Uzasadnienie
Zaskarżoną czynnością (pismem) z 30 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta K. (dalej: organ), negatywnie rozpatrzył wniosek G. H. (dalej: skarżąca) o zwrot kosztów przejazdu jej małoletniej, niepełnosprawnej córki M. H., z miejsca zamieszkania do [...] Szkoły Podstawowej "U." w R. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem, wysłanym pocztą elektroniczną 20 grudnia 2021 r., skarżąca zwróciła się do organu o zwrot, od dnia 1 grudnia 2021 r., kosztów przejazdu jej niepełnosprawnego dziecka z miejsca zamieszkania w K. do najbliższej placówki behawioralnej tj. [...] Szkoły Podstawowej "U." w R. Do wniosku skarżąca załączyła orzeczenie z [...] r., nr [...], o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez Poradnię Psychologiczno - Pedagogiczną w R. Organ, zajmując negatywne stanowisko, w piśmie z 30 grudnia 2021 r. wskazał, że w zaleceniach zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego małol. M., nr [...] z [...] r. wydanym przez Poradnię Psychologiczno - Pedagogiczną w R. określono, że najbardziej optymalną formą kształcenia będzie kształcenie w Oddziale Przedszkolnym [...] Szkoły Podstawowej "U." w R. - oddział "[...]", jak również możliwą formą kształcenia jest kształcenie specjalne realizowane w przedszkolu ogólnodostępnym z oddziałami integracyjnymi i specjalnymi, przedszkolach integracyjnych oraz specjalnych.
Zespół Orzekający określił, ze powyższe rodzaje placówek stanowią odpowiedź na potrzeby dziecka. Ponadto, z uwagi na treść art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm.) trudno oczekiwać, aby organ był zobowiązany do zapewnienia zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnych dzieci w każdym przypadku, gdy rodzice wskażą, ich zdaniem, najbardziej odpowiednią placówkę oświatową. Obowiązujące regulacje prawne nie nakładają na gminę obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu do placówki wskazanej przez rodziców, gdy są inne, bliższe placówki zapewniające odpowiedni względem potrzeb dziecka poziom edukacji i opieki. Na gruncie ustawy Prawo oświatowe, wystarczającym bowiem kryterium jest zapewnienie wymogów zawartych w orzeczeniu, a nie ustalenie, która placówka zapewnia je najlepiej w opinii rodzica/ opiekuna.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uznania, że organ ma obowiązek na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe zapewnić małol. M. bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do najbliższej szkoły oraz zobowiązania organu do zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do [...] Szkoły Podstawowej U. w R. dla małol. M. oraz zwrotu wszystkich kosztów przewozu dziecka do R. od dnia 1 grudnia 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ administracji zaniechał poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie wynikającym z przepisów art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, bowiem nie uwzględnił zaleceń specjalistów pracujących z jej córką oraz zaleceń wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w R., a także nie zapewnił na terenie K. odpowiedniej placówki edukacyjnej i odmówił zwrotu kosztów przejazdu dziecka wraz z opiekunem.
Skarżąca podkreśliła, że z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego jednoznacznie wynika, iż najbardziej optymalną formą kształcenia dziecka będzie kształcenie w Oddziale Przedszkolnym [...] Szkoły Podstawowej "U." w R. od rozpoczęcia edukacji. Jest to bowiem placówka [...], wykorzystująca Stosowaną Analizę Zachowania (terapię behawioralną) jako wyłączną metodę oddziaływań, zaś ta forma edukacji zgodnie z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, jak i zgodnie z rekomendacjami specjalistów pracującymi z jej córką jest najkorzystniejszą w obecnym stanie funkcjonowania. Proponowane natomiast przez organ administracji kształcenie specjalne realizowane w przedszkolu ogólnodostępnym z oddziałami integracyjnymi i specjalnymi, przedszkolach integracyjnych oraz specjalnych w K., zdaniem skarżącej, nie gwarantuje realizacji potrzeb jej córki w pełnym zakresie, zgodnie ze wskazanymi zaleceniami.
Skoro zatem organ administracji na terenie gminy nie stworzył odpowiedniej placówki szkolnej, oddziału czy miejsca zapewniającego kształcenia zgodnie z zaleceniami orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dla ucznia z autyzmem to zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe ma obowiązek umożliwić uczniowi dostęp do takiego kształcenia poprzez zapewnienie bezpłatnego dowozu i opieki do najbliższej szkoły realizującej takie kształcenie, w tym przypadku do [...] Szkoły Podstawowej "U." w R. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu wskazał, że na terenie Gminy K. funkcjonuje co najmniej 10 placówek zarówno publicznych jak i niepublicznych, które mogą w pełni zrealizować zalecenia wynikające z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, w tym również Miejskie Przedszkole nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi w K. oraz [...] Punkt Przedszkolny "K." w K., do których wcześniej uczęszczała małoletnia M. Zarówno bowiem rodzaj zająć odbywających się w nich zajęć jak ich forma, odpowiadają na wynikające z orzeczenia potrzeby rozwojowe i edukacyjne córki skarżącej oraz są dostosowane do możliwości psychofizycznych. Wyposażenie placówek gwarantuje bogatą ofertę edukacyjną i terapeutyczną. W każdej z placówek, zatrudniona jest wyspecjalizowana kadra pedagogiczna, która prowadzi zajęcia edukacyjne zgodnie z indywidualnym programem edukacyjnym.
Dalej organ wyjaśnił, że dostosowania placówki do potrzeb niepełnosprawnego dziecka, oceniał w kontekście zapisów orzeczenia, wydanego przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną, którego treść uwzględnia zindywidualizowane potrzeby oraz możliwości z uwagi na autyzm, w tym Zespół Aspergera. Oznacza to, że placówka wskazana przez organ jako "najbliższa", ma obowiązek zrealizować zalecenia zawarte w orzeczeniu. W rozumieniu organu na gruncie ustawy Prawo oświatowe, wystarczającym kryterium "bliskości" jest zapewnienie wymogów zawartych w orzeczeniu, a nie ustalenie, która placówka zapewnia optymalne warunki wybranej techniki terapeutycznej, popartej opiniami specjalistów, niebędącymi orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego. Opinia lekarza stosownej specjalności posiada walor rzetelnego dowodu organu. Podkreślił, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka skarżącej nie stanowi o konieczności zastosowania metody behawioralnej tj. Stosowanej Analizy Zachowania, tylko wymienia tę metodę jako jedną z możliwych pomocy psychologiczno-pedagogicznych.
Orzeczenie nie zawiera żadnych uwag, czy wskazań, które wykluczyłby możliwość odbywania edukacji dziecka w placówkach znajdujących się terenie miasta K., a realizacja wszystkich wynikających z niego zaleceń jest w całości możliwa w placówkach oświatowych położonych na jego terenie.
Zaprezentowane w sprawie stanowisko i jego argumentację, organ podtrzymał w piśmie procesowym z 22 lipca 2022 r.
Z kolei, skarżąca w kolejnych pismach procesowych z 17 maja 2022 r., 19 maja 2022 r., 7 czerwca 2022 r. i z 20 czerwca 2022 r., podjęła obszerną polemikę z udzieloną przez organ odpowiedzią na skargę oraz nadesłała szereg dokumentów na poparcie swoich racji. Akcentowała, że jej małol. córka od ukończenia dwóch lat przyzwyczajona jest do stosowania analizy zachowania, która w jej wypadku przynosi najlepsze rezultaty. Zalecenia kontynuowania nauki metodą behawioralną otrzymała również z placówek, do których córka uczęszczała podczas pobytu w [...].
Skarżąca podkreśliła, że zasadniczym i nie do zaakceptowania problemem w placówkach na terenie K., do których uczęszczała jej córka, a które wskazał organ administracji jest to, że Indywidualne Programy Edukacyjno-Terapeutyczne (IPET) były przeładowane mnóstwem różnych celów terapeutyczno-edukacyjnych jako realizacja podstawy programowej, co było zakłócające i nieprzejrzyste dla rodziców dziecka, ponieważ nie można było wyodrębnić mniejszych celów rozbitych na kroki. Często też IPET-y przesycone były zadaniami od różnych specjalistów z innych dziedzin, którzy stosowali inne formy pracy, co wielokroć powodowało, że poszczególni specjaliści wzajemnie sobie zaprzeczali stosowanymi metodami. W praktyce specjaliści zatrudnieni w placówce niebehawioralnej nie byli w stanie udowodnić, że to dzięki ich pracy córka nabyła konkretne umiejętności.
Nadto nauczyciele i terapeuci z obu przedszkoli na terenie K., do których uczęszczała małol. M. nie pracowali konsekwentnie z jej córką w ujednolicony sposób przez te same metody bowiem nie mają takiego obowiązku, w przeciwieństwie do licencjonowanych terapeutów stosujących model stosowanej analizy zachowania.
Natomiast zajęcia prowadzone w [...] Szkole Podstawowej "U." w R., zdaniem skarżącej, przynoszą widoczne rezultaty. Rodzice mają dostęp do wszystkich programów nauczania i zachowań przez system online, dzięki czemu na bieżąco mogą śledzić postępy dziecka.
Reasumując, zdaniem skarżącej, [...] Szkoła Podstawowa "U." w R. jest najbliższą placówką spełniającą kryteria ujęte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Powyższy wniosek, zdaniem skarżącej, wynika również z dołączonego do pisma z 19 lipca 2022 r. (data wpływu do Sądu) orzeczenia lekarskiego z [...] r., nr [...], wydanego przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w R. zgodnie, z którym realizacja kształcenia specjalnego na I etapie edukacji szkolnej powinna odbywać się z uwzględnieniem stopnia niepełnosprawności intelektualnej i całościowej zaburzeń rozwoju w oparciu wyłącznie o metody behawioralne tj. Stosowania Analizy Zachowania.
W piśmie procesowym z 17 lipca 2022 r., pełnomocnik skarżącej, popierając stanowisko skarżącej, przedstawił dodatkową argumentację wraz z kolejnymi opiniami, orzeczeniami i analizami oraz przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne w podobnych sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie stosownie do zapisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sady administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.
Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133, 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W art. 146 § 1 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, ocenia legalność zaskarżonego aktu, czy też podjętej, pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zaskarżona czynność (pismo) Prezydenta Miasta K. z 30 grudnia 2021 r. polegająca na odmowie zwrotu kosztów przejazdu małol. córki skarżącej do [...] Szkoły Podstawowej "U." w R., począwszy od 1 grudnia 2021 r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowi art. 32 ust. 6 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 910 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z tym przepisem obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 (tj. dzieciom w wieku powyżej 7 lat posiadającym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, których obowiązek szkolny został odroczony) bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice.
Obowiązki gminy w powyższym zakresie zostały sformułowane przez ustawodawcę jednoznacznie i kategorycznie. Organ realizował je, do kiedy dziecko uczęszczało, najpierw do Miejskiego Przedszkola nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi w K., a następnie do placówki niepublicznej tj. [...] Punktu Przedszkolnego "K." w K. Jednak kierując się dobrem dziecka, z obu tych placówek skarżąca zrezygnowała. Z akt sprawy wynika, że dziecko skarżącej od 1 grudnia 2021 r. jest dowożone własnym transportem przez ojca dziecka, z miejsca zamieszkania w K. do [...] Szkoły Podstawowej "U." w R. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadziła się do wykładni pojęcia "najbliższe przedszkole" oraz prawidłowości oceny przez organ orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka z [...] r. Z orzeczenia, nr [...], Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w R. z [...] r. wynika potrzeba kształcenia specjalnego dziecka skarżącej do czasu podjęcia nauki w szkole.
W orzeczeniu tym przedstawiono diagnozę medyczną i psychologiczną oraz szczegółowo wymieniono zalecenia jakim oddziaływaniom terapeutycznym i edukacyjnym powinno zostać poddane dziecko pod opieką specjalistów, którzy dostosują formy i metody pracy do możliwości tak, by wpłynęły na stymulację rozwoju i kompensacje dysfunkcji wynikających z niepełnosprawności oraz poprawę przebiegu procesów psychoruchowych. W pierwszej kolejności wskazano na potrzebę stosowania terapii behawioralnej Stosowana Analiza Zachowania. Stwierdzono przy tym, że najbardziej optymalne dla dziewczynki będzie objęcie jej kształceniem specjalnym w Oddziale Przedszkolnym [...] Szkoły Podstawowej "U." w R., oddział "[...]", nie wykluczając przy tym kształcenia specjalnego w innych placówkach.
Przedłożone przez organ akta administracyjne zawierają pięć oświadczeń z 30 grudnia 2021 r. dyrektorów: Miejskiego Przedszkola nr [...] w K., Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w K., Miejskiego Przedszkola Nr [...] w K., Miejskiego Przedszkola Nr [...] w K. i Zespołu Szkolno-Przedszkolnego Nr [...] w K., co do możliwości realizacji zaleceń wynikających z orzeczenia Nr [...] z [...] r. Treść i forma tych oświadczeń jest bardzo zbliżona, wszystkie opatrzone są tą samą datą. Pisma te wskazują na zatrudnioną kadrę wysokowykwalifikowanych nauczycieli i specjalistów, charakterystykę dostosowania obiektu (pomieszczeń) oraz wyposażenia do specyfiki realizowanych zadań, a także rodzaj specjalnych metod kształcenia dostosowanych do potrzeb i możliwości w związku ze stwierdzoną u dziecka niepełnosprawnością. Niewątpliwie oświadczenia te stanowią ofertę ww. placówek, ale nie odnoszą się do zindywidualizowanych potrzeb dziecka skarżącej określonych w orzeczeniu z [...] r., a w szczególności do zalecanych form pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w tym do terapii behawioralnej.
