Wyrok WSA w Gliwicach z 19 września 2016 r., III SA/Gl 320/16

Uzasadnienie

1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...]r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: organ i instancji) z dnia [...]r. nr [...] odmawiające potwierdzenia (legalizacji) świadectwa przewozowego EUR. 1 nr [...] wydane dla "A" z siedzibą w G. (dalej: strona, skarżący).
2. Postępowanie przed organami celnymi.
2.1. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...]r. strona za pośrednictwem pełnomocnika, wystąpiła do organu I instancji o legalizację (potwierdzenie) świadectwa przewozowego EUR. 1 nr [...] sporządzonego dnia [...]r.

Do organu celnego zostało złożone ww. świadectwo wraz z wnioskiem o jego legalizację, którego wzór został określony w załączniku IlIa do Protokołu 3, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Decyzja nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r. zmieniająca Protokół 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej - Dz. Urz. UE Nr L 45 z 15 lutego 2006 r., str. 1, dalej: protokół nr 3).

Następnie pismem z dnia [...]r. nr [...] organ celny wezwał stronę do przedłożenia "deklaracji dostawcy" dla towarów wyszczególnionych w treści wyżej powołanego świadectwa EUR. 1 (pole 8) jak również świadectwa informacyjnego INF 4, którego wzór został określony w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. (Dz.U.UE.L.2001.165.1, Dz.U.UE-sp.02-12-15, dalej: rozporządzenie 1207/2001).

Strona wraz z pismem z dnia [...]r. dostarczyła kserokopie dwóch egzemplarzy sporządzonych w języku niemieckim "długoterminowej deklaracji dostawcy produktów posiadających status preferencyjnego pochodzenia" z dnia [...] oraz z dnia [...], które zostały wystawione przez firmę "B", w R. dla podmiotu gospodarczego posiadającego siedzibę na terenie Polski tj. "B"S.A., ul. [...], [...]-[...] P.. Wyżej powołana "długoterminowa deklaracja dostawcy" z dnia [...] r. została złożona wraz z jej urzędowym tłumaczeniem na język polski.

2.2. Powołanym postanowieniem z dnia [...]r. organ I instancji odmówił zalegalizowania świadectwa EUR. 1 nr [...], z uwagi na fakt, iż skarżący nie przedłożył wymaganych dokumentów potwierdzających preferencyjny status eksportowanych produktów tj. nowych samochodów osobowych marki "B".

2.3. W zażaleniu pełnomocnik strony, radca prawny, zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 2, art. 4, art. 6, art. 10 rozporządzenia 1207/2001 oraz art. 122 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.).

Na podstawie powyższych zarzutów pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty prawnej poprzez wydanie potwierdzenia świadectwa przewozowego EUR. 1 nr [...] potwierdzającego status towaru, ewentualnie uchylenie w całości postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

2.4. Zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 306a, art. 306b, art. 306c O.p., art. 73 ust.2 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 858 z późn. zm., dalej: Prawo celne), jak również art. 17 ust. 1, ust. 2, ust. 3 protokołu nr 3, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U.UE.L.1972.300.191, Dz.U.UE-sp.l 1-11-105, z późn. zm.) w treści nadanej Decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r. zmieniającą Protokół 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz. Urz. UE Nr L 45 z 15 lutego 2006 r., str. 1), art. 1a, art. 2, art. 6 rozporządzenia 1207/2001 organ odwoławczy utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślił, iż zgodnie z art. 306a O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o nie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3) i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4).

Z przepisów art. 306b § 1 i art. 306c O.p. wynika natomiast, że rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze - przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego (zgodnie z żądaniem osoby ubiegającej się o zaświadczenie), istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego, po drugie - przez odmowę wydania zaświadczenia.

Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń co do zasady stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. W sytuacji, gdy dane stanowiące podstawę wystawienia zaświadczenia nie wynikają z prowadzonych przez organ ewidencji czy rejestrów strona jest obowiązana do ich przedłożenia. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p. nie może być utożsamiany z obowiązkiem prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym.

Uproszczony charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia i bardzo ograniczony zakres postępowania wyjaśniającego znalazł także odzwierciedlenie w sposobie uregulowania terminu do wydania zaświadczenia" (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2015r., sygn. akt I SA/Gl 235/15 - CBOSA). Przepisy działu VIla O.p. stosuje się odpowiednio w postępowaniu w sprawie świadectw pochodzenia (art. 73 ust.2 Prawa celnego).

Dalej organ II instancji argumentował, iż z dniem [...] r., tj. z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej, na terytorium kraju obowiązują przepisy unijnego prawa celnego, a w szczególności: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako WKC), rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako RWKC) oraz rozporządzenie 1207/2001. Powołane przepisy obowiązują w polskim porządku prawnym w sposób bezpośredni i z pierwszeństwem przed ew. odmiennymi regulacjami ustaw krajowych (zob. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP). Rozporządzenie "unijne" ma bowiem zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich (art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

Wspólnotowy Kodeks Celny definiuje pojęcie towarów wspólnotowych i towarów niewspólnotowych. Zgodnie z art. 4 pkt 7 WKC, "towary wspólnotowe" oznaczają towary:

- całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 23 WKC, bez udziału towarów przywiezionych z krajów lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty. W przypadkach o szczególnym znaczeniu gospodarczym określonych zgodnie z procedurą Komitetu, towarów uzyskanych z towarów objętych procedurą zawieszającą nie uważa się za towary posiadające status wspólnotowy;
- przywiezione z państw lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty i dopuszczone do swobodnego obrotu;
- uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty z towarów określonych w tiret drugim lub z towarów określonych w tiret pierwszym i drugim.

Z kolei towary niewspólnotowe oznaczają "oznaczają towary inne niż określone w akapicie siódmym (art. 4 pkt 8 WKC).

Określenie towaru jako wspólnotowego lub niewspólnotowego jest zdefiniowane jednak wyłącznie na potrzeby statusu celnego (zob. art. 4 pkt 6 WKC), a ten z kolei istotny jest dla celów sprawowania dozoru celnego, w tym pobierania należności celnych przywozowych. Natomiast towary wspólnotowe, wyprowadzone poza obszar celny Wspólnoty w procedurze wywozu, tracą swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty (art. art. 161 i 162 w związku z art. 4 pkt 8 zdanie drugie WKC).

O pochodzeniu towarów "mowa jest" natomiast w rozdziale 2, tytułu II: "Elementy służące do naliczania należności celnych przywozowych i należności celnych wywozowych oraz innych środków przewidzianych w wymianie towarowej" Wspólnotowego Kodeksu Celnego (art. 22-27 WKC), przepisach rozporządzenia wykonawczego do WKC (art. 35 - 123 RWKC) oraz w szeregu porozumień międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę (Unię), zawierających postanowienia dotyczące pochodzenia towarów - w przedmiotowej sprawie reguły pochodzenia wynikają z postawień protokołu nr 3, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.

Istotnym elementem każdej umowy o wolnym handlu pomiędzy Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, a państwami trzecimi są tzw. protokoły dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej, regulujące m.in. kwestie dowodów pochodzenia tzn. ich wystawianie oraz weryfikacje. Przykładowo, zgodnie z art. 16 ust. 1 protokołu nr 3, produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Szwajcarii oraz produkty pochodzące ze Szwajcarii przy przywozie do Wspólnoty korzystają z postanowień Umowy po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia:

świadectwa przewozowego EUR. 1, którego wzór zamieszczony jest w załączniku IIla;

świadectwa przewozowego EUR-MED, którego wzór zamieszczony jest w załączniku Illb;

w przypadkach określonych w art. 22 ust. 1, deklaracji, zwanej dalej »deklaracją na fakturze« lub »deklaracją EURMED na fakturze«, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji.

Natomiast zgodnie z art. 17 wyżej wymienionego protokołu (procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED.):

Świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED wystawiane jest przez organy celne kraju wywozu na pisemny wniosek eksportera lub na wniosek upoważnionego przedstawiciela działającego w imieniu eksportera.

W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełniają zarówno świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED, jak i formularz wniosku, których wzory zamieszczone są w załącznikach IlIa i Illb. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzona została Umowa, oraz zgodnie z prawem kraju wywozu. Jeśli formularze sporządzane są odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów jest zamieszczany w polu do tego przeznaczonym bez pozostawienia wolnych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, należy nakreślić poziomą linię poniżej ostatniego wiersza opisu, przekreślając puste miejsce.

Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED jest zobowiązanv do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów i spełnienie pozostałych wymogów niniejszego protokołu.

