Uzasadnienie
Pismem z 24 września 2018 r. "A" Sp. z o.o. w S. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że skarżąca spółka nie otrzymywała żadnej informacji z Sądu ani od swego pełnomocnika, z którym nie miała kontaktu, nie informował on jej o stanie sprawy, a o odrzuceniu skargi kasacyjnej dowiedziała się po telefonicznym zasięgnięciu informacji w Sądzie 20 września 2018 r. Do wniosku dołączono pismo z 19 września 2018 r. kierowane do pełnomocnika z zapytaniem o stan sprawy oraz skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej odtąd P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Natomiast zgodnie z art. 87 § 5 P.p.s.a. stanowi, że po upływie roku od uchybionego terminu jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w sytuacjach wyjątkowych.
W sprawie znajduje zastosowanie ostatni z wskazanych przepisów. Podkreślić należy, że skarżąca spółka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ponadto skarżąca w treści pełnomocnictwa z 26 kwietnia 2016 r., złożonego w niniejszej sprawie, nie ograniczyła zakresu umocowania pełnomocnika. Wobec powyższego cała korespondencja w sprawie, w tym postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej prawidłowo doręczana była przez Sąd ustanowionemu przez skarżącą pełnomocnikowi.
Ewentualne problemy komunikacyjne w kontaktach pełnomocnika z mocodawcą nie stanowią przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 7 maja 2004 r., OZ 109/14 ONSA WSA 2004, nr 1 poz. 2, postanowienie WSA w Warszawie z 8 marca 2004 r.III SA 3211/03, niepubl.) Skarżąca, co należy podkreślić poza powołaniem się na brak kontaktu telefonicznego, mailowego, nie uprawdopodobniła, by poza tym nie miała innych możliwości kontaktu z pełnomocnikiem (np. rozmowa w kancelarii, faks etc.). Należy podkreślić należy, że zakłócenia w kontakcie pełnomocnika z mocodawcą mogą stanowić przesłankę przywrócenia terminu tylko wówczas, gdy nie są zawinione przez którąkolwiek z tych osób a w tym wypadku fakt taki nie został w najmniejszym stopniu uprawdopodobniony.
Wskazać należy, że postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej doręczone zostało ustanowionemu przez skarżącą pełnomocnikowi w dniu 14 czerwca 2016 r., wobec tego termin, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 5 P.p.s.a, upłynął z dniem 14 lipca 2017 r. Ponadto na marginesie dodać należy, że skarżąca spółka, pismem z 31 maja 2016 r. zapewniła Sąd o podtrzymaniu dotychczasowego pełnomocnictwa i wniosła o przesłanie jej wyroku wraz z uzasadnieniem, na co została telefonicznie poinformowana, że wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi i pouczona o terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca miała więc jasność, że Sąd, po ustanowieniu przez stronę pełnomocnika to jemu przesyła wszelkie pisma procesowe. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 24 września 2018 r. w samym zaś wniosku nie wskazano okoliczności uzasadniających wyjątkowy charakter sprawy.
W szczególności skarżąca załączyła jedynie pismo z 19 września 2018 r. (a więc po dwóch latach od postanowienia o odrzuceniu skargi), kierowane do pełnomocnika z zapytaniem o stan sprawy, nie udokumentowała aby monitorowała wcześniej sprawę. Na marginesie jeszcze raz wskazać w tym miejscu należy, że zakłócenia w kontakcie pełnomocnika z mocodawcą i tak nie uzasadniają przyjęcia istnienia wyjątkowej sytuacji uzasadniającej przywrócenie terminu.
Należy podkreślić, że z treści art. 87 § 5 P.p.s.a. wynika, że niedopuszczalne jest co do zasady wydanie orzeczenia przywracającego termin po upływie roku od uchybienia terminowi. Tym samym wniosek złożony w sytuacji niemożliwości wydania pozytywnego orzeczenia jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na mocy art. 88 P.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie powyższych przepisów, Sąd orzekł jak na wstępie.