Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 października 2017 r. tutejszy Sąd oddalił skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. Uzasadnienie wyroku doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie doradcy podatkowego.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 marca 2017 r. ustanowiono dla strony skarżącej doradcę podatkowego z urzędu.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej spółki w osobie doradcy podatkowego M. G. W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej z urzędu, przeglądał akta sądowe i administracyjne w przedmiotowej sprawie (zapisek urzędowy, znajdujący się w aktach sprawy – k.82).
Pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik procesowy skarżącej złożył informację o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku zapadłego w przedmiotowej sprawie. Załącznikiem do tego pisma była opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu.
Zarządzeniem z dnia [...] r. Sędzia sprawozdawca stwierdził, że powyższa opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik z urzędu skarżącej spółki złożył wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na swoją rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wg norm przepisanych, która nie została opłacona w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowej jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., odmawiające zawieszenia postępowania. Przedmiotem zaskarżenia jest więc akt administracyjny, który zawiera rozstrzygnięcie proceduralne, a nie decyzja bezpośrednio określająca kwotę pieniężną zobowiązania podatkowego.
Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem" – kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postepowaniu przed sądem administracyjnym wynosi "w pozostałych sprawach" (sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna) – 240 zł.
Zgodnie z treścią § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – wynosi 75 % kwoty określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, wynagrodzenie doradcy podatkowego z urzędu wyniesie w przedmiotowej sprawie 180 zł.
Pełnomocnikowi procesowemu z urzędu w tej sprawie należy się opłata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w przyznanej wysokości tej stawki. W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnych dowodów, że poniósł jakiekolwiek dodatkowe koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Stąd uzasadnionym było przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie.
Ponadto, na zasadzie § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 41,40 zł.
W tym stanie rzeczy należało określić stawkę należną doradcy podatkowemu za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu w tej sprawie na kwotę 180 zł i na zasadzie § 2 ust. 3 rozporządzenia powiększyć ją o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 41,40 zł.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi strony skarżącej należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.