Bez uszczerbku dla ust. 5 świadectwo przewozowe EUR. 1 jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub Szwajcarii w następujących przypadkach:

- jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty, ze Szwajcarii lub z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2, z którymi kumulacja ma zastosowanie, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, oraz spełniają one inne wymogi niniejszego protokołu; -jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, z którymi ma zastosowanie kumulacja, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z krajów wymienionych w art. 3 i 4, oraz spełniają one inne wymogi niniejszego protokołu, pod warunkiem że świadectwo EUR-MED lub deklaracja EUR- MED na fakturze została wydana w kraju pochodzenia;

Świadectwo przewozowe EUR-MED jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub Szwajcarii, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty, ze Szwajcarii lub z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 i 4, z którymi ma zastosowanie kumulacja, spełniają one inne wymogi niniejszego protokołu oraz:

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, lub
- produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu do jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, lub - produkty mogą zostać ponownie wywiezione z kraju przeznaczenia do jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2.

Świadectwo przewozowe EUR-MED zawiera w polu 7 jedno z następujących oświadczeń w języku angielskim:

- jeżeli pochodzenie uzyskano poprzez zastosowanie kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 i 4:

»CUMULATION APPLIED WITU...« (nazwa kraju/krajów),

- jeżeli pochodzenie uzyskano bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 i 4:

»NO CUMULATION APPLIED«. Organy celne wystawiające świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia innych wymogów niniejszego protokołu. W tvm celu maja one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera lub każdą innego rodzaju kontrolę, którą uznają za odpowiednia. Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają także, aby formularze określone w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów.

Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED wskazuje się w polu 11 świadectwa.

Organy celne wystawiają świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia go.

Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie jednym z podstawowych zagadnień jest kwestia wystawiania przez organy celne dowodów pochodzenia w przypadkach, kiedy eksporter nie jest równocześnie producentem wywożonych przez siebie towarów. W takich przypadkach warunkiem niezbędnym do wystawienia świadectwa preferencyjnego pochodzenia jest załączenie do wniosku o jego wystawienie deklaracji dostawcy, o której mowa w rozporządzeniu 1207/2001.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 rozporządzenia 1207/2001, dostawcy za pośrednictwem deklaracji dostarczają eksporterom informacje dotyczące statusu produktów w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia towarów. Bez deklaracji dostawcy eksporter, który nie jest producentem, nie jest w stanie złożyć oświadczenia o preferencyjnym pochodzeniu wywożonych towarów (nie posiada żadnej wiedzy w tym zakresie). Deklaracja dostawcy nie jest formalnym dowodem pochodzenia, lecz stanowi oświadczenie dostawcy o preferencyjnym pochodzeniu towarów objętych deklaracją.

W zdecydowanej większości przypadków przedłożenie deklaracji dostawcy jest warunkiem wystarczającym do wystawienia świadectwa preferencyjnego pochodzenia. Tym niemniej należy wyraźnie zaznaczyć, że przepisy poszczególnych protokołów dotyczących pochodzenia nie wprowadzają zakazu wzywania eksportera do przedłożenia przez niego innych dodatkowych dokumentów. Jak już wyżej zostało zaznaczone, zgodnie z art. 17 ust. 3 protokołu nr 3, eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów (tj. stosownej reguły pochodzenia dla towaru objętego dowodem pochodzenia) i spełnienie pozostałych wymogów niniejszego protokołu. Z powyższego uprawnienia organy celne korzystają w sposób rozważny i ograniczony oraz jedynie w przypadkach, gdy deklarowane przez eksportera preferencyjne wspólnotowe pochodzenie towaru budzi - w świetle dotychczasowych doświadczeń - poważne wątpliwości: przykładowo, gdy poprzednie, przeprowadzone na wniosek organów celnych państwa trzeciego, postępowania weryfikacyjne zakończyły się wynikami negatywnymi, a eksporter nie podejmuje żadnej merytorycznej współpracy z przeprowadzającym weryfikację dowodu pochodzenia organem celnym (lub z ustaleń dokonanych w ramach poprzednich postępowań weryfikacyjnych wynika, że zarówno eksporter, jak i jego pracownicy nie mają jakiejkolwiek wiedzy o przepisach prawa celnego regulujących zasady ustalania preferencyjnego pochodzenia, eksporter nie rozróżnia stanu faktycznego pomiędzy wspólnotowym statusem celnym towaru (art. 4 pkt 6 WKC), a preferencyjnym pochodzeniem towarów (art. 27 WKC), eksporter jest przekonany, że każdy towar wyprodukowany na obszarze celnym Unii Europejskiej posiada preferencyjne wspólnotowe pochodzenie, a deklaracja dostawcy została wystawiona wyłącznie "na życzenie" eksportera).

W realiach niniejszej sprawy strona zwróciła się do organu I instancji o legalizację świadectwa EUR. 1 nr [...], którego wzór był zgodny z wyżej powołanym zał. IlIa (art. 17 ust.

2) do protokołu nr 3. Jednak wniosek o legalizację powyższego dowodu pochodzenia nie zawierał w swej treści (w części określonej zapisem: "Przedstawiam następujące dokumenty potwierdzające:") jakichkolwiek dokumentów odnoszących się do preferencyjnego pochodzenia towaru objętego przedmiotowym świadectwem.

W następstwie tego organ celny zwrócił się do strony pismem z dnia [...]r nr [...] o uzupełnienie wniosku o "deklarację dostawcy" oraz świadectwo INF 4 w rozumieniu art. 6 rozporządzenia 1207/2001. Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia, w celu sprawdzenia dokładności lub autentyczności deklaracji dostawcy organy celne mogą wezwać eksportera, aby uzyskał od dostawcy świadectwo informacyjne INF 4, korzystając z formularza w załączniku V. Ponadto jak wynika z ww. pisma organu celnego strona mogła również przedstawić dokumenty potwierdzające "regułę pochodzenia" dla towaru objętego ww. świadectwem EUR. 1 nr [...] tzn. dokumenty odnoszące się do załączniku II do protokołu nr 3.

Dla towaru zaklasyfikowanego do kodu HS 8703 (samochody osobowe) reguła określona w powyższym załączniku II stanowi, iż musi nastąpić "wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex-works produktu". W praktyce oznacza to, iż wszystkich użytych do wytworzenia samochodu osobowego materiałów nieposiadających preferencyjnego pochodzenia nie może być więcej niż 40% w jego cenie ex-works.

Organ I instancji wezwał stronę o przedstawienie powyższych dokumentów z uwagi na fakt, że wcześniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR. 1 zalegalizowanych dla strony prowadzone na wniosek szwajcarskich władz celnych zakończyły się wynikiem negatywnym (nie zostały przedstawione jakiekolwiek dokumentu potwierdzające spełnienie dla eksportowanego towaru "reguły pochodzenia" określonej w załączniku II do protokołu nr 3).

W odpowiedzi strona nadesłała jedynie "Długoterminową deklarację dostawcy produktów posiadających status preferencyjnego pochodzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1207/2001" z dnia [...], która została wystawiona przez firmę "B" w R. dla podmiotu gospodarczego posiadającego siedzibę na terenie Polski tj. "B" S.A., ul. [...], [...]-[...] P. Tym samym należy stwierdzić, iż deklaracja ta nie została wystawiona przez skarżącego i nie stanowi "deklaracji dostawcy" w rozumieniu art. 2 rozporządzenia 1207/2001. Nie potwierdza ona preferencyjnego pochodzenia towarów (samochody osobowe marki "B") nabytych przez stronę bezpośrednio od podmiotu gospodarczego, który wystawił przedmiotową deklarację tj. "B" w R..

Organ odwoławczy zaznaczył także, iż w aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt nabycia eksportowanych towarów przez stronę, która nie jest ich producentem (samochody osobowe) od "B" ani od innego przedsiębiorcy.

Dalej organ II instyancji wyjaśnił, iż w świetle regulacji prawnych dotyczących preferencyjnych reguł pochodzenia towarów "deklaracja dostawcy" stanowi zasadniczy dokument potwierdzający pochodzenie towarów, których obrót handlowy dokonywany jest na zasadzie odsprzedaży między poszczególnymi podmiotami gospodarczymi prowadzącymi działalność na terenie Unii Europejskiej. Jedynie autonomiczny producent (wytwórca) określonego towaru posiada pełną informację oraz stosowną dokumentację źródłową w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia obowiązujących w stosunku do wytworzonych przez niego produktów.

