Uzasadnienie
Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] ([...]) skierował małoletniego P. P. do Zakładu Pielęgnacyjno – Opiekuńczego [...] w K. na czas określony [...] miesięcy. Jednocześnie zobowiązał dyrektora zakładu do naliczenia opłat za pobyt w zakładzie.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] ([...]) Dyrektor Ośrodka [...] w K., działając z upoważnienia Marszałka Województwa [...] ustalił miesięczną wysokość odpłatności za zakwaterowanie i wyżywienie dziecka P. P. związaną z pobytem w Zakładzie, poczynając od miesiąca [...] r. w kwocie [...] zł. Natomiast za miesiąc [...] odpłatność została obliczona w kwocie [...] zł, tj. od dnia przyjazdu [...] do [...] r..
Do uiszczenia ustalonej opłaty zobowiązana została M. P. – ustawowy przedstawiciel dziecka.
W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) w związku z § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1998r. w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach (Dz. U. Nr 166, poz. 1265).
W terminie do wniesienia odwołania M. P. wniosła o umorzenie kosztów za zakwaterowanie i wyżywienie jej syna związanych z pobytem w Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że z uwagi na trudną sytuację materialną oraz jej chorobę nie jest w stanie ponieść kosztów wyżywienia i zakwaterowania dziecka w Zakładzie.
Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., powołując się na art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 34a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej wskazał, że osoba przebywająca w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym zobowiązana jest do poniesienia kosztów wyżywienia i zakwaterowania. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił te koszty zgodnie z zasadami określonymi w wyżej powołanym przepisie. W tych okolicznościach odwołanie nie mogło być uwzględnione.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. P., podobnie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstacjnej podniosła, że z uwagi na trudną sytuację materialną oraz jej stan zdrowia nie jest w stanie ponieść ustalonych kosztów wyżywienia i zakwaterowania dziecka. W jej ocenie organ odwoławczy ograniczył się jedynie do weryfikacji dochodu, pomijając je trudną sytuację. Wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że przepisy regulujące odpłatność za wyżywienie i zakwaterowanie w zakładach opiekuńczo-rehabilitacyjnych oraz pielęgnacyjno-opiekuńczych nie przewidują możliwości obniżenia odpłatności ze względu na szczególne okoliczności sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) "osoba przebywająca w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym ponosi koszty wyżywienia i zakwaterowania. Miesięczną opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej 250% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego dochodu, w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, osoby przebywającej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym". Natomiast z ust. 2 wynika, że "miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka przebywającego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym ustala się w wysokości odpowiadającej 200% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej".
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, wykonując delegację wynikającą z art. 34a ust. 3 ostatnio powołanej ustawy wydał rozporządzenie w dniu 30 grudnia 1998r. w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach (Dz. U. Nr 166, poz.1265). § 6 ust. 1 tego rozporządzenia w kwestii ustalenia miesięcznej opłaty za pobyt w zakładzie osoby skierowanej do zakładu odsyła do wyżej przytoczonego przepisu art. 34a ust. 1 i 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.
W rozpoznawanej sprawie opłata za pobyt małoletniego P. P. w Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym [...] w K., ustalona została zgodnie z wyżej przedstawionymi przepisami, czego skarżąca nie kwestionuje.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze przyjdzie stwierdzić, że trafnie zauważył organ odwoławczy, iż przepisy regulujące odpłatność za wyżywienie i zakwaterowanie w zakładach opiekuńczo-rehabilitacyjnych oraz pielęgnacyjno-opiekuńczych nie przewidują możliwości obniżenia odpłatności lub umorzenia ze względu na szczególne okoliczności sprawy – trudną sytuację materialną skarżącej oraz jej chorobę. To zaś oznacza, że żądanie skarżącej nie mogło być uwzględnione. Dodać należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa, to znaczy ustaw i wydawanych na ich podstawie aktów wykonawczych. Wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, do której rozstrzygania nie jest uprawniony organ administracji, czyli bez postawy prawnej skutkowałoby tym, że takie rozstrzygnięcie byłoby obarczone wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa - oddalił skargę M. P. w trybie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.