Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G.z dnia [...] r. nr [...] naliczającą skarżącemu opłatę podwyższoną w wysokości 64.208 zł za wydobycie bez wymaganej koncesji kruszywa naturalnego.
W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że zamieszkuje wraz z żoną, z którą prowadzi niewielkie gospodarstwo rolne na własny użytek. Z gospodarstwa tego nie osiągają żadnych dochodów, a jedynym źródłem utrzymania jest otrzymywana renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 945,20 zł miesięcznie. Nie posiadają przy tym żadnych oszczędności, na rachunku bankowym skarżącego widnieje debet w wysokości 267,22 zł, a należną opłatę od skargi uiścił dzięki pomocy rodziny.
Jednocześnie skarżący podniósł, że oboje wraz z żoną są schorowani, a leczenie, wizyty u specjalistów oraz lekarstwa pochłaniają miesięcznie ok. 100 zł. Zaakcentował, że cierpi na schorzenia kręgosłupa oraz zwyrodnienie ręki, co uniemożliwia mu podjęcie dodatkowej pracy, z tego też powodu została mu przyznana renta chorobowa. Natomiast jego żona ma chorą trzustkę oraz leczy się z uzależnienia od alkoholu.
W konsekwencji, zdaniem skarżącego, ewentualna egzekucja nałożonej opłaty podwyższonej pozbawi go możliwości pokrywania bieżących, niezbędnych wydatków i może spowodować zaprzestanie leczenia zarówno skarżącego jak i jego żony oraz doprowadzić do utraty zdrowia.
Opisane okoliczności poparł stosownymi dokumentami załączonymi do wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest zatem formą tymczasowej ochrony sądowej, będącej wyjątkiem od ogólnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.
Wskazany w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy, w którego interesie leży możliwie najbardziej wyczerpujące wskazanie okoliczności uzasadniających złożony wniosek.
Z uzasadnienia wniosku powinny zatem wynikać konkretne okoliczności, świadczące o istnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być przy tym realne.
W ocenie Sądu, sytuacja życiowa i majątkowa skarżącego, poparta stosowną dokumentacją, realizuje przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej. Skarżący nie dysponuje bowiem środkami na potrzeby koniecznego utrzymania, co oznacza, że egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji tj. 64.208 zł, może spowodować trudności w zaspokojeniu podstawowych potrzeb skarżącego i jego rodziny, a w konsekwencji zrodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.