Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła na pełnomocnika adwokata R. W. Sprawa została zakończona wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r., oddalającym skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik w piśmie z dnia [...] r. wniósł o przyznanie stosownych kosztów za reprezentację prawną skarżącej wedle norm prawem przewidzianych, ponieważ należność taka ani w części ani w całości nie została uregulowana przez skarżącą..Do wniosku dołączył pismo datowane z dnia [...] r. podpisane przez niego i skarżącą informujące o odbyciu rozmowy poruszającej "wszystkie aspekty sprawy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Zgodnie z § 2 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokat a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że nakład pracy pełnomocnika skarżącej nie uzasadnia przyznania mu wynagrodzenia. Ograniczył się on bowiem do przejrzenia akt sprawy i rozmowy ze skarżącą. Natomiast nie złożył opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej, która to opinia – zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia - stanowi niezbędny warunek przyznania wynagrodzenia według stawki minimalnej.
Z wyżej wymienionych względów, mając na uwadze okoliczności sprawy oraz przywołane przepisy należało orzec jak w sentencji.