Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 238/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: Kpa), po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z P. (dalej: Spółka, strona) od decyzji wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...] r. nr [...], mocą której odmówiono stronie uchylenia nakazu określonego w punkcie 1-12 decyzji z [...] r. nr [...] o treści: "B" — utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną określającą stronie wysokość opłaty paliwowej za lipiec 2014 r. - w kwocie [...] zł ([...] złotych 00/100).

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy — po zaakceptowaniu ustaleń i wywodów organu pierwszej instancji — przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach wskazał, że w dniu 25 kwietnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę sanitarną w A Sp. z o.o. [...] P. ul. [...], która prowadzi działalność w zakresie świadczenia podstawowej i specjalistycznej opieki medycznej. W trakcie kontroli pomieszczeń stwierdzono m.in., że odzież domowa i robocza wszystkich pracowników nie jest przechowywana w miejscu do tego przeznaczonym, tj., w szatni, natomiast przechowywana jest w dwóch szafach (w jednej odzież domowa, w drugiej odzież robocza) w gabinecie zabiegowym laryngologicznym.

W związku z tym organ I instancji stwierdził naruszenie art. 207 §1 i 2 Kodeks pracy oraz § 13 załącznika nr 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm., dalej nazywane Rozporządzeniem), wydał decyzję nakazującą w pkt 1-12 "B". Strona nie odwołała się od tej decyzji, a tym samym stała się ona ostateczna i prawomocna. Upoważnieni przedstawiciele PPIS w T. w dniu 25 października 2019 r. przeprowadzili kontrolę sprawdzającą, w toku której stwierdzili niewykonanie w/w obowiązku. Strona pismem z dnia 28 października 2019 r. zwróciła się do PPIS w T. z wnioskiem o uchylenie decyzji z dnia [...]r. nr [...]z powodu ograniczonej przestrzeni oraz braku możliwości technicznej zwiększenia zajmowanej przez przychodnię powierzchni, w celu wyodrębnienia niezależnego pomieszczenia szatni dla pracowników. Jednocześnie strona poinformowała, że zapewniła rozdział odzieży roboczej od odzieży własnej poprzez dostarczenie dodatkowych szaf.

W dalszych motywach wskazał, że organ pierwszej instancji przytoczoną na wstępie z decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia nakazu określonego w pkt. 1-12 decyzji nr [...] z dnia [...] r. wskazując, że uchylenie nakazu byłoby sprzeczne z przepisami szczególnymi wskazanymi w § 111 określającym wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych poprzez odesłanie do załącznika nr 3 do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Naruszałoby także interes pracowniczy, jakim jest zapewnienie właściwych warunków higieniczno-sanitarnych w zakładzie pracy.

Następnie odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, iż zgodnie z art. 207 § 1 i 2 Kodeksu pracy na pracodawcy spoczywa odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy oraz szereg związanych z tym obowiązków. Jednym z nich jest ochrona życia i zdrowia pracowników, zapewnienie im bezpiecznych i higienicznych warunków pracy poprzez m.in. organizację pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Obowiązek w tym zakresie ciążący na pracodawcy wynika zarówno z przepisów Kodeksu pracy, jak i ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy określonych w Rozporządzeniu MPiPS z dnia 26 września 1997 r. Podnosząc zarazem, że jego § 111 zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia pracownikom pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana. Pomieszczenia higieniczno-sanitarne powinny spełniać szereg wymagań dotyczących rodzaju i wielkości, które są określone w załączniku nr 3 do w/w rozporządzenia.

Mając to na uwadze stanowisko organu pierwszej instancji ocenił jako słuszne. Nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 7 Kpa, podnosząc, iż strona nie zakwestionowała ustaleń poczynionych w protokołach kontroli. Zaznaczył, że protokół kontroli z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr [...] oraz protokół kontroli sprawdzającej z dnia 25 października 2019 r. nr [...] zawierające opis nieprawidłowości zostały bez uwag i zastrzeżeń podpisany przez osobę upoważnioną.

