Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 22 lutego 2023 r., nr 1/02/2022, K. Sp. z o.o, z/s w K. (dalej: Spółka, organ) działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) oraz art. 104, art. 128 i nast. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, 2185 z późn. zm.; dalej: k.p.a), po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia "M." z/s w K., (dalej: wnioskodawca, skarżący) z 2 lutego 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 16 stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, postanowiła utrzymać w mocy własną decyzję z 16 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskodawca wystąpił we wniosku z 11 marca 2022 r.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskodawca, pismem z 11 marca 2022 r. zwrócił się do Spółki o udzielenie informacji, w trybie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie:
- 1) przekazania rejestru umów cywilnoprawnych zawartych przez Spółkę wraz z danymi dotyczącymi wartości umów,
- 2) przekazania rejestru umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło zawartych przez Spółkę wraz z danymi dotyczącymi wartości umów, bez danych osobowych,
- 3) informacji dotyczącej wysokości wynagrodzeń pracowników Spółki według stanowisk, z wyłączeniem Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki.
Organ, pismem z 29 marca 2022 r. udostępnił wnioskodawcy żądane informacje w zakresie pkt 1 wniosku. W odniesieniu do pkt 2 wniosku, Spółka przekazała wnioskodawcy rejestr umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło zawartych przez Spółką bez danych osobowych. Jednocześnie decyzją, nr [...], z 29 marca 2022 r. Spółka odmówiła udzielenia informacji w zakresie wartości każdej z umów objętych rejestrem umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło oraz wysokości wynagrodzeń pracowników Spółki według stanowisk, z wyłączeniem Zarządu oraz Rady Nadzorcze! Spółki.
Decyzją z 29 kwietnia 2021 r., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na wniosek skarżącego z 14 kwietnia 2022 r., organ utrzymał w mocy dotychczasową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 12 października 2021 r., sygn. III SA/Gl 570/22, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na ww. decyzję organu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu.
W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał, że poza przedmiotem sporu w sprawie było to, że żądane przez wnioskodawcę informacje miały walor informacji publicznej, jak również i to, że Spółka była podmiotem obowiązanym do ich udostępnienia. Zauważył przy tym, że spór w sprawie sprowadza się natomiast do oceny, czy organ zasadnie odmówił udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ochronę prywatności swoich pracowników, a nadto na tajemnicę przedsiębiorstwa. Dalej Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dokumentów umożliwiających ocenę stanowiska Spółki, zgodnie z którym prowadzony przez Spółkę rejestr umów o pracę, umów zlecenia, umów o dzieło, w tym objęta rejestrem informacja o wartości każdej z umów, a także dokumentacja zawierająca informację o wynagrodzeniach pracowników Spółki według stanowisk, z wyłączeniem informacji o wynagrodzeniu Członków Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki, mają charakter dokumentów i informacji poufnych.
Podsumowując wskazał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 16 i art. 17 u.d.i.p. nakazujących respektowanie zasad: prawdy obiektywnej, zupełności materiału dowodowego oraz swobodnej oceny dowodów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazane powyżej nieprawidłowości postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją z 29 marca 2022 r. obligowały Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd uznał, że w tych okolicznościach przedwczesne było odnoszenie się do zarzutów skargi.
Zaskarżoną decyzją z 22 lutego 2023 r., organ ponownie odmówił udostępnienia skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w spornym zakresie.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że dostęp do wnioskowanych danych nie może zostać przyznany ze względu na konieczność ochrony prawa do prywatności osoby fizycznej (osób fizycznych), co przesądza o odmowie udostępnienia żądanych informacji w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Spółka stwierdziła, że informacje o wartości poszczególnych umów stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, z uwagi na którą ograniczony został dostęp do informacji publicznej, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Wskazała, że informacje o wysokości wynagrodzeń w istocie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i tak powinny być traktowane. Mają one bowiem charakter poufny oraz posiadają wartość gospodarczą, której wykorzystanie przez podmiot konkurencyjny może stanowić dla niego przewagę nad uczestnikami obrotu, w tym także nad Spółką. Dalej podniosła, odnosząc się do kwestii poufności żądanych informacji, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (zob. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013, sygn. akt: IOSK 193/13).
Dalej podniosła, że podjęła niezbędne kroki celem zapewnienia poufności ww. informacji, poprzez ograniczenie kręgu osób uprawnionych do dostępu do rejestru umów tj. ograniczenie dostępu do członków Zarządu oraz służby kadrowo-księgowej Spółki, w zakresie w jakim wynika to z pełnionych przezeń czynności zawodowych. Dostęp do powyższych informacji jest ograniczony oraz wykluczony w normalnym toku zdarzeń, co wskazuje na ich poufny charakter.
