Uzasadnienie
Pismem z 2 listopada 2015 r. adwokat L.K., jako pełnomocnik T.P., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, w skardze zawarł wniosek o wstrzymania wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie decyzji, która w ocenie skarżącej rażąco narusza przepisy prawa materialnego, grozi jej niepowetowaną szkodą. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że jest ona osobą ubogą, posiada skromny majątek, który umożliwia jej w miarę normalną egzystencję, natomiast skierowanie przeciwko niej egzekucji może doprowadzić do pozbawienia ją środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.).
W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały w rozpoznawanej sprawie wskazane. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, wówczas także będzie badana kwestia ewentualnego przedawnienia.
Dlatego też powoływanie się na okoliczność naruszenia prawa materialnego na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło.
Wskazać należy, że każda decyzja dotycząca należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10) egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast Skarżący w treści skargi ograniczył się jedynie do ogólnych informacji na temat ryzyka wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wyegzekwowania przez organ egzekucyjny nienależnych kwot od skarżącej, która jest uboga, posiada skromny majątek, ale nie poparł tego faktu żadnymi konkretnymi dowodami.
W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.