Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. tutejszy Sąd oddalił skargę wnioskodawcy na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. Wraz ze skarga kasacyjną wnioskodawca złożył wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Załącznikiem do skargi był wypełniony i podpisany przez wnioskodawcę druk urzędowy formularza PPF.
Pismem z dnia 15 lipca 2016 r. referendarz sądowy wezwał stronę do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych na druku urzędowego formularza PPF. Wezwanie to zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 27 lipca 2016 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, znajdującej się w aktach sprawy).
W dniu 1 sierpnia 2016 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe pełnomocnika wnioskodawcy, zawierające oświadczenie o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje.
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy umarza się.
Zgodnie z normą zawartą w art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., do czynności w zakresie prawa pomocy wykonywanych przez referendarza sądowego należy także wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Złożenie przez stronę oświadczenia o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie incydentalne wszczęte jego wniesieniem, należy umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a.