynika z odcisku datownika poczty umieszczonego na kopercie.
W skardze tej strona wnosiła o uchylenie "zaskarżonej Decyzji Prezesa ZUS w W. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub przekazanie sprawy (...) z urzędu do WSA w Warszawie". Zarzuciła między innymi, że ZUS w pierwszej instancji pouczając o procedurze odwoławczej skierował stronę do Prezesa ZUS - który nie jest organem właściwym - zamiast do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie. Zdaniem strony naruszenie przepisów o właściwości stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Poza tym wskazała, że decyzja została skierowana na nieaktualny adres, tj. R. ul. [...]
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ZUS jako przedmiot zaskarżenia wskazał decyzję z dnia [...] r., Nr [...], wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Właściwość tutejszego Sądu do rozpoznania skargi z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczącej umorzenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28 - art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 z późn. zm., zwana dalej u.s.u.s.) wynika z obowiązującego od dnia 11 października 2008 r. przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) wydanego na podstawie delegacji wynikającej z 13 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) oraz faktu, że miejsce zamieszkania strony skarżącej podane w skardze (R. ul. [...]) znajduje się na terenie działania tutejszego Sądu.
Jak stanowi art. 83 § 4 u.s.u.s., od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne stronie nie przysługuje odwołanie tylko prawo wniesienia do Prezesa ZUS wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Przepis ten stosuje się odpowiednio również w sprawach ulg i umorzeń należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 32 u.s.u.s.).
Natomiast zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Moment doręczenia rozstrzygnięcia należy ustalać stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze względu na przepis art. 83 § 4 i art. 123 u.s.u.s.
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona zaskarżyła decyzję ZUS z dnia [...] r., Nr [...] r., a nie Nr [...], ponieważ wyraźnie to wynika z treści skargi. W prawdzie na pierwszej stronie zaskarżonej decyzji widnieje nieprawidłowy adres, tj. R. ul. [...], zamiast ul [...], ale decyzja ta była skierowana, tak jak decyzja Nr [...] znajdująca się w tej samej przesyłce, pod właściwy adres, co wynika opisu adresata zawartego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Taka nieprawidłowość nie dyskwalifikuje czynności doręczenia kierowanego pod właściwy adres.
Stosując art. 44 k.p.a. należy przyjąć, że zaskarżona decyzja została stronie doręczona z upływem 14. dnia licząc od dnia [...] r. ([...]), tj. pierwszego dnia kiedy nie można było doręczyć decyzji w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. z powodu nieobecności adresata. Wszystkie warunki do uznania doręczenia zastępczego za skuteczne zostały spełnione, gdyż przesyłka była przechowywana w Urzędzie Pocztowym przez okres 14 dni, a zawiadomienie o tym fakcie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, a dnia [...] r. ponownie poinformowano stronę o możliwości odbioru przesyłki. W związku z tym termin ten upłynął dnia [...] r., dlatego strona winna złożyć skargę w terminie do dnia [...] r.
Brak podstaw prawnych do uznania, że doręczenie decyzji nastąpiło z dniem odbioru jej kserokopii w ZUS przez męża strony skarżącej.
Tym samym, jeśli skargę z dnia [...] r. strona wniosła za pośrednictwem organu dnia [...] r., jak wynika z odcisku datownika poczty umieszczonego na stosownej kopercie, nie składając wniosku o jego przywrócenie, to nastąpiło to z uchybieniem ustawowego terminu, co prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.