Z chwilą sprzedaży swych produktów zainteresowanemu nabywcy z obszaru Wspólnoty czyli w momencie zapoczątkowania obrotu handlowego jest on władny do jej sporządzenia w odniesieniu do tych produktów. W przypadku jej wystawienia zostaje uruchomiony tzw. "łańcuch dowodów pochodzenia", który pozwala na formalne zachowanie ciągłości dokumentowania pochodzenia towarów. Deklaracja dostawcy jako sformalizowany dokument staje się podstawą do wystawienia kolejnej deklaracji dostawcy dla następnego kontrahenta handlowego, który stał się nabywcą towaru (kolejna odsprzedaż). Następcze dokumentowanie pochodzenia towaru możliwe jest jednak przy pełnym zachowaniu obowiązujących preferencyjnych reguł pochodzenia dla tego towaru. Deklaracja dostawcy jest dowodem, że dostawca może dostarczyć informacje dotyczące statusu produktów w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia. Dostawca to osoba (podmiot gospodarczy), która posiada stosowny zakres wiedzy z zakresu reguł pochodzenia nad dostarczanymi towarami (art. 2 rozporządzenia 1207/2001).

W przypadku eksportu towarów czyli wywozu poza obszar Unii Europejskiej do krajów trzecich "deklaracja dostawcy" staje się formalną podstawą do zalegalizowania przez organy celne świadectwa przewozowego EUR. 1 dla towarów objętych daną deklaracją.

Jeżeli nastąpi na obszarze Wspólnoty przerwanie "łańcucha dowodów pochodzenia" to wówczas eksporter traci możliwość zalegalizowania świadectwa EUR. 1 co oznacza, iż to w jego interesie pozostaje nadzór nad zachowaniem pełnej ciągłości łańcuch dowodów pochodzenia jeżeli zamierza eksportować towary z dowodem preferencyjnego pochodzenia.

Przenosząc powyższe w realia rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż organ celny w ramach uproszczonego charakteru postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, wezwał stronę do przedłożenia właściwej "deklaracji dostawcy", a więc takiej, która została wystawiona dla firmy skarżącego przez podmiot gospodarczy, który dokonał sprzedaży tej firmie samochodów osobowych (podstawa transakcji: faktura kupna - sprzedaży w powiązanym łańcuchu handlowym) stanowiących przedmiot eksportu.

Jednocześnie strona została wezwana (art. 6 rozporządzenia 1207/2001) do przedłożenia uzyskanego od dostawcy, świadectwa informacyjnego INF 4 stanowiącego dowód sprawdzenia dokładności lub autentyczności deklaracji dostawcy.

Powyższych dokumentów strona nie przedłożyła organowi celnemu I instancji i tym samym nie wypełniła dyspozycji art. 2, art. 4, art. 6 rozporządzenia 1207/2001. Przedłożona natomiast przez stronę długoterminowa deklaracja dostawcy wystawiona przez firmę "B" w R. dla podmiotu gospodarczego posiadającego siedzibę na terenie Polski tj. "B" S.A., ul. [...], [...]-[...] P. stanowi jedynie dowód na to, iż "łańcuch handlowy" w sprzedaży samochodów marki "B" został przerwany gdyż przedmiotowa deklaracja została sporządzona dla podmiotu gospodarczego innego niż skarżący. Tym samym został przerwany "łańcuch dowodów pochodzenia" tzn. długoterminowa deklaracja dostawcy nie została wystawiona dla skarżącego, który jako polski eksporter złożyła wniosek o legalizację świadectwa przewozowego EUR.

1. Powyższe okoliczności uniemożliwiły realizację dyspozycji art. 10 ust. 1 rozporządzenia 1207/2001.

Organ odwoławczy podkreślił także, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 O.p. organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ celny jest zobowiązany do ustalenia prawdy obiektywnej zgodnie z art. 121 i 122, a także art. 187 § 1 O.p. Art. 122 O.p. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, polegającej na tym, iż organ administracyjny ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy i w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów. Zasadę tę realizuje szereg przepisów m.in. art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Taka tez sytuacja miała miejsce w sprawie.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.
3.1. W skardze pełnomocnik strony, radca prawny, podtrzymując stanowisko zawarte w odwołaniu, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: (1) art. 2, art. 4, art. 6, art. 10 rozporządzenia 1207/2001, (2) art. 17 ust. 1 protokołu nr 3, (3) art. 121 § 1 i art. 122 O.p.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i orzeczenie co do istoty prawnej poprzez wydanie potwierdzenia świadectwa przewozowego potwierdzającego status towaru ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął ustalony przez organ stan faktyczny, albowiem nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

4.3. Na wstępie wskazać przyjdzie, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie legalizacji świadectwa przewozowego (świadectw pochodzenia), do którego z mocy art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 858 ze zm.) przepisy działu VIla Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

Odpowiednie stosowanie oznacza, że przepisy Ordynacji podatkowej mogą być modyfikowane z uwagi na regulacje szczególne. Innymi słowy ich zastosowanie następuje każdorazowo z uwzględnieniem specyfiki postępowania w niniejszym przypadku postępowaniu w sprawie świadectw pochodzenia, tj. regulacji unijnych: w szczególności: rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako RWKC) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie lub sporządzanie we Wspólnocie dowodów pochodzenia i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi państwami.

Powołane przepisy obowiązuj w polskim systemie prawnym w sposób bezpośredni i z pierwszeństwem przed regulacjami krajowymi (art. 91 ust. 3 Konstytucji RP), a zatem mogą modyfikować regulacje krajowe.

4.4. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 306a O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o nie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3) i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4).

Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi uproszczone i w znacznym stopniu odformalizowane postępowanie o charakterze administracyjnym.

Istotne jest, iż zaświadczenie jest aktem wiedzy, potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych przez organ lub wykazanych we wniosku przez stronę. W sytuacji, gdy dane stanowiące podstawę wystawienia zaświadczenia nie wynikają z prowadzonych przez organ ewidencji czy rejestrów (nie znajdują się w posiadaniu organu) strona jest obowiązana do ich przedłożenia. Jednak obowiązek wynikający z art. 306b § 2 O.p. nie jest tożsamy z obowiązkiem prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym.

W konsekwencji, z uwagi na bezpośrednie stosowanie unijnego prawa celnego w tym umów o wolnym handlu zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi, dla dokumentowania preferencyjnego pochodzenia zastosować należy wyłącznie zacytowane wyżej przepisy, które traktować należy jako w stosunku do regulacji O.p., co wynika z zasady pierwszeństwa i jednolitego stosowania prawa celnego na całym obszarze celnym UE (art. 2 ust. 1 WKC).

4.5. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz regulacje art. 121 O.p. (zasada zaufania) i art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej) organ odwoławczy prowadził postępowanie zgodnie z zasada zaufania, podjął niezbędne działania do wyjaśnienia sprawy i zastosował obowiązujące w sprawie przepisy, w tym regulacje unijne, do czego był zobligowany. Podkreślić należy, że organ II instancji swoje stanowisko należycie i wyczerpująco uzasadnił. Wydanie rozstrzygnięcie niezgodnego z oczekiwaniami strony nie jest bowiem wystarczającą przesłanką do postawienia zarzutu naruszenia prawa.

4.6. Trafnie również organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie jednym z podstawowych zagadnień jest kwestia wystawiania przez organy celne dowodów pochodzenia w przypadkach, kiedy eksporter nie jest równocześnie producentem wywożonych przez siebie towarów.

W takich przypadkach warunkiem niezbędnym do wystawienia świadectwa preferencyjnego pochodzenia jest załączenie do wniosku o jego wystawienie deklaracji dostawcy, o której mowa w rozporządzeniu 1207/2001.

Co do zasady, przedłożenie deklaracji dostawcy jest warunkiem wystarczającym do wystawienia świadectwa preferencyjnego pochodzenia. Jak już wyżej zostało zaznaczone, zgodnie z art. 17 ust. 3 protokołu nr 3 eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów (tj. stosownej reguły pochodzenia dla towaru objętego dowodem pochodzenia) i spełnienie pozostałych wymogów niniejszego protokołu.

Krajem pochodzenia towaru może być kraj, w którym określony produkt został "całkowicie uzyskany", lub w którym został poddany obróbce lub przetworzeniu według określonych reguł pochodzenia. Nie musi więc nim być ani kraj, w którym towar został zakupiony, ani też ten z którego został przywieziony.

Zawarte przez Unię Europejską z szeregiem państw trzecich międzynarodowe umowy o wolnym handlu umożliwiają, po spełnieniu określonych w nich warunków, dokumentowanie preferencyjnego pochodzenia towarów w międzynarodowej wymianie handlowej.

