Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez "A" S. A. z siedzibą w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stała się decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r., [...] którą ustalono skarżącej za [...]r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Podstawą rozstrzygnięcia organów były ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, że skarżąca zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w łącznej wysokości [...] zł,.
Powyższe ustalenie znalazło swój wyraz w decyzji organu podatkowego I instancji z dnia [...]r. w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...]zł to jest niższej od zadeklarowanej o kwotę [...] zł. W decyzji tej wskazano, na poniższe nieprawidłowości:
- - zaniżenie wartości dostaw na terytorium kraju opodatkowanych stawką 22 % o kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł z uwagi na naruszenie art. 41 ust. 7 i 8 ustawy o VAT,
- - zaniżenie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów o kwotę [...] zł w związku z ujęciem faktury korygującej wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i usług w miesiącu [...] r. zamiast w miesiącu, w którym pierwotnie wystawiono fakturę VAT,
- – zawyżenie wartości eksportu towarów o kwotę [...] zł z uwagi na naruszenie art. 19 ust. 6 ustawy o VAT,
- - zawyżenie wartości eksportu towarów o kwotę [...] zł oraz zaniżenie wartości dostaw na terytorium kraju opodatkowanych stawką 22 % o kwotę netto [...] zł, podatek VAT o [...] zł, w związku z brzmieniem art. 41 ust. 9 ustawy o VAT.
Wskazana decyzja była przedmiotem odwołania, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymał tę decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie wydane w II instancji nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.W związku z opisanym ustaleniami organy podatkowe obu instancji na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. ustaliły skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł stanowiącej 30% zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc [...]r.
W skardze skarżącą zarzuciła, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a to: przepisów – art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie, iż w razie niezgodności prawa polskiego z prawem wspólnotowym, prawo wspólnotowe powinno być stosowane bezpośrednio, art. 1 w związku z art.2 ust. 1, art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez wydanie decyzji ustającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z naruszeniem zasady neutralności podatku VAT dla przedsiębiorców oraz zasady opodatkowania podatkiem VAT konsumpcji i z naruszeniem przedmiotowego zakresu opodatkowania podatkiem VAT, naruszenie art. 395 Dyrektywy poprzez wydanie decyzji ustającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na podstawie przepisu prawa krajowego, wprowadzającego szczególne uregulowania w stosunku do przepisów dot. wspólnego systemu VAT mimo niezachowania procedury i warunków wprowadzania środków specjalnych przewidzianych tym przepisem, naruszenie art. 401 Dyrektywy poprzez wydanie decyzji ustającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, które nosi cechy podatku obrotowego, wbrew zakazowi wynikającemu z powołanego przepisu, niewłaściwe zastosowanie art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, iż wskazany przepis nie narusza powołanych wyżej przepisów Dyrektywy, naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa wspólnotowego.
Ponadto z ostrożności procesowej strona zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 2 I Dyrektywy Rady EWG z 11 kwietnia 1967r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a i art. 10 ust. 2 VI Dyrektywy Rady EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej, ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) poprzez wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie z naruszeniem zasady neutralności podatku VAT dla przedsiębiorców, zasady opodatkowania podatkiem VAT konsumpcji, z naruszeniem przedmiotowego zakresu opodatkowania podatkiem VAT. Zarzucono też naruszenie art. 27 i 33 VI Dyrektywy.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie zgodził się z zarzutami w niej podniesionymi i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r., wydanym w sprawie o sygnaturze I FSK 1062/06, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z pytaniami następującej treści:
- 1. czy art. 2 ust. 1 i 2 I Dyrektywy w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 VI Dyrektywy wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej;
- 2. czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 VI Dyrektywy, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego;
- 3. czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 VI Dyrektywy mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u.
Skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczy zgodności art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. przewidujących możliwość nałożenia na podatnika tego podatku obowiązku zapłaty dodatkowego zobowiązania podatkowego w wypadku zawyżenia wykazanego przez podatnika zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego bądź zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, z odpowiednimi przepisami I Dyrektywy i VI Dyrektywy a nadto odnosi się także do wykładni użytego w VI Dyrektywie pojęcia "środki specjalne" i zakresu uprawnień Państw Członkowskich, wynikających z treści art. 33 VI Dyrektywy.
W sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem, ze względu na badanie prawidłowości decyzji organu odwoławczego w zakresie dotyczącym legalności dodatkowego zobowiązania podatkowego, zagadnieniem poddanym kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie, czy ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. jest zgodne z przepisami unijnymi, Zatem rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich sprawy zainicjowanej pytaniem prejudycjalnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, której aspekt prawny jest zbieżny ze sprawą rozpoznawaną obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, będzie miało wpływ także na rozstrzygnięcie w tej ostatniej sprawie. Wypowiedź Trybunału będzie miała bowiem znaczenie dla oceny, czy stosowanie instytucji dodatkowego zobowiązania podatkowego przewidzianej w prawie krajowym jest zgodne z regulacjami prawa wspólnotowego.
Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 5 maja 2008 r. sygn. akt I FSK 483/08 (niepublik.), nie ulega wątpliwości, że orzeczenie ETS dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą nie tylko w sprawie, w której wystąpiono z pytaniem prejudycjalnym, lecz także w innych podobnych sprawach. Skoro więc rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania toczącego się przez Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-502/07, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem.