Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności R.S. za zobowiązania w podatku od towarów i usług Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" sp. z o.o. w Gliwicach. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, że przysługuje na nią skarga w terminie trzydziestu dni do wojewódzkiego sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu odwoławczego.
Decyzja została doręczona R. S. za pośrednictwem operatora pocztowego i odebrana przez nią osobiście w dniu 22 maja 2017 r. Termin do złożenia skargi upływał w dniu 21 czerwca 2017 r.
W terminie tym nie złożono skargi. Natomiast pismem z 12 czerwca 2017 r. i tego dnia nadanym w urzędzie pocztowym R. S. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek ten zarejestrowano pod sygnaturą III SO/Gl 4/17. Postanowieniem z 13 września 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Wnioskodawczyni złożyła sprzeciw od tego postanowienia. Postanowieniem z 11 grudnia 2017 r. Sąd zmienił postanowienie referendarza w ten sposób, że ustanowił adwokata dla wnioskodawczyni, w pozostałym zakresie postanowienie utrzymał w mocy.
W dniu 19 grudnia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. ustanowiła dla R. S. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. B. Pismem z "12 lutego 2012 r." (chodziło o 12 lutego 2018 r.), nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 lutego 2018 r., adwokat M. B. złożył skargę na decyzję z 10 maja 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Uzasadniając wniosek podał, że po zapoznaniu się z aktami sprawy zwrócił się do skarżącej z prośbą o kontakt i nadesłanie odpowiedniej dokumentacji niezbędnej dla oceny zasadności skargi. Skarżąca stosowne dokumenty przekazała w dniu 8 lutego 2018 r, dopiero zatem od tego momentu pełnomocnik mógł działać w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wykazano wyżej skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję wraz z pouczeniem o prawie do złożenia skargi. Z pouczenia nie wynikało w żaden sposób aby skarga objęta była przymusem adwokackim i nie mogła być sporządzona osobiście przez skarżącą. Skarżąca skorzystała z uprawnienia przewidzianego przez art. 243 § 1 P.p.s.a. składając wniosek o przyznanie prawa pomocy przed wniesieniem skargi, jednak wobec jednoznacznego brzmienia pouczenia powinna być świadoma, że złożenie takiego wniosku nie ma wpływu na obowiązek dochowania terminu do złożenia skargi.
Jednocześnie pełnomocnik nie uprawdopodobnił żadnych okoliczności świadczących o tym, że zaniechanie złożenia skargi w terminie nastąpiło bez winy skarżącej, w wyniku zdarzeń o charakterze nadzwyczajnym. Uzasadnienie wniosku odnosi się wyłącznie do okresu po ustanowieniu pełnomocnika przez okręgową radę adwokacką, co nastąpiło już po upływie terminu do złożenia skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.