Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lutego 2014 r. "A" Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. (zwana dalej "A" Sp. z o.o. lub Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego i zarazem zaległości dla "A" Sp. z o.o. w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2011 r. w kwocie 134.639,00 zł.
W przedmiotowej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Uzasadniając opisany wniosek likwidator reprezentujący Spółkę podniósł, iż w niniejszym przypadku zachodzi ważny interes Skarżącego, albowiem "A" SP. z o.o. jest spółką handlową w likwidacji, a dodatkowo na wniosek Skarżącego toczy się pod sygn. akt: [...] postępowanie upadłościowe przed Sądem Rejonowym K, Wydział [...] Gospodarczy. Zdaniem Strony zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia całego majątku Skarżącego jest zbyt uciążliwy albowiem prowadzi do całkowitego paraliżu i tak już ograniczonej działalności zobowiązanego. Likwidator stwierdził, iż Skarżący nie prowadzi bieżącej działalności, nie posiada żadnych źródeł przychodów, jednocześnie jednak - z powodu prowadzonego postępowania podatkowego, które ustala zaległe zobowiązanie akcyzowe likwidacja Skarżącego nie może uleć zakończeniu - co z kolei skutkuje ciągłym powstawaniem kosztów (czy to czynszowych, czy innych - związanych z utrzymywaniem działalności Skarżącego).
Wskazał, iż zajęcie na egzekucję administracyjną całego majątku Skarżącego uniemożliwia prowadzenie jakiejkolwiek działalności likwidatora działającego w imieniu spółki w likwidacji, jak również uniemożliwia bieżące funkcjonowanie spółki. Podniósł, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozwoli podatnikowi na sprzedaż pozostałego majątku i umożliwi bieżące funkcjonowanie Skarżącego w niezbędnym, minimalnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz.270 tekst jedn. ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub decyzji, jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli spełnione są przesłanki wyrażone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przydatku decyzji administracyjnej wstrzymanie jej wykonalności jest możliwe, gdy nadaje się ona do wykonania oraz jeśli zachodzą materialne przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy również, że u podstaw uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą znaleźć się zarzuty skierowane przeciwko samej decyzji (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77)..
Rozpatrując niniejszą sprawę stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu.
Analiza powołanych przez Stronę skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż Strona skarżąca ma przed tutejszym Sądem wiele spraw oraz wysokość zobowiązań podatkowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Suma ustalonych kwot zobowiązań podatkowych "A" Sp. z o.o. w podatku akcyzowym jest kwotą znaczną, a prowadzona egzekucja może uniemożliwić zakończenie postępowania likwidacyjnego, jak i poważnie utrudnić bieżące funkcjonowanie Spółki.
Sąd stanął na stanowisku, iż strona skarżąca "A" Sp. z o.o. do czasu rozpoznania skargi nie powinna być narażona na wyżej wskazane zagrożenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie wskazanych przepisów oraz przy zastosowaniu art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.