Jednocześnie wskazał, że podstawy do uchylenia nakazu 1-12 z decyzji nie może zatem stanowić oświadczenie pracownika złożone w piśmie z dnia 22 stycznia 2020 r. Nałożony na stronę obowiązek został wydany w celu właściwej ochrony zdrowia pracowników przed zagrożeniami występującymi w zakładzie pracy, w którym pracownicy narażeni są na szkodliwe czynniki biologiczne grupy 2 i 3 zagrożenia. Zaznaczył, że w gabinecie zabiegowym ogólnym pobierana jest krew i wykonywane są zastrzyki a w gabinecie zabiegowym laryngologicznym wykonywane są zabiegi laryngologiczne, ponadto w gabinetach lekarskich przyjmowani są chorzy pacjenci. Gabinety są pomieszczeniami pracy, nie mogą jednocześnie pełnić funkcji pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Wyjaśnił, że prawodawca w §6 załącznika nr 3 do przywoływanego powyżej rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r., wyraźnie określił, iż pomieszczenie szatni powinno być urządzone w oddzielnym lub wydzielonym pomieszczeniu.

W jego ocenie pismo z dnia 23 stycznia 2020 r. wydane przez Administrację Zasobów Komunalnych w P. o braku możliwości wynajęcia dodatkowego pomieszczenia z powodu braku wolnych pomieszczeń nie wskazuje czy rozpatrzono w ogóle możliwość wydzielenia pomieszczenia szatni w istniejącym zasobie lokalowych z ewentualną modernizacją. Tym samym decyzję organu pierwszej instancji uznał za prawidłową.

W skardze na powyższą decyzję odwoławczą skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie tak prawa materialnego jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1) niewłaściwe zastosowanie § 6 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez uznanie, że Skarżący nie spełnił wymagań tego przepisu podczas gdy Organ I instancji oraz Organ II instancji nie dokonały sprecyzowanego wskazania na czym uchybienie Skarżącego miało dokładnie polegać,
2. 2) niewłaściwe zastosowanie §111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez uznanie, że Skarżący nie zastosował się do przedmiotowego przepisu, podczas gdy mając na uwadze zawarty w przepisie kryteria liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana zostały przez Skarżącego uwzględnione,
3. 3) art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 59 z późn. zm.) poprzez wskazanie nierealnego terminu usunięcia uchybienia, naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy,
4. 4) art. 6 Kpa poprzez powielenie błędu Organu pierwszej instancji w zakresie różnych podstaw prawnych rozstrzygnięć wobec strony,
5. 5) art. 8 §2 Kpa poprzez odstąpienie od dotychczasowej praktyki organów Inspekcji Sanitarnej stosowanej na przestrzeni lat,
6. 6) art. 11 Kpa poprzez jego niezastosowanie,
7. 7) art. 7, 77, 80 Kpa poprzez prowadzenie ograniczonego postępowania dowodowego a ponadto niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego,
8. 8) art. 79a Kpa poprzez jego niezastosowanie,
9. 9) 107 Kpa poprzez niepełne uzasadnienie utrudniające stronie wniesienie skargi na wydaną decyzję,
10. 10) art. 138 § 2 Kpa poprzez brak wychwycenia błędów proceduralnych organu I instancji, które miały wpływ na wynik postępowania.

Formułując powyższe zarzuty i podniesione na ich uzasadnienie argumenty autor skargi wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu do zmiany decyzji poprzez uchylenie obowiązku wskazanego w punkcie 1-12 decyzji nr [...] z dnia [...] r., zasądzenie od organu administracji kosztów niniejszego postępowania, dopuszczenie w sprawie dowodu w postaci wykazu ilości wraz podaniem dat kontroli przeprowadzanych przez Powiatowego oraz Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego u Skarżącego w czasie od powstania spółki, powołany na okoliczność wykazania dotychczasowej praktyki organów oraz dołączenia dokumentu potwierdzającego dopuszczenie do działalności Spółki w zakresie prowadzenia działalności medycznej i odbioru budynku do tejże działalności.

W motywach skargi jej autor zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc analogicznie jak w odwołaniu, a nadto, że Spółka A została powołana we wrześniu 2003 r. W tym czasie przejęła niejako dotychczasową działalność medyczną, która była prowadzona w P. przy ulicy [...]. Po zawiązaniu Spółki przeprowadzony został gruntowny remont pomieszczeń, w których dotychczas prowadzone było świadczenie usług medycznych przez inny podmiot. Dopuszczenie do działalności przez spółkę musiało w tamtym czasie zostać również poprzedzone kontrolą Inspekcji Sanitarnej, w zakresie spełnienia odpowiednich norm, w tym norm wynikających z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, które od roku 2003 nie było zmieniane.

