Uzasadnienie
W skardze datowanej z dnia [...]r. A. T. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W dniu [...]r. strona skarżąca uiściła stosowny wpis sądowy w kwocie [...] zł.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Natomiast pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego wycofał wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli zaś art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Poza tym zgodnie z art. 232 § 1 pkt. 1 lit.a) powoływanej ustawy Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Mając jednakże na względzie fakt, że skarga na decyzję ostateczną została złożona bezpośrednio do organu, którego działanie było przedmiotem tejże skargi, zgodnie z wymogami art. 54 § 1 w/w ustawy i brak było podstaw do przesyłania odpisu skargi temuż organowi zatem zwrot stronie skarżącej całego uiszczonego wpisu stał się zasadny.
Reasumując zatem powyższe okoliczności faktyczne i prawne należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt. 1 lit.a) wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.