Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu na stronę -K. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. "A" kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) Ip. 1.12, Ip. 6.2.1, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 1 i 3, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.).
W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:
- 1. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument,
- 2. niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Powyższe naruszenia zostały stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej samochodu marki MAN o nr rej. [...], przeprowadzonej [...] r. w G. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierowca A. B. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy i skarżącego K. B.. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego ww. przedsiębiorcy.
Decyzją z [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych za oba ww. naruszenia ustawy o transporcie drogowym.
Pismem z [...] r. strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. W odwołaniu skarżący wyjaśnił, że pojazd marki MAN o nr rej. [...] jest pojazdem specjalnym, odpowiednio przystosowanym i oznakowanym, co znajduje odzwierciedlenie w dowodzie rejestracyjnym. Na co dzień wykonuje zadania pomocy drogowej, w związku z tym mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009r. dot. wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, art. 1 pkt 4 lit. b (przewóz pojazdów uszkodzonych lub zepsutych); rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących..., które zostało niewłaściwie zastosowane, ponieważ w dniu kontroli przejazd by wykonywany w ramach pomocy drogowej, kiedy to samochód MAN transportował uszkodzony podest samojezdny.
Posiada on silnik i jeździ na własnych kołach, ale w dniu kontroli był transportowany przez kontrolowany pojazd, bo układ jezdny został uszkodzony. Zdaniem odwołującego powoduje to, że wykonywany przewóz podlegał wyłączeniu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr 561/2006.
W wyniku rozpoznania odwołania, organ II instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z [...]r., utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
Organ stwierdził, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dokument.
Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu kontroli kierowca wykonywał na rzecz strony przewóz drogowy, w trakcie którego nie był wyposażony przez przedsiębiorcę w wykresówki lub zaświadczenia o działalności dokumentujące aktywność kierowcy w okresie objętym kontrolą. Podczas kontroli kierowca winien okazać dokumenty dokumentujące jego aktywność w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Jeżeli zatem kierowca przed dniem kontroli nie wykonywał przewozów pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, obowiązkiem pracodawcy było wystawienie kierowcy zaświadczenia o jego działalności w tym okresie.
Odnośnie naruszenia 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ podniósł, że według art. 32 ust. 1, 3 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.
Stosownie do art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r., kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.
Organ odwoławczy zważył, że [...] r. strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf analogowy, w trakcie którego kierowca nie rejestrował swojej aktywności na wykresówce, gdyż nie umieścił w nim wykresówki pomimo wykonywania przewozu po drogach publicznych. Kierowca zeznał, że w dniu kontroli pierwszy raz wykonywał przewóz w imieniu strony i tym samym nie wiedział o konieczności umieszczenia wykresówki w tachografie podczas wykonywanego przewozu. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozu, w trakcie którego nie była rejestrowana aktywność kierowcy, prędkość pojazdu i przebyta droga na wykresówce kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie określone w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do wyjaśnień strony wskazujących na wykonywanie przewozu w warunkach pomocy drogowej, organ odwoławczy wskazał, że art. 3 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr 561/2006 nie miał zastosowania do przewozu wykonywanego przez stronę [...] r.
Według ww. artykułu niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy. Pojazd samochodu marki MAN o nr rej. [...] był pojazdem specjalistycznym, ale wykonywany w trakcie kontroli przewóz nie był spełniał warunków pomocy drogowej. Przewóz związany z pomocą drogową dotyczy jedynie pojazdów dopuszczonych do poruszania się po drogach publicznych. Podnośnik nożycowy - który w dniu kontroli był przewożony przez stronę - nie spełnia warunków pojazdu drogowego. Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy prawo o ruchu drogowym pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Tymczasem podnośnik nożycowy nie jest urządzeniem przeznaczonym do poruszania się po drodze. Zamontowane w nim koła służą do przemieszczania się urządzenia, ale nie oznacza że został on dopuszczony do poruszania się po drodze. Tym samym kierowca wykonując przewóz podnośnika nożycowego pojazdem specjalistycznym obowiązany był rejestrować swoją aktywność za pomocą tachografu na wykresówce.
Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92e ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia, gdyż dysponował wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Natomiast art. 92c ustawy o transporcie drogowym dotyczy sytuacji nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia, którym nie można zapobiec. Stwierdzone w przedmiotowej sprawie naruszenia są następstwem okoliczności, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł im zapobiec. Wykonując działalność gospodarczą związaną z udzielaniem pomocy drogowej winien uzyskać informacje, kiedy kierowca wykonujący przewóz pojazdem specjalistycznym może nie rejestrować swojej aktywności za pomocą tachografu.
W skardze z 9 lutego 2021r. strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości i zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:
- - art. 3 ust. 1 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, przez odmowę zastosowania tego przepisu do przewozu drogowego pojazdem specjalistycznym pomocy drogowej poruszającym się w promieniu 100 km od swej bazy,
- - art. 2 pkt 3 ustawy prawo o ruchu drogowym przez przyjęcie, że samojezdny podnośnik nożycowy haulotte typu compact 8 nie jest dopuszczony do ruchu po drodze,
- - art. 2 pkt 31 ustawy prawo o ruchu drogowym przez przyjęcie, że przewóz związany z pomocą drogową dotyczy jedynie pojazdów dopuszczonych do poruszania się po drogach publicznych.
W oparciu o ww. zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotą sporu jest kwestia, czy wykonywany [...]r. przewóz stanowił przewóz w ramach pomocy drogowej – jak twierdzi skarżący, czy też był to zwykły przewóz rzeczy – jak podnoszą organy, a w związku z tym znajdowały do niego zastosowanie wszystkie wymogi, wynikające z ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2140 ze zm.) dalej powoływana także jako ustawa.
W tak zarysowanym sporze Sąd podzielił stanowisko organów.
Materialną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz art. 3 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Taryfikator naruszeń, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy zawiera załącznik nr 3 do ustawy.
Zgodnie z jego pkt. 6.2.1. karze w kwocie 5 000 zł podlega niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Obowiązek rejestracji odpada, gdy przewóz wykonywany jest w warunkach określonych w art. 3 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W ocenie Sądu jednak, przepis ten nie miał zastosowania do przewozu wykonywanego przez stronę.
Stosownie bowiem do art. 3 lit. f ww. rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy.
Z powyższego wynika, że aby możliwe było zgodne z prawem odstąpienie od obowiązku rejestracji aktywności kierowcy, prędkości pojazdu i przebytej drogi przy użyciu tachografu, przewóz winien być wykonywany w warunkach odpowiadających art. 3 lit. f rozporządzenia, a więc pojazdami pomocy drogowej i to w odległości nie większej, niż 100 km od bazy.
W ocenie Sądu nie oznacza to jednak, że każdy przewóz pojazdem pomocy drogowej będzie zwolniony z obowiązku rejestracji aktywności kierowcy przy użyciu tachografu. Będzie tak tylko wówczas, gdy dany pojazd nie tylko jest pojazdem pomocy drogowej, ale konieczne jest także, aby w wypadku danego przewozu rzeczywiście wykonywał taką funkcję. Innymi słowy, zwolnienie to nie ma zastosowania, gdy pojazd pomocy drogowej realizuje przewóz inny, niż wykonywany w warunkach pomocy drogowej, np. w przypadku transportu pojazdów niedopuszczonych do ruchu po drogach publicznych, niezarejestrowanych itd. Pojazd pomocy drogowej jest pojazdem specjalnym, co wynika z lp. 4 tabeli nr 3, załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2130).
Natomiast pomoc drogowa – jak sama nazwa wskazuje – musi służyć pomocy uczestnikom ruchu drogowego w sytuacji nagłego zdarzenia na drodze, kiedy to pojazd przeznaczony do poruszania się po drodze publicznej nie może się po niej przemieszczać w związku z nagłym zdarzeniem zaistniałym w czasie przejazdu, takim jak wypadek, kolizja, awaria. Od sytuacji tej odróżnić należy przypadek, gdy brak jest owego nagłego zdarzenia, uniemożliwiającego samodzielne przemieszczanie się pojazdu, który technicznie posiada taką zdolność, np. transport nowych i niezarejestrowanych pojazdów. W ocenie Sądu ich przewóz będzie stanowił po prostu przewóz rzeczy, a nie przewóz pojazdem pomocy drogowej w rozumieniu art. 3 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Przenosząc powyższe uwagi na stan faktyczny sprawy przypomnieć należy, że w czasie kontroli kierowca nie rejestrował ww. parametrów jazdy twierdząc, że wykonuje transport w zakresie pomocy drogowej. Zauważyć jednak należy, że przewożony podnośnik nie był pojazdem dopuszczonym do ruchu po drogach publicznych. Posiadał koła, ale nie w celu poruszania się po drogach, ale przemieszczania w polu swej pracy. Nie jest to wystarczające do uznania go za pojazd, który może poruszać się po drodze, a zatem może wymagać pomocy drogowej w wyniku zdarzenia na drodze (a nie zwykłego transportu np. w przypadku awarii, jak to było w przedmiotowej sprawie).
Z uwagi na powyższe, Sąd nie stwierdził zasadności zarzutu skargi wyrażonego w jej tiret pierwszym i uznał wymierzenie przedsiębiorcy kary na mocy lp. 6.2.1. za zasadne.
Zarzut sformułowany w tiret drugim, a dotyczący błędnego przyjęcia, że samojezdny podnośnik nie jest dopuszczony do ruchu po drodze jest chybiony, gdyż sama strona skarżąca na str. 2 skargi pisze, że "urządzenie to nie jest dopuszczone co prawda do ruchu po drogach publicznych...". Fakt, że – jak dalej pisze strona – "może się poruszać po drogach wewnętrznych i to samodzielnie" nie jest wystarczający do uznania, że jego transport następuje w warunkach pomocy drogowej, o czym była już mowa powyżej. Wobec powyższego niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 2 pkt 31 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 450 ze zm.) stanowiącego, że pojazd, to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch.
Nie można bowiem utożsamiać zdolności przemieszczania się z dopuszczeniem do ruchu po drogach publicznych. Konsekwencją przyjęcia przeciwnego założenia byłoby przyznanie przymiotu pojazdu np. taczce, bo posiada ona wszak możliwość przemieszczania się, w tym także po drodze.
Odnośnie kary z lp. 1.12, tj. niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym zagrożone karą 500 zł za każdy dokument, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
Stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1412) w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 lub Umową AETR, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca:
- 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;
- 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym;
- 3) miał czas wolny od pracy;
- 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR;
- 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;
- 6) pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1 - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, lub w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. c załącznika do Umowy AETR - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR.
Natomiast w dacie kontroli kierowca nie okazał ani wykresówek, ani zaświadczenia o braku jego aktywności jako kierowcy w okresie poprzedzającym o 28 dni dzień kontroli, co stanowi podstawę do wymierzenia kary w oparciu o lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy.
W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji w oparciu o art. 92c ustawy.
Zgodnie z powołanym przepisem:
- 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
- 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
- 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Odnosząc się do powyższego, zauważyć należy, że przesłanka 3. oczywiście nie zachodzi a przesłanka 2. nie została wykazana. Jej wykazanie obciążało stronę, gdyż tylko ona mogła wiedzieć, czy sytuacja taka miała miejsce. Co do przesłanki 1. to Sąd podziela stanowisko organu, że strona jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się transportem i winna tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, aby nie dochodziło do naruszenia prawa, tym bardziej, że nie było ono wynikiem jakiegoś nadzwyczajnego czy nieprzewidzianego zdarzenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.