Przepisy te, co uwypuklił, w niezmienionej formie funkcjonowały zarówno w momencie rozpoczęcia działalności medycznej przez Skarżącego jak i przez następne lata. Od tego czasu prócz bieżących drobnych napraw nie były dokonywane żadne zmiany, a tym bardziej lokalowe. Przez 14 lat A prowadził działalność zachowując te same zasady w zakresie przechowywania odzieży i nie było to w żadnym stopniu kwestionowane. Co więcej prócz dopuszczenia do działalności - przez te lata Skarżący był wielokrotnie kontrolowany i żadna z kontroli, aż do 2019 r. nie wykazała nieprawidłowości w tym obszarze. Niezrozumiałym jest dla Skarżącego co wydarzyło się w roku 2019, iż nagle fakt ten został inaczej zinterpretowany niż dotychczas. Takie zachowanie w jego ocenie narusza wprost art. 8 § 2 Kpa.

Równocześnie wskazał, że Spółka nie kwestionuje samego stanu faktycznego uznając, że stan opisany w protokole odpowiadał prawdzie, co jednakże nie oznacza jednak automatycznie, że naruszyła przepisy prawa.

W dalszej kolejności stwierdził, że czas na wykonanie naprawienia uchybienia przewidziany na 4 miesiące jest zbyt krótki, albowiem wydzielenie pomieszczenia szatni w istniejącym zasobie lokalowym z ewentualną modernizacją nie zajmie 4 miesięcy mając na uwadze prawo budowlane oraz to, że budynek objęty jest nadzorem Konserwatora Zabytków. W jego ocenie wskazanie organu poprzez nałożenie obowiązku wyodrębnienia szatni jest niezgodne z ustaleniami Organu I instancji, bowiem ten powołał się na § 6 Załącznika nr 3 do Rozporządzenia w jednej decyzji w innej zaś na § 13 tegoż Rozporządzenia. Przepis ten (§6) nie stanowi o osobnych pomieszczeniach. Zasadniczo ani uprzednia ani decyzja organu I instancji wydana wskutek wniosku Skarżącego nie precyzują na czym ma uchybienie A dokładnie polegać, a ograniczając się jedynie do wskazania, że odzież jest niezgodnie z prawem przechowywana, jednocześnie nakładając na Skarżącego obowiązek poprawnego przechowywania odzieży.

Zaakcentował, że całkowicie pominięte zostało stanowisko pracowników jak również istotna kwestia zapewnienia opieki zdrowotnej oraz interesu Skarżącego w zakresie nieograniczania prowadzonej przez siebie działalności. Podkreślił, że z decyzji wydawanej przez organ I instancji nie wynikał obowiązek przebudowy, który to znalazł się w decyzji organu II instancji. Uznał także, że postępowania prowadzone przed organem II instancji ograniczyło się jedynie do polemiki ze Skarżącym. Organ ten nie poczynił żadnych nowych ustaleń pomimo oczywiście niewystarczającego materiału dowodowego mającego świadczyć o tym, że Skarżąca uchybiła przepisom. Uzasadnienia decyzji, jego zdaniem, w żadnym stopniu nie wykazują w jaki sposób organy doszły do przekonania o uchybieniu przepisom, ani prócz wspomnianym już "rozpatrzeniu możliwości" przez organ II instancji, nie wskazano jakie działania Skarżącego mają doprowadzić do zgodności z przepisami. Ma to jednak znaczenie drugoplanowe albowiem w pierwszej kolejności należałoby przede wszystkim wskazać Skarżącemu na czym dokładnie jego uchybienie miało polegać.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 Ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04).

Orzekanie – na podstawie art. 135 Ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nietrafione są sformułowane w niej wnioski i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Biorąc pod uwagę powyżej wskazany zakres kontroli sądowej postępowania poddanego ocenie wskutek wywiedzionej skargi stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że pozbawiony podstaw – w realiach przedmiotowej sprawy – jest wniosek dowodowy strony.

