Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2021 r. A Sp. z o.o. (dalej: strona skarżąca) - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. strona skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć.
Odnosząc się do zawartego w ww. piśmie strony skarżącej z 21 czerwca 2021 r. wniosku o odstąpienie od obciążania jej kosztami postępowania wskazać należy, że wniosek ów jest bezzasadny. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ów nie przewiduje więc na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego możliwości zasądzenia kosztów od strony skarżącej. Ponadto, zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.