W odniesieniu do zarzutu, że Spółka nie wykazała odpowiedniego spełnienia przesłanek uzasadniających zaistnienie tajemnicy przedsiębiorstwa, zauważyła, że na tajemnicą przedsiębiorstwa składają się dwa elementy - materialny oraz formalny, przy czym przyjąć należy, na co wskazał Sąd w niniejszej sprawie, że poprzez element materialny rozumie się posiadanie przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy, zaś przez element formalny, wolę utajnienia danych informacji.
Informacje o wysokości wynagrodzeń niewątpliwe posiadają wartość gospodarczą dla Spółki. Wynika to ze specyfiki branży mediów, która cechuje się wysoką konkurencyjnością oraz niedoborem wykwalifikowanych pracowników. W tym stanie rzeczy, informacje o wysokości wynagrodzeń na poszczególnych stanowiskach mają istotną wartość negocjacyjną dla Spółki, bowiem informacja o wysokości wynagrodzenia stanowi zwykle najistotniejszy element ustaleń pomiędzy stronami w ramach zawieranej umowy. Ujawnienie wysokości wynagrodzeń pracowników Spółki może spowodować pogorszenie pozycji negocjacyjnej Spółki w przyszłości. Ponadto, ujawnienie informacji o wysokości wynagrodzeń pracowników Spółki spowoduje, że konkurencyjne podmioty uzyskają informację o polityce finansowej i warunkach umów.
Odnosząc się do przestanki formalnej, tj. konieczności zapewnienia poufności informacji, Spółka wyjaśniła, że podjęła niezbędne działania celem uniemożliwienia dostępu do informacji o wysokości wynagrodzeń osobom trzecim, zaś dostęp do nich w przedsiębiorstwie Spółki jest znacząco organiczny, wyłącznie do wąskiego, uprawnianego kręgu osób.
Ponadto, odmowa udostępnienia żądanych informacji jest również uzasadniona koniecznością zagwarantowania ochrony prywatności pracowników Spółki, którzy nie sprawują funkcji publicznych. Podkreśliła, że pracownicy i współpracownicy Spółki, których wynagrodzeń dotyczą żądane informacje, nie sprawują funkcji publicznych. Działalność tych pracowników związana jest wyłącznie z bieżącą działalnością usługową świadczoną przez Spółkę.
Wskazała, że obowiązek ujawnienia informacji publicznej nie obejmuje informacji dotyczących pracowników niepełniących funkcji publicznych, zaś informacje w tym zakresie podlegają prawnej ochronie. Udostępnienie tych informacji jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu zgody danego pracownika. Jak wskazano z w decyzji nr [...] z 16 stycznia 2023 r., Spółka zwróciła się do pracowników o złożenie oświadczeń w tym zakresie. W wyniku podjętych czynności ustalono, że żaden z pracowników Spółki nie wyraził zgody na ujawnienie wnioskowanych informacji, składając w tym względzie stosowne pisemne oświadczenia.
Odnosząc się do zarzutu, że wnioskowane informacje mogłyby zostać udostępnione poprzez odpowiednią anonimizację danych, a ograniczenie dostępu do informacji publicznej nie musi się automatycznie wiązać z odmową ich udostępnienia, organ wyjaśnił, że w obecnym stanie faktycznym, wobec specyfiki zatrudnienia w Spółce, tj. sytuacji jednoosobowego zatrudnienia na poszczególnych stanowiskach, udostępnienie danych o zarobkach na konkretnym stanowisku pozwoli przyporządkować informacje do konkretnej osoby fizycznej. Wysokość wynagrodzenia konkretnego pracownika stanowi tzw. dane wrażliwe, przy udostępnieniu których poszanowanie prawa do prywatności powinno mieć priorytet, o ile nie dotyczy osób pełniących funkcję publiczną.
Podsumowując stwierdziła, że żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki oraz jako takie podlegają ochronie. Ponadto, ujawnienie informacji o wysokości wynagrodzeń pracowników Spółki spowoduje, że konkurencyjne podmioty uzyskają informację o polityce finansowej Spółki i warunkach finansowych umów zawieranych przez Spółkę z jej pracownikami co pogorszy jej sytuację negocjacyjną.