W drugiej kolejności, że strona skarżąca formułując szereg zarzutów nie dostrzega tego, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja nr [...] z [...] r. o treści: "B". Decyzja ta, jako że jest prawomocna i ostateczna jest tym samym wykonalna stanowiąc dla organu zarazem podstawę ale i obowiązek jej wyegzekwowania.

Zgodnie z art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Tymczasem strona nie wystąpiła z wnioskiem o zmianę czy to terminu usunięcia uchybienia, czy zakresu (sposobu) obowiązku zakreślonego w decyzji z [...] r. ale jasno i wyraźnie wyartykułowała swoje żądanie w piśmie z 20 października 2019 r. wnosząc o "uchylenie" decyzji z [...] r. w jej punkcie I-12. Rację ma zatem organ odwoławczy wskazując na obowiązki prawne organu, oraz akcentując, że zgodnie z art. 207 § 1 i 2 Kodeksu pracy na pracodawcy spoczywa odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy oraz szereg związanych z tym obowiązków. Jednym z niech jest ochrona życia i zdrowia pracowników, zapewnienie im bezpiecznych i higienicznych warunków pracy poprzez m.in. organizację pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Obowiązek w tym zakresie ciążący na pracodawcy wynika zarówno z przepisów Kodeksu pracy, jak i ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy określonych w Rozporządzeniu.

I tak jego § 111 zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia pracownikom pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana. Pomieszczenia higieniczno-sanitarne powinny spełniać szereg wymagań dotyczących rodzaju i wielkości, które są określone w załączniku nr 3 do w/w rozporządzenia. Chociażby z tego względu organ nie mógł sprostać żądaniu strony uchylenia decyzji ostatecznej we wskazanej części, o czym szerzej poniżej.

Niezrozumiały jest także zarzut dotyczący naruszenia § 111 oraz § 6 załącznika nr 3 rozporządzenia, który wyraźnie określa, iż pomieszczenie szatni powinno być urządzone w oddzielnym lub wydzielonym pomieszczeniu. Gabinety w przychodni są pomieszczeniami pracy, nie mogą jednocześnie pełnić funkcji pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Ze względu na warunki pracy, w których pracownicy narażeni są na szkodliwe czynniki biologiczne grupy 2 i 3 zagrożenia, nałożony obowiązek został wydany w celu właściwej ochrony zdrowia pracowników przed zagrożeniami występującymi w zakładzie pracy. W gabinecie zabiegowym ogólnym, jak zasadnie zauważył organ, pobierana jest krew i wykonywane są zastrzyki a w gabinecie zabiegowym laryngologicznym wykonywane są zabiegi laryngologiczne, ponadto w gabinetach lekarskich przyjmowani są chorzy pacjenci.

Mając na uwadze sposób zredagowania żądania uchylenia decyzji z [...] r. w części określonej w piśmie strony z 28 października 2019 r., przy prawnie określonych możliwościach organów sprostaniu mu nie znajduje uzasadnienia zarzut niewłaściwego zastosowania art. 27 ust. 1 poprzez wskazanie nierealnego terminu usunięcia uchybienia.

Przy tak wykreowanym stanowisku strony skarżącej nie sposób nie dostrzec jej niekonsekwencji albowiem wnosi o uchylenie decyzji ostatecznej w części, a zarzuca de facto brak jej zmiany w części. Na marginesie zauważyć należy, że formułując w skardze wniosek o zobowiązanie organu do zmiany decyzji poprzez uchylenie obowiązku, konsekwencje te i niespójności kontynuuje. Podobnież czyni wskazując raz na zbyt krótki czas na wykonanie naprawienia uchybienia – strona 5 akapit pierwszy skargi, a innym razem, w kolejnym zdaniu, stwierdza, że "zasób lokalowy na modyfikacje jest niewystarczający".

Niespójności te wymagają li tylko zauważenia, jako że istotą jest – co zostało wskazane powyżej – faza i tryb wzruszenia prawomocnej decyzji z [...]r. Regulacja zawarta w art. 155 Kpa jest jednym z wyjątków od wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Przedmiotowa regulacja pozwala bowiem na wzruszenie, tj. uchylenie lub zmianę, decyzji ostatecznych (na mocy których strona nabyła prawo), będących decyzjami prawidłowymi, jak i tych dotkniętych wadami niekwalifikowanymi. Innymi słowy, uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany danego rozstrzygnięcia w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 i n. Kpa) lub do stwierdzenia nieważności tej decyzji (art. 156 § 1 i n. Kpa). Ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła praw z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w takiej decyzji (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005, s. 909).

Przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 155 Kpa jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej, określonych w tym przepisie (interes społeczny lub słuszny interes strony). Nie chodzi w nim zatem wyłącznie o kwestię oceny legalności decyzji, która może być najzupełniej prawidłowa pod względem prawnym albo też może być dotknięta wadami niekwalifikowanymi, a więc niedającymi podstaw do inicjowania w/w trybów nadzwyczajnych. Postępowanie w trybie art. 155 Kpa jest postępowaniem mającym nowy przedmiot w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. Przepis ten, co wymaga podkreślenia, nie dopuszcza konwalidowania - uzupełnienia - wcześniejszej decyzji (zob.: wyrok NSA z 26 września 2002 r., sygn. akt I SA 4214/01).

Z kolei w razie zbiegu trybów weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, a mianowicie wznowienia postępowania oraz uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 154 i art. 155 Kpa, pierwszeństwo należy dać trybowi wznowienia postępowania (zob.: wyrok WSA w Gdańsku z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 484/08).

Regulacja zawarta w art. 155 Kpa wyraźnie wskazuje na zmianę "lub" a nie "i" uchylenie decyzji ostatecznej. Toteż formułując żądanie strona musi wskazać czy żąda zmiany czy uchylenia decyzji ostatecznej, w przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej strona jednoznacznie wskazała na uchylenie decyzji w pkt I-12. Tymczasem, co wymaga podkreślenia, postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa nie może zmierzać, jak oczekuje tego strona skarżąca, do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA 819/99).

Ponadto podkreślenia wymaga także, że ustawodawca w art. 155 Kpa ujął dwie instytucje "uchylenie" i "zmianę", które ze względu na podobieństwo regulacji zwykło się w doktrynie analizować łącznie, zob.: J. Borkowski, B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2017, s. 837, a także Zmiana i uchylenie decyzji administracyjnej,,Gazeta Administracji" 1947, nr 5–6, s. 274.

Niemniej jednak, mając na uwadze charakter i zakres żądania strony w aspekcie oczekiwanego przez nią skutku jawi się potrzeba wyjaśnienia, iż uchylenie polega na usunięciu decyzji z obrotu prawnego i wywołuje skutek ex nunc, nieodnoszący się do stosunku materialnoprawnego występującego przed uchyleniem decyzji. Oznacza to, że przestają istnieć prawo czy obowiązek mające swoje źródło w decyzji, ale dzieje się tak dopiero w momencie, kiedy decyzja uchylająca inną decyzję stanie się ostateczna. W takim przypadku otwiera się droga do ponownej autorytatywnej konkretyzacji norm prawa albo też reglamentacja administracyjna ustaje w zupełności. W przypadku zaś zmiany decyzji sytuacja kształtuje się odmiennie, gdyż organ administracji publicznej nie poprzestaje na uchyleniu danej decyzji w całości lub części. Podejmuje on również we właściwym zakresie ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, uwzględniając przy tym aktualny stan faktyczny i prawny.

Konsekwentnie, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji zmieniającej porusza dwie zasadnicze kwestie – po pierwsze zakres uchylenia weryfikowanej decyzji, po drugie – rozstrzygnięcie sprawy w granicach wyznaczonych uchyleniem decyzji. I jakkolwiek na te okoliczności nie wskazał wprost organ, to mając na uwadze zakres kontroli sądowej i wpływ naruszenia prawa procesowego na treść rozstrzygnięcia, które odpowiada prawu Sąd okoliczności te wziął po uwagę ex lege.

Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad Kpa. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, organ odwoławczy odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami i oceną prawna organu I instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko.

Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było – wbrew zarzutom skargi – prawidłowo, z poszanowaniem reguł procesowych, a organ dostatecznie wyjaśnił i wykazał w uzasadnieniu co przesądziło o rozstrzygnięciu.

Sąd nie znalazł zatem podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania i trafności jego oceny. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów. Organ wyjaśnił też stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się w toku postępowania. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego, o czym szerzej powyżej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.