Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 18 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 215/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną przez T.O. (zwanego dalej skarżącym, stroną) decyzją z dnia 16 stycznia 2023 r., znak: BP.501.2318.2021.2152.KA12.348563 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1 art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201r). Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego Wojewódzkiego z dnia 23 listopada 2022 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł na stronę.

Stan sprawy jest następujący;

W dniu 22 października 2021 r. około godziny 19:05 w miejscowości G. na ul. [...] poddano kontroli samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował K. S.. W chwili zatrzymania do kontroli ww. pojazdem wykonywano krajowy przewóz drogowy osób w zakresie przewozu osób taksówką w imieniu przedsiębiorcy T.O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: I. T. O.. Kierowca wykonywał przewóz na trasie z ul. [...] na ul. [...] w G.. Przesłuchani 22 października 2022r. świadkowie zeznali, iż skontrolowany przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji [...], za który pasażer zapłacił gotówką kwotę w wysokości 24,71 zł. W toku kontroli kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką dla pojazdu o nr rej. [...] z obszarem prowadzenia przewozów: Miasto R.. Kierowca natomiast nie okazał ww. uprawnienia na obszar miasta G.. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 22 października 2021 r.

Pismem z 25 października 2021 r. organ I instancji zawiadomił T. O. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu, które zakończyło się wydaniem decyzji 23 listopada 2021 r. o nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi:

1. • naruszenie art. 7 i 77 §1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pasażera, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy K. S.,
2. • naruszenie art. 6 ust. 5 utd, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której zamówienie na przejazd zostało złożone przez klienta z innego obszaru niż obszar ujęty w licencji,
3. • naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust. 4 a i b utd w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu drogowego przewoźnika lub bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu drogowego przewoźnika lub bez wymaganej licencji, podczas gdy skarżący posiada licencję wydaną przez Prezydenta Miasta R. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką,
4. • naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 utd polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,
5. • naruszenie art. 189f §1 pkt 1 kpa polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której waga naruszenia prawa jest znikoma (przejazd odbywał się prawidłowo oznaczonym pojazdem taxi, skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), a strona zaprzestała naruszenia prawa (skarżący uzyskał bowiem licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta R.).

W treści odwołania pełnomocnik wskazał, iż skontrolowany przewóz został zamówiony przez klienta z innego obszaru, niż obszaru objętego uprawnieniem posiadanym przez kierującego, jednocześnie zaznaczając, iż miejsce docelowe kursu nie było określone, jako znajdujące się na terenie miasta G. a będzie nim ostatecznie R..

Decyzją z 16 stycznia 2023r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 23 listopada 2023r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał na wstępie przepisy prawne dotyczące zasad i warunków prowadzenia transportu drogowego oraz nakładania kar pieniężnych na gruncie ustawy o transporcie drogowym. Wskazał między innymi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Stosownie z kolei do treści Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12000 zł.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej K. S. kierowca - kierowca świadczył usługę przewozu osób w imieniu T. O. na trasie z ul. [...] na ul. [...] w G. gdzie opłata za kurs w wysokości 24,71 zł została ustalona przez aplikację [...] i uiszczona w gotówce u kierującego pojazdem. Kierowca dysponował wypisem nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - obszar prowadzenia przewozów Miasto R. dla pojazdu o nr rej. [...].

Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał uznanie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Organ odwołał się do regulacji przepisu art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazującym, że licencja, o której mowa w ust. 1 udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto stołeczne Warszawę. Natomiast w myśl art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Organ wskazał, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Skarżący wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką na terenie G. natomiast okazana do kontroli licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką została udzielona na obszar Miasta R.. Przewóz z dnia kontroli nie spełnił również przesłanek określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż początek i koniec kursu znajdował się poza obszarem wskazanym w licencji. Podczas kontroli drogowej kierowca pojazdu nie okazał żadnej innej licencji ani zezwolenia.

W ocenie organu II instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie Miasta G..

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się do zarzutu nałożenia kary za brak licencji w sytuacji, gdy skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta R. organ wskazał, że przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowią, że licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką wydawana jest na określony obszar. Strona nie posiadała w chwili kontroli licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób taksówką w G.. Jednocześnie organ odwoławczy po analizie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym stwierdził iż nie przeczy, że przepis dotyczy wyjątków w zakresie wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jednak w sytuacjach: przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W tym zakresie powołał się na wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II GSK 2142/15) i z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt: II GSK 1320/15.

Zaznaczył, iż treść art. 6 ust. 5 ustawy wprost nie wyłącza prawa potencjalnego pasażera do próby "zamówienia" przewozu obejmującego w całości obszar inny niż ten na który objęty został licencją przewoźnika. Rzeczą przewoźnika w takiej sytuacji jest jednak podjęcie odpowiedniej decyzji co do przewozu, która nie będzie sprzeczna z obowiązkami przewozu wynikającymi z ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym za nieuzasadniony uznał organ zarzut pełnomocnika podniesiony w tym zakresie. Za bez znaczenia organ uznał twierdzenia, iż kierowca był przekonany, że miejscem docelowym będzie R..

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach której skarżący podniósł zarzuty naruszenia;

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości łącznie 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego stanowiły przewóz osób taksówką - na którą Skarżący posiada odpowiednią licencję;
2. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);
3. 3) naruszenie przepisów postępowania tj. naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pasażera, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy;
4. 4) art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I stopnia w zakresie
5. a) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pasażera, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy p. K. S.
6. b) naruszenia art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;
7. c) naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której waga naruszenia prawa jest znikoma (przejazd odbywał się prawidłowo oznaczonym pojazdem taxi. Skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), a strona zaprzestała naruszenia prawa (Skarżący uzyskał bowiem licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta G.)
8. 5) Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
9. 6) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W konsekwencji postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonana kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że nie zawierają one kwalifikowanych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania, ani też nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (t. jedn., Dz. U. z 2022, poz. 2201, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Stosownie do treści art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1. 1) samochodem osobowym,
2. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3. 3) taksówką
4. - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Jak stanowi natomiast art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu przez niego wskazanych w tym przepisie przesłanek.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym licencja o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący:

1. 1) gminę;
2. 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
3. 3) miasto stołeczne Warszawę.

Ust.

5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Z kolei stosownie do postanowień art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję.

W lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ustawodawca przewidział, że za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji karę w kwocie 12.000 zł.

Wykładnia powyższych regulacji ustawy o transporcie drogowym prowadzi więc do wniosków, że osoba wykonująca transport drogowy w rozumieniu art. 4 ustawy zobowiązana jest uzyskać uprzednio stosowne zezwolenie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Po drugie, osoba taka, wykonująca transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, musi posiadać także odpowiednią licencję, jak to stanowi art. 5b ust. 1 ustawy. Licencja taka jest udzielana przedsiębiorcy, który spełnia określone art. 6 ust. 1 ustawy wymagania, na określony pojazd i na określony obszar. Podkreślić także należy, że jest to specjalny rodzaj licencji, mianowicie inny od przewidzianej w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Udzielenie tej licencji wymaga zatem spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 ustawy o transporcie drogowym.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny został w ocenie Sądu prawidłowo ustalony. Bezspornie ze zgromadzonego w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, materiału dowodowego wynika, że skarżący wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej G.. Natomiast okazany do kontroli przez kierującego wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, świadczy o tym, iż licencja została udzielona na obszar Miasta R.. Prawidłowo więc oceniły orzekające organy, że przewóz z dnia kontroli nie spełniał przesłanek określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż początek i koniec kursu znajdował się poza obszarem wskazanym w licencji. Właściwa była również ocena organów w tym zakresie, że skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli kierowca nie okazał bowiem, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej G..

Kierowca w chwili dokonanej kontroli dysponował jedynie wskazaną już licencją obejmującą obszar Miasta R.. Wobec powyższego podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów art. 4 pkt 11 art. 5b ust. 3 w zw z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uznać trzeba za niesłuszne.

Chybionym jest także zarzut naruszenia art.7 i art. 77 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Okoliczności sprawy zostały przez organy w sprawie wyjaśnione wszechstronnie co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy. W szczególności okoliczności stanu faktycznego wprost wynikają z protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy K. S. oraz pasażera przewożonego K. K. z dnia 22.10.2021r.

W zakresie zarzutu dot. naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego w zakresie błędnego przez nie ustalenia, iż czynności podejmowane przez skarżącego wypełniały definicję przewozu okazjonalnego Sąd zarzuty te pozostawił bez komentarza albowiem organy w sprawie ustaleń takich nie dokonały, przyjmując, iż w sprawie mamy do czynienia z krajowym transportem drogowym - przewozem taksówką co Sąd podziela w całości.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego niezastosowania w sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym należy wskazać że nie jest słuszny. Zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy drogowe. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (vide: np. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, pub. CBOSA). Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy.

Natomiast sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Należy wskazać, że nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność ten przedsiębiorca i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (vide: wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, pub. CBOSA). Przepis ten ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy.

Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (vide: wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716; wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 364/11, pub. CBOSA). Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 w/w ustawy co w sprawie nie miało miejsca. Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Należy podnieść, że skarżący jest podmiotem profesjonalnie wykonującym krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem tego typu przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sadu skarżący nie wskazał na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jego odpowiedzialność.

Zdaniem sądu brak jest w sprawie także podstaw do zastosowania instytucji o której mowa w art. 189f K.p.a. Z systematyki wewnętrznej ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że przywołany przepis usytuowany został w jej Dziale IVa – "Administracyjne kary pieniężne". Zakres stosowania przepisów tego działu wyznacza art. 189a, stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Taka sytuacja ma miejsce skoro przesłanki wymiaru kary administracyjnej zostały uregulowane w przepisach ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy gdy w sprawie nie doszło do naruszenia podnoszonych w skardze przepisów prawa Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

1. - ---------------------- 4