Wobec powyższego, mając na uwadze prawo do prywatności i tajemnicę przedsiębiorcy Spółka podjęła decyzję o odmowie udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej co do wynagrodzeń pracowników, którzy nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne oraz nie zrezygnowali z przysługującego im prawa ochrony ich prywatności lub tajemnicy przedsiębiorstwa.
Spółka wraz z aktami sprawy przedłożyła Instrukcję obiegu dokumentów w Spółce, wzór umowy o pracę na czas określony, wzór umowy zlecenia, Regulamin organizacyjny Spółki wraz z załącznikiem, schemat organizacyjny Spółki oraz 17 podpisanych oświadczeń wymienionych z imienia i nazwiska osób o nie wyrażeniu zgody na ujawnienie danych dotyczących wysokości ich zarobków.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Spółki do udzielenia żądanych informacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że udostępnienie przez Spółkę informacji o każdej z umów objętej rejestrem umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło prowadzonych przez Spółkę oraz wynagrodzeniach pracowników Spółki według stanowisk, z wyłączeniem informacji o wynagrodzeniu członków Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki stanowić będzie naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa w myśl art. 11 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, podczas gdy treść umów, którymi wiążą się podmioty gospodarujące majątkiem publicznym z innymi podmiotami, powinny być jawne i transparentne, zwłaszcza, gdy chodzi o wpływy z umów mających za przedmiot majątek publiczny, natomiast uzasadniająca odstępstwo od tej zasady tajemnica przedsiębiorcy musi być w tych okolicznościach poparta niebudzącym wątpliwości i ściśle zindywidualizowanym, a nie generalnym wykazaniem, że z taką tajemnicą mamy do czynienia;
- 2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez brak zarówno formalnych, jak i materialnych przesłanek dla uznania, że informacja informacji o każdej z umów objętej rejestrem umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło prowadzonych przez Spółkę oraz wynagrodzeniach pracowników Spółki według stanowisk, z wyłączeniem informacji o wynagrodzeniach członków Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dla odmowy jej udostępnienia;
- 3) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że ujawnienie wysokości wynagrodzeń na danym stanowisku bez wskazywania danych osobowych narusza prawa do prywatności pracowników, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) nie musi się wiązać z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności a tym samym nie narusza wskazanego w art. 5 ust 2 prawa do prywatności, a nadto pogodzenie obu wartości konstytucyjnych, tj. prawa do informacji publicznej, bez uszczerbku dla prawa do prywatności osoby fizycznej, może i powinno być zrealizowane poprzez anonimizację danych umożliwiających identyfikację osoby;
- 4) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych;
- 5) naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim w przepisach tych przewidziano możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
W skardze podniesiono także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jasnego, nieabstrakcyjnego i szczegółowego przedstawienia stanowiska w zakresie naruszenia prawa do prywatności oraz tajemnicy przedsiębiorstwa w szczególności poprzez brak wskazania konkretnej argumentacji, uzasadniającej przyczyny uznania, że zachodzą szczególne okoliczności wskazane w art 5 ust 2 u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że wbrew postawionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, natomiast istota sporu między stronami sprowadza się do tego, czy w trybie przepisów u.d.i.p Spółka jest zobowiązana do udostępnienia skarżącemu objętych wnioskiem informacji. Organ odmówił zaskarżoną decyzją udostępnienia ich skarżącemu powołując się na ograniczenia w dostępie do informacji publicznych określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne a w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podmiotem takim może być więc np. spółka prawa handlowego, która zajmuje się wykonywaniem zadań publicznych (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3156/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania, w ramach których gospodaruje mieniem publicznym zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej oraz, że żądane informacje mają walor informacji publicznych.
Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przy czym sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych samorządów: gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 23).
Ponadto, jak wskazuje treść art. 6 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej tj. podmioty z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f) a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) oraz o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit a – c oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit d).
Prawo do informacji publicznej nie jest jednak prawem nieograniczonym i nie każda informacja, podlega ujawnieniu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Należy dodać, że ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy nie zmieniają samej istoty informacji i nie skutkują tym, że traci ona walor informacji publicznej. Informacja, która nie może być udostępniona ze względu na przepisy o tajemnicy ustawowo chronionej lub prawo do prywatności, nie przestaje być informacją publiczną, pozostaje nią nadal, chociaż nie może zostać ujawniona. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w takiej sytuacji jest zobowiązany wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tj. odmówić udostępnienia informacji (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15). Taką też decyzję wydał w sprawie organ.
W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca domagał się informacji o wynagrodzeniach pracowników Spółki nie pełniących funkcji publicznych w rozumieniu ustawy oraz oraz objętych udostępnionym wnioskodawcy rejestrem wartości umów zlecenia i umów o dzieło.
Tymczasem w treści umów, strony zobowiązały się do zachowania poufności co do wszystkich informacji związanych z realizacją umów. Ponadto pracownicy Spółki oświadczyli, że nie wyrażają zgody na ujawnienie danych dotyczących wysokości ich zarobków.
W tych okolicznościach sprawy, odmowa udostępnienia skarżącemu żądanych informacji okazała się uzasadniona, bowiem ich doręczenie skarżącemu nawet w zanonimizowanej formie pozwoliłyby na identyfikację pracownika czy też zleceniobiorcy i sprzeniewierzyłoby się woli stron, które ze względu na swoistą specyfikę przedmiotu umów dotyczących rynku wydawniczego i reklamy nie chciały ujawniać ich treści.
Z uwagi na wykazaną specyfikę zatrudnienia w Spółce tj. jednoosobowego zatrudnienia na przeważającej części stanowisk, ujawnienie wynagrodzeń pracowników pozwoliłoby na ich identyfikację. Pracownicy zatrudnieni w strukturach Spółki, poza osobami pełniącymi funkcje w Zarządzie i Radzie Nadzorczej Spółki, zatrudnieni są na stanowiskach: Dyrektor ds. PR, Wicedyrektor ds. PR, PR Manager, Specjalista ds. mediów społecznościowych. Młodszy specjalista ds. PR, Wydawca, Dziennikarz, jednoosobowe stanowiska ds. multimediów, marketingu, administracji.
Spółka podjęła działania mające na celu ochronę wszystkich dokumentów dotyczących wynagrodzeń za pracę i umów cywilnoprawnych, które objęła klauzulą poufności oraz ograniczonym do nich dostępem co znalazło wyraz m.in. w Instrukcji obiegu dokumentów określającym m.in. zasady ich udostępniania. Znajduje to również potwierdzenie w zawieranych umowach, a co więcej żaden z pracowników nie wyraził zgody na ujawnienia wnioskowanych informacji, składając w tym względzie stosowne pisemne oświadczenie dołączone do akt niniejszej sprawy.
Nie oznacza to zarazem, że Spółka dysponująca majątkiem publicznym może zasłaniać się ograniczeniami w dostępie do informacji o środkach publicznych jakie ogółem przeznacza na realizację zawartych umów. W ocenie Sądu taka informacja, dotycząca wysokości wszystkich środków publicznych przekazywanych na wynagrodzenia nie korzysta z ochrony i poufności, zatem powinna na wniosek zostać ujawniona w sposób gwarantujący zachowanie prywatności i tajemnicę przedsiębiorcy. Informacja nie powinna jednak prowadzić do zidentyfikowania strony konkretnej umowy, która ma prawo korzystać z ochrony prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy.
Ustawodawca, uznał prawo do prywatności osoby fizycznej (za wyjątkiem funkcjonariuszy publicznych) lub tajemnicę przedsiębiorcy za wartości wyżej chronione niż prawo do informacji publicznej, o czym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji pojęcia tajemnica przedsiębiorcy. Na potrzeby stosowania u.d.i.p. przyjmuje się, że definicję pojęcia tajemnica przedsiębiorstwa, zawiera przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Są to zatem nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, jak również organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.
Przepisy u.d.i.p. gwarantują ochronę danych stanowiących np. tajemnicę przedsiębiorcy i zezwalają na odmowę udostępnienia określonych informacji z uwagi na ww. tajemnicę, lecz jej istnienie musi być w konkretnych przypadku rzeczywiste i niewątpliwe. Opierając decyzję na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, konieczne jest więc wykazanie, że dane, których udostępnienia na podstawie przepisów u.d.i.p. żąda wnioskodawca, nie mogą zostać ujawnione ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zgodzić się z organem, że z uwagi na specyfikę działalności Spółki udostępnienie wartości poszczególnych umów o pracę, umów zlecenia czy umów o dzieło naruszyłoby interes przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i doprowadziłoby do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy, zarówno Spółki, jak kontrahentów.
Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznych tj. ochrona prywatności i tajemnica przedsiębiorcy i uzasadniające odmowę udzielenia informacji w określony we wniosku sposób. Zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. jest nieuzasadniony, ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy konieczne określone w tym przepisie.
Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.