Uzasadnienie
Dnia 21 lipca 2010 r. G. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, stwierdzając że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] "w sprawie utrzymania w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w K. nie uznania w całości złożonych oświadczeń w miesiącu czerwcu 2005 r., przez osoby fizyczne, nieprowadzace działalności gospodarczej, w zakresie zakupu oleju opałowego zabarwionego na czerwono, oznaczonego znacznikiem na cele opałowe".
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2010 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Pouczono jednocześnie pełnomocnika o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wezwanie w tej sprawie doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru).
W dniu 16 września 2010 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnictwo, a na zawierającej je przesyłce widnieje data nadania: [...] 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania.
Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie – zauważył brak w zakresie udokumentowania umocowania do reprezentowania strony skarżącej.
Przepis art. 34 p.p.s.a. stanowi, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 37 § 1 p.p.s.a.).
Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym (o czym stanowi art. 48 § 3 P.p.s.a.). Niezałączenie prawidłowo sporządzonego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (oryginału, czy też poświadczonego odpisu przez uprawnioną do tego osobę) stanowi brak formalny skargi, który można jednak konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (por. postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158).
W przedmiotowej sprawie wezwanie w tej sprawie doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Termin na uzupełnienie braków upływał dnia [...] 2010 r. ([...]). Natomiast żądane pełnomocnictwo nadano [...] 2010 r., a zatem po upływie 7-dniowego terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3, w zw. z art. 49 p.p.s.a. skarga, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie G. K. zaskarżył nie wydaną jeszcze w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w sprawie wniesionego przez pełnomocnika strony odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za [...] 2005 r.
W tym kontekście należy zauważyć, że nie można wnieść skargi od decyzji, która nie została jeszcze wydana, co wyczerpuje przesłankę z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiąc dodatkową – poza nieuzupełnieniem w terminie braków formalnych - przesłankę do odrzucenia skargi.