Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 marca 2017 r. J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Gliwicach uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Jednocześnie wskazał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 11 maja 2017 r. wyraził swoje niezadowolenie z działalności Rady Miejskiej, natomiast w piśmie z dnia 18 maja 2017 r. wskazał, że "żądanie wezwania Organów Państwa do działania w Ramach Prawa jest nieporozumieniem WSA". Do ww. pism skarżący załączył m.in. kserokopie pism kierowanych do Rady Gminy Ł. datowanych na dzień sprzed wydania zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Następnie wskazać należy na uregulowanie zawarte w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., zwanej dalej "u.s.g."), zgodnie z którym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem koniecznym więc, dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego nad zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red.
Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). W świetle zatem powyższych uwag, wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, zgodnie ze wskazanym wyżej art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, m.in. gdy strona nie wyczerpała przed jej wniesieniem środków zaskarżenia.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zarówno z akt administracyjnych, jak i z pism nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie wynika, aby skarżący wyczerpał tryb wskazany w art. 101 u.s.g. W ocenie Sądu, wezwania, o którym mowa w ostatnio wskazanym przepisie, nie stanowi żadne pismo strony przysłane przy pismach z dnia 11 i 18 maja 2017 r.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie zachował trybu przewidzianego w art. 101 u.s.g., a zatem przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.