Uzasadnienie
W skardze na ww. postanowienie, strona skarżąca, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
Wniosek ten nie zawiera jednak żadnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Wniosek złożony przez stronę skarżącą zawiera braki, które uniemożliwiają jego uwzględnienie. Wniosek ten bowiem nie zawiera żadnego uzasadnienia. Skarżąca spółka, reprezentowana w sprawie przez radcę prawnego, nie umotywowała złożonego wniosku i nie wskazała żadnych danych, których wystąpienie w stanie faktycznym sprawy skutkowałoby uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Strona nie wskazała występowania w sprawie ustawowych przesłanek, których zaistnienie skutkuje uwzględnieniem wniosku.
Nie spełnia bowiem warunków uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego ogólne sformułowanie znajdujące się w końcowej części uzasadnienia skargi, stwierdzające, że rygor natychmiastowej wykonalności jest bardzo uciążliwym "uprawnieniem", które może jedynie pogorszyć sytuację majątkową spółki poprzez ostateczne zachwianie jej sytuacji finansowej i utratę wiarygodności wśród potencjalnych kontrahentów, czym może doprowadzić do bezskuteczności egzekucji.
Należy zaznaczyć, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonego postanowienia nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżąca spółka nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Co istotne, również z analizy akt sprawy nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały.
Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że funkcjonowanie zaskarżonego aktu administracyjnego w obrocie prawnym automatycznie spowoduje znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że obowiązywanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.