Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 września 2013 r. M.Z. reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego D.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 10 maja M.Z. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, albo ustanowienie nowego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, gdyż przedmiotowa skarga została podpisana przez doradcę podatkowego, który nie posiada uprawnień do występowania w sprawie, a to w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Opisane wezwania doręczono M.Z. w dniu 17 maja 2016 r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy.
W zakreślonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 24 maja 2016 r. skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. nr 2012, poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przy czym w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wskazano, iż każde pismo procesowe powinno zawierać podpis strony, jej pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego.
Nadto zgodnie z art. 232 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, przy czym postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, które skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 17 maja 2016 r. M.Z. nie podpisał skargi, a także nie przedłożył własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, jak również nie ustanowił nowego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez M.Z. w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie.