Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 stycznia 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...]r., którą wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzana gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze tej strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednocześnie nie wskazując okoliczności uzasadniających ten wniosek, a jedynie informując, że wniosek złożyła z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Zauważyć należy, iż przepis art. 61 powołanej ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową. Oznacza to, że strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności, bądź też wskazać na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że zaistniały okoliczności świadczące o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia wniosku nie wynika bowiem, jakie negatywne skutki związane z zapłatą nałożonej kary mogą dla skarżącej wyniknąć z wykonania decyzji przed rozstrzygnięciem skargi przez Sąd.
Przede wszystkim za niewystarczające uznano odwołanie się do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej. Argumentacja ta nie została bowiem poparta żadnymi dowodami, które chociażby zobrazowały aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej, przez co niemożliwym stało się dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Informacje takie nie wynikają również ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na formularzu PPPr. W związku z powyższym, nie sposób obecnie ocenić, czy brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków.
Jednocześnie należy podkreślić, że przesłanką przemawiającą za uwzględnieniem wniosku nie może być sama konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Na koniec należy dodać również, że wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny. Zatem w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia ewentualnego skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych przez skarżącego należności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1568/13).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.