Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2022 r. E.D. (dalej jako: skarżący) wniósł za pośrednictwem Burmistrza Miasta P. (dalej jako: organ, Burmistrz) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na działanie polegające niepłaceniu od ponad 30-lat podatków od zamieszkiwanej wraz z rodziną nieruchomości przez R.S. będącego Burmistrzem Miasta P. Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że Burmistrz Miasta P., pełniąc funkcję radnego Miasta P., złożył w dniu 29 kwietnia 2011r. oświadczenie majątkowe w którym podał zamieszkiwaną powierzchnię swojej nieruchomości 220m2.
Natomiast w dniu 30 kwietnia 2012r. złożył oświadczenie majątkowe w którym podał zamieszkiwana powierzchnię swojej nieruchomości 110m2. Z kolei w złożonym w 2013r. oświadczeniu majątkowym podaje zamieszkiwaną powierzchnię swojej nieruchomości 220m2. Zaś w 2014 r. złożył oświadczenie majątkowe w którym podał zamieszkiwana powierzchnię swojej nieruchomości 110m2. W 2015r. złożył oświadczenie majątkowe w którym podał zamieszkiwaną powierzchnię swojej nieruchomości 220m2.
Zdaniem skarżącego, działania Burmistrza w zakresie zmniejszania powierzchni zamieszkiwanej w budynku wraz z rodziną są bezprawne i dokonane wbrew przepisom prawa.
Nadto skarżący wskazał, że Komisja urzędu Miasta P. nie potwierdