Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 marca 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...]. Postanowienie to zostało zaskarżone sprzeciwem datowanym na [...] r. Sprzeciw nie zawierał podpisu. Dlatego też na mocy zarządzenia z 17 kwietnia 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie lub do nadesłania podpisanego egzemplarza. Pomimo dwukrotnej próby doręczenia (W dniach 28 kwietnia i 6 maja 2014 r.) przesyłka zawierająca powyższe wezwanie nie została odebrana przez skarżącego. Do chwili obecnej nie uzupełniono braków formalnych sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie (...) sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Za jeden z braków formalnych uznać należy brak podpisu, zgodnie z regulacją art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 P.p.s.a jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu z powodu niezachowania braków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienia lub poprawienie w terminie 7 dni.
Ponieważ przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych sprzeciwu nie została podjęta pomimo dwukrotnego awizowania, dlatego też w sprawie znalazł zastosowanie art. 73 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie bezskutecznego dwukrotnego awizowania doręczenia uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od pierwszej próby doręczenia. W tym wypadku pierwsze awizo nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2014 r. a zatem przesyłkę uznać należy za doręczoną w dniu 12 maja 2014 r. Oznacza to, że tygodniowy termin przewidziany na usunięcie braków formalnych sprzeciwu, wynikający z art. 49 § 1 P.p.s.a., upłynął bezskutecznie w dniu 19 maja 2014 r. (poniedziałek).
Wobec powyższego na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.