Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r., złożonym w dniu [...] r. (data stempla pocztowego) M. J. reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata M. G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r., nr [...], którą określono stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego i jednocześnie zaległości podatkowej z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w kwocie [...] zł.
Pełnomocnik strony do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc, że po udzieleniu pełnomocnictwa przez M.J. poważnie zachorował i nie mógł skutecznie sporządzić i wnieść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przepisanym terminie, który upłynął w dniu [...] r. Pełnomocnik podniósł, że do dnia [...] r. nie był zdolny do podejmowania jakichkolwiek czynności związanych z wykonywaniem zawodu, a ponadto wykonuje zawód w kancelarii jednoosobowej. Na potwierdzenie tych twierdzeń przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia [...]r., gdzie lekarz sądowy stwierdził na podstawie dokumentacji lekarskiej i wyników badania lekarskiego przeprowadzonego dnia [...] r., że Pan M. G. nie może stawić się w dniu [...] r. w Sadzie Rejonowym w K. z powodu choroby, przy czym jest niezdolny do dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a). – przewiduje, że "jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". W myśl art. 87 P.p.s.a "pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu" (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiąjącej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek w [...] r., natomiast – jak wynika z treści wniosku – do dnia [...] trwała niezdolność pełnomocnika do podejmowania jakichkolwiek czynności związanych z wykonywaniem zawodu. Tym samym uznać należało, iż wniosek z dnia [...] r. został złożony z zachowaniem terminu do tego przewidzianego.
Wobec powyższego oceny wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy". (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 479/07 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przytoczonym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani wiek, ani stan zdrowia same w sobie nie wykluczają istnienia winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Istotnym jest też, że od strony dbającej należycie o swoje interesy w toczącym się postępowaniu zasadnym jest wymaganie dołożenia wszelkich starań w celu dochowania terminu (NSA w cytowanym wyroku mówi wręcz o "użyciu największego w danych warunkach wysiłku"). Dlatego też Sąd uznał, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślić należy, iż zaświadczenie lekarskie przedłożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazuje jedynie, iż pełnomocnik nie może stawić się w dniu [...] r. w Sądzie Rejonowym w K. z powody choroby. Można wywnioskować, iż niezdolność wywołana chorobą trwa od dnia [...] do dnia [...] r., jednakże w zaświadczeniu lekarskim nie wskazano jasno, iż pełnomocnik – adwokat M. G. w czasie od dnia [...] r. do dnia [...] r. nie mógł podejmować jakichkolwiek czynności związanych z wykonywaniem swojego zawodu i reprezentowaniem Strony skarżącej.
Podkreślić należy, iż pełnomocnik skarżącej sporządzoną przez siebie skargę opatrzył datą [...] r., zatem można domniemywać, iż pomimo deklarowanej niezdolności do podejmowania jakichkolwiek czynności związanych z wykonywaniem swojego zawodu w dniach od [...] r. do dnia [...] r. w dniu [...] r. adwokat M. G. podjął jednak czynności związane z wykonywaniem swojego zawodu i sporządził skargę.
Sąd stanął również na stanowisku, iż stwierdzenie, że pełnomocnik skarżącej wykonuje zawód w kancelarii jednoosobowej nie wyłącza możliwości złożenia skargi przy pomocy innych osób, tym bardziej, iż skarga w dniu [...] r. została już sporządzona.
Na marginesie wskazać należy również, iż wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w przeciwieństwie do wniesienia skargi kasacyjnej nie obarczone jest przymusem adwokackim, zatem dopuszczalna jest sporządzenie i wniesienia skargi osobiście przez stronę skarżącą, a następnie uzupełnienie jej przez występującego w sprawie pełnomocnika.
Reasumując, w ocenie Sądu pełnomocnik M. J. nie uprawdopodobnił, że w niniejszej sprawie miały miejsce okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły wniesienie skargi w terminie.
Sąd nie znajdując podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.