Uzasadnienie
W dniu 15 marca 2017 r. (data nadania) D. S. wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Pismem z 17 marca 2017 r. Sąd przesłał skargę organowi odwoławczemu. Skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 17 marca 2017 r.
W dniu 4 kwietnia 2017 r. skarga ponownie wpłynęła do sądu - organ odwoławczy dostarczył ponownie skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja organu odwoławczego została doręczona stronie skarżącej w dniu 13 lutego 2017 r., zatem ustawowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 15 marca 2017 r. I co prawda w tej dacie (15 marca 2017r.), tj. przed upływem terminu do jej wniesienia, skarga wpłynęła do Sądu. Nie zachowano jednak trybu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. polegającego na pośrednictwie organu odwoławczego. Jakkolwiek okoliczność powyższa nie może stanowić samoistnej przesłanki odrzucenia skargi, jednak jej terminowość należy ocenić według daty wpływu skargi do organu odwoławczego (liczy się data nadania przez sąd). Ponieważ, jak to wykazano wyżej, skargę do organu odwoławczego przekazano 17 marca 2017 r. a więc już po upływie 30 dni od doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej decyzji, dlatego nie można mówić o zachowaniu przez skarżącą terminu.
W związku z powyższym, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.