Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz po rozpoznaniu zgłoszenia na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz.1115) Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej - obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia. Swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniu lekarskim Nr [...] Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...], która to placówka nie rozpoznała u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu o etiologii zawodowej, ale głównie na orzeczeniu Nr [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], które potwierdziło wcześniejsze negatywne rozpoznanie placówki I szczebla wynikające z braku spełnienia kryterium wielkości ubytku słuchu, co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.
Dalej organ orzekający wskazał, że J. S. pracował w latach 1979-2002 w Kopalni A w R. na stanowisku ślusarza, cieśli i cieśli górniczego pod ziemią, gdzie był narażony na hałas o poziomie natężenia od 82 do 88 dB. Oznacza to, iż w tym czasie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. W konkluzji wydanej decyzji organ stwierdził jednakże, iż wobec braku medycznego rozpoznania schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych nie można orzec choroby zawodowej.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. nie zgadzał się z wnioskami przedstawionymi w jej uzasadnieniu. Zażądał przeprowadzenia ponownych badań w innej placówce diagnostycznej, ponieważ w jego ocenie badanie przeprowadzone w ramach postępowania odwoławczego od orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I szczebla było nierzetelne i zaniżono wyniki przeprowadzonych badań.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie uznał słuszności zarzutów podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawani i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj.wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
Organ odwoławczy uznał, ze skarżący w latach 1979-2002 w Kopalni A w R., gdzie był eksponowany na działanie hałasu o natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy higieniczne, czyli w warunkach stwarzających potencjalnie ryzyko powstania choroby zawodowej narządu słuchu.
Dalej stwierdzono, iż skarżący był badany przez dwie uprawnione placówki diagnostyczne I i II szczebla, które w wydanych i tożsamych w treści orzeczeniach z dnia [...] i [...] nie rozpoznały u niego choroby zawodowej słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Tym samym nie została spełniona jedna z ustawowych przesłanek niezbędnych do stwierdzenia choroby zawodowej- nie rozpoznano schorzenia ujętego w wiążącym organ wykazie chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczeń lekarskich podkreślono, że stwierdzono niedosłuch obustronny odbiorczy ślimakowy z podwyższeniem progu słuchu poniżej 45 dB wyrażonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHZ nie spełnia kryteriów podwyższenia progu słuchu co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym i nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [...] (data nadania) J. S. powtórzył argumenty powołane w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz podkreślił, że w kontekście informacji prasowych wynik badań przeprowadzonych w jego sprawie budzą poważne wątpliwości, co do ich rzetelności i wiarygodności. Z tej przyczyny powinny zostać powtórzone w innej placówce.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany wydanej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. " Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W świetle materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie można podzielić stanowiska strony skarżącej co do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Z materiału tego wynika bowiem w jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu, wątpliwości sposób, że J. S. w okresie swojego zatrudnienia w Kopalni A w R. w latach 1979-2002 pracował jako ślusarz i cieśla pod ziemią w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, jakim jest hałas o natężenia od 82 do 88 dB. Ustalenia te w były dla organów inspekcji sanitarnej obu instancji niesporne, a wynikały z ustaleń zawartych w "karcie oceny narażenia zawodowego" (brak daty jej sporządzenia), a która zainicjowała przedmiotowe postępowanie.
Zgodnie § 2 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tycz sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia albo w związku ze sposobem wykonywania pracy narażeniem zawodowym). Innymi słowy za choroby zawodowe uznaje się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeśli są następstwem bezspornego lub stwierdzonego z wysokim prawdopodobieństwem narażenia zawodowego.
Jak wynika z przedstawionych sądowi akt sprawy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej dotyczyło obustronnego trwałego ubytku słuchu z pozycji 21 wykazu chorób zawodowych i zostało zgłoszone przez lekarza prowadzącego badania profilaktyczne.
Faktem jest, że organ I instancji nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie czym uchybił obowiązkowi wynikającemu z § 4 ust. 1 wskazanego już rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych...., jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Należy podkreślić, że lekarze orzecznicy z dwóch uprawnionych placówek służby zdrowia I i II szczebla, jak Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z [...] oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z [...] którzy przeprowadzili specjalistyczne badania nie rozpoznali u badanego choroby zawodowej słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych wskazując w sposób jednoznaczny przyczyny wydanego orzeczenia. Pozycja ta brzmi: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Jednostka I szczebla stwierdziła ubytek słuchu wynoszący 37 dB dla ucha prawego i 43 dB dla ucha lewego. Jednostka diagnostyczna II szczebla stwierdziła ubytek słuchu w wysokości 38 dB dla obu uszu.
Wyniki, te nie negują stwierdzenia, iż J. S. cierpi na niedosłuch obustronny odbiorczy, tyle tylko, że nie spełnia on kryterium ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym uprawniającego do rozpoznania jego zawodowej etiologii.
Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości ustaleń dowodowych i dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ odwoławczy.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd oddalił skargę jako niezasadną.
Sz.d