Organ, odmawiając zwrotu kosztów dowozu dziecka do placówki w R., ograniczył się do zajęcia stanowiska, ale nie wyjaśnił i nie przedstawił jego motywów, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że w K. są inne placówki. Nie wskazał przy tym żadnej, która realizowałaby zalecenia orzeczenia z [...] r. Zatem organ, zajął stanowisko, ale nie rozpoznał istoty sprawy.
Należy przy tym zauważyć, a to w odniesieniu do ilości pism, analiz, opinii, orzeczeń i wymiany korespondencji przedkładanych po wniesieniu skargi przez skarżącą, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego z zastrzeżeniem wyjątku przewidzianego w art. 106 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej czynności, nie zastępuje organu w ocenie materiału dowodowego i w rozstrzygnięciu sprawy.
Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że użyte w art. 32 ust. 6 ustawy pojęcie "najbliższe" składa się nie tylko z elementów położenia geograficznego, czyli odległości placówki od miejsca zamieszkania niepełnosprawnego dziecka, ale również z elementów posiadania przez daną placówkę warunków merytorycznych umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z rozpoznanym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi z elementów winien być oceniany indywidualnie w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Warunkiem skuteczności odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki, czy też zwrotu kosztów przejazdu dziecka i opiekuna jest zatem nie tylko wskazanie przez gminę przedszkola innego niż wskazane przez rodziców, ale także wykazanie, że to przedszkole jest najbliższe w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy. Najbliższym przedszkolem będzie zatem tylko takie przedszkole, które pozwala realizować wszystkie z wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, dostosowane do zaleceń wyrażonych przez zespół orzekający w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.
Orzeczenie stwierdzające potrzebę kształcenia specjalnego poprzez swe zalecenia indywidualizuje wobec określonego dziecka proces kształcenia, formę i programy nauczania oraz zajęcia rewalidacyjne, tworząc na przyszłość najlepsze warunki osiągnięcia celów systemu oświaty - art. 1 pkt 7 ustawy oraz odpowiednie warunki szczególnej opieki zdrowotnej, których stworzenie dla dziecka przez władze publiczne gwarantuje art. 68 ust. 3 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Przedszkole najbliższe pod względem geograficznym miejsca zamieszkania dziecka, jednak nie pozwalające zrealizować wszystkich wytycznych wynikających z treści orzeczenia, nie jest przedszkolem najbliższym w takim znaczeniu, jakie temu słowu nadaje art. 32 ust. 6 ustawy. Jeżeli takie przedszkole istnieje i znajduje się bliżej miejsca zamieszkania dziecka, to gmina powinna zapewnić dojazd lub zwrócić jego koszty do tego właśnie przedszkola, jako najbliższego geograficznie względem miejsca zamieszkania dziecka niepełnoprawnego.
Innymi słowy, gmina odmawiając zwrotu kosztów dojazdu do przedszkola wnioskowanemu przez rodziców dziecka winna wykazać, że przedszkole o takim samym standardzie funkcjonuje w odległości bliższej miejsca zamieszkania dziecka. Przepis art. 32 ust. 6 ustawy, stanowi o przedszkolu "najbliższym" zapewniającym dziecku niepełnosprawnemu realizację zaleceń terapeutycznych i edukacyjnych, a nie o tym, które ze względów ekonomicznych jest najbardziej opłacalne dla podmiotu zobowiązanego.
Wprawdzie, zalecenie w orzeczeniu konkretnego przedszkola, nie jest bezwzględnie wiążące dla organu, zwłaszcza gdy w orzeczeniu wskazane są także inne placówki, jednak gmina powinna uwzględnić potrzebę dowozu dziecka do takiej placówki, która jest w stanie najpełniej realizować zalecenia co do kształcenia specjalnego dziecka nie pomijając dotychczas prowadzonej terapii i mając na uwadze zapewnienie jej ciągłości, by nie zniweczyć dotychczas osiągniętych efektów.
W związku z powyższym, Sąd stwierdził na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. bezskuteczność zaskarżonej czynności jako dokonanej z naruszeniem art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe.
Na mocy art. 146 § 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na czynność organu, może, a więc nie ma takiego obowiązku, uznać uprawnienie wynikające z przepisu prawa. W dalszym toku postępowania rzeczą organu administracji publicznej będzie ponowne rozpatrzenie wniosku złożonego przez skarżącą wraz z przedstawionym w toku postępowania materiałem dowodowym oraz z uwzględnieniem powyższych rozważań Sądu, które są dla organu wiążące z uwagi na regulację art. 153 p.p.s.a.
O kosztach postępowania, na które składają się wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej wg norm przepisanych w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.