W przedmiotowej sprawie reguły pochodzenia wynikają z postawień protokołu nr 3 regulującego min. kwestie dowodów pochodzenia tzn. ich wystawianie oraz weryfikacje.

I tak zgodnie z art. 16 ust. 1 protokołu nr 3 produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Szwajcarii oraz produkty pochodzące ze Szwajcarii przy przywozie do Wspólnoty korzystają z postanowień Umowy po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia: a) świadectwa przewozowego EUR. 1, którego wzór zamieszczony jest w załączniku IlIa; b)świadectwa przewozowego EUR-MED, którego wzór zamieszczony jest w załączniku Illb; c) w przypadkach określonych w art. 22 ust. 1, deklaracji, zwanej dalej »deklaracją na fakturze« lub »deklaracją EURMED na fakturze«, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji.

Natomiast procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED została określona w art. 17 protokołu nr 3, zgodnie z którym:

Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów i spełnienie pozostałych wymogów niniejszego protokołu.

Bez uszczerbku dla ust. 5 świadectwo przewozowe EUR. 1 jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub Szwajcarii w następujących przypadkach:

- jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty, ze Szwajcarii lub z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2, z którymi kumulacja ma zastosowanie, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, oraz spełniają one inne wymogi niniejszego protokołu;
- jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, z którymi ma zastosowanie kumulacja, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z krajów wymienionych w art. 3 i 4, oraz spełniają one inne wymogi niniejszego protokołu, pod warunkiem że świadectwo EUR-MED lub deklaracja EUR- MED na fakturze została wydana w kraju pochodzenia;

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, lub
- produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu do jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2, lub
- produkty mogą zostać ponownie wywiezione z kraju przeznaczenia do jednego z krajów wymienionych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2.

Świadectwo przewozowe EUR-MED zawiera w polu 7 jedno z następujących oświadczeń w języku angielskim:

- jeżeli pochodzenie uzyskano poprzez zastosowanie kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 i 4:

»CUMULATION APPLIED WITH...« (nazwa kraju/krajów),

- jeżeli pochodzenie uzyskano bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych krajów wymienionych w art. 3 i 4:

»NO CUMULATION APPLIED«. '

7. Organy celne wystawiające świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowaniu statusu pochodzenia produktów i wypełnienia innych wymogów niniejszego protokołu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera lub każdą innego rodzaju kontrolę, którą uznają za odpowiednią. Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają także, aby formularze określone w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów.

Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED wskazuje się w polu 11 świadectwa.

Organy celne wystawiają świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia go.

Zwrócić należy uwagę, iż w przypadku kiedy eksporter nie jest równocześnie producentem wywożonych przez siebie towarów, a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, warunkiem niezbędnym do wystawienia świadectwa preferencyjnego pochodzenia jest załączenie do wniosku o jego wystawienie deklaracji dostawcy, o której mowa w rozporządzeniu 1207/2001.

Art. 17 ust. 3 protokołu nr 3 stanowi natomiast, iż eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR. 1 lub EUR-MED, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów (tj. stosownej reguły pochodzenia dla towaru objętego dowodem pochod/cnin) i spełnienie pozostałych wymogów protokołu nr 3).

4.7. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, przypomnieć należy, że wniosek o legalizację o legalizację świadectwa EUR. 1 nr [...] nie zawierał w swej treści jakichkolwiek dokumentów odnoszących się do preferencyjnego pochodzenia towaru objętego przedmiotowym świadectwem.

Zasadnie zatem organ I instancji zwrócił się pismem z dnia [...]r. nr [...] o uzupełnienie wniosku o "deklarację dostawcy". Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia, w celu sprawdzenia dokładności lub autentyczności deklaracji dostawcy organy celne mogą wezwać eksportera, aby uzyskał od dostawcy świadectwo informacyjne INF 4, korzystając z formularza w załączniku V. Ponadto strona mogła również przedstawić dokumenty potwierdzające "regułę pochodzenia" dla towaru objętego świadectwem EUR. 1 nr [...] tzn. dokumenty odnoszące się do załączniku II do protokołu nr 3 zawierającego wykaz obróbek lub przetworzeń do wykonania na materiałach niepochodzących dla uzyskania przez przetworzony produkt statutu pochodzenia.

Podzielić należy pogląd organu II instancji, że dla towaru zaklasyfikowanego do kodu HS 8703 (samochody osobowe) reguła określona w powyższym załączniku II stanowi, iż musi nastąpić "wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex-works produktu". W praktyce oznacza to, iż wszystkich użytych do wytworzenia samochodu osobowego materiałów nieposiadających preferencyjnego pochodzenia nie może być więcej niż 40% w jego cenie ex-works.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji wezwał stronę o przedstawienie powyższych dokumentów z uwagi na fakt, że wcześniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR. 1 zalegalizowanych dla skarżącego prowadzone na wniosek szwajcarskich władz celnych zakończyły się wynikiem negatywnym - nie zostały przedstawione żadne dokumentu potwierdzające spełnienie dla eksportowanego towaru "reguły pochodzenia" określonej w załączniku II do protokołu 3.

W odpowiedzi strona nadesłała jedynie kserokopię "Długoterminowej deklaracji dostawcy produktów posiadających status preferencyjnego pochodzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1207/2001" z dnia [...], która została wystawiona przez firmę "B" w R. dla podmiotu gospodarczego posiadającego siedzibę na terenie Polski tj. "B" S.A., ul. [...], [...]-[...] P.. Istotne w sprawie jest, że "deklaracja" ta nie identyfikuje jednoznacznie towaru tj. samochodów osobowych gdyż zawiera jedynie kody taryfy celnej pojazdów samochodowych).

W ocenie Sądu powyższe dokumenty okazały się niewystarczające do potwierdzenia legalizacji świadectwa przewozowego, o które wnosiła strona. Skoro deklaracja ta nie została wystawiona dla strony i nie stanowi "deklaracji dostawcy" w rozumieniu art. 2 rozporządzenia 1207/2001, to nie potwierdza ona preferencyjnego pochodzenia towarów (samochody osobowe marki "B") nabytych przez stronę bezpośrednio od wystawcy tej deklaracji tj. "B" w R..

Jednocześnie w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających fakt nabycia eksportowanych towarów przez stronę, która nie jest ich producentem (samochody osobowe) od "B" ani od innego przedsiębiorcy.

Ponadto należy przypomnieć, że strona została wezwana (art. 6 rozporządzenia 1207/2001) do przedłożenia uzyskanego od dostawcy, świadectwa informacyjnego INF 4 stanowiącego dowód sprawdzenia dokładności lub autentyczności deklaracji dostawcy.

Powyższych dokumentów strona nie przedłożyła organom celnym na żadnym etapie postępowania i tym samym nie wypełniła dyspozycji art. 2, art. 4, art. 6 rozporządzenia 1207/2001, a zatem nie doszło do naruszenia przez organ II instancji powołanych przepisów.

4.8. Skarżący nie wykazał również naruszenia art. 10 ust. 1 rozporządzenia 1207/2001, albowiem nie przedłożył ani właściwej "deklaracji dostawcy" dla eksportowanego towaru (od podmiotu gospodarczego, od którego nabyła samochody), ani świadectwa INF 4 potwierdzającego sprawdzenie dokładności oraz autentyczności "deklaracji dostawcy" jak również żadnej korespondencji dokumentującej jej działanie w celu uzyskania powyższych dokumentów.

Z art. 10 ust. 1 rozporządzenia 1207/2001 wynika bowiem, iż w przypadku gdy eksporter nie może przedstawić świadectwa informacyjnego INF 4 w ciągu czterech miesięcy od daty wystąpienia o to świadectwo przez organy celne, to organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mogą bezpośrednio zwrócić się do organów Państwa Członkowskiego, gdzie siedzibę ma dostawca, o potwierdzenie statusu odnośnych produktów w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia.

Zastosowanie powołanego przepisu jest bowiem uzależnione od posiadania przez eksportera "deklaracji dostawcy", która jest wystawiona dla niego i dla towaru zakupionego przez niego, na podstawie której mógłby uzyskać od dostawcy świadectwo INF 4. Dopiero w przypadku gdy przedstawiona przez eksportera organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu merytoryczna korespondencja wykaże, że wystąpiły trudności w uzyskanie świadectwa INF 4 to wówczas organy te mogą wystąpić do organów celnych Państwa Członkowskiego, gdzie siedzibę ma dostawca, o potwierdzenie statusu pochodzenia towarów ujętych w "deklaracji dostawcy". Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie.

4.9. Z powyższych względów skargę, jako niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 19 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 320/16

Metryka

W skrócie

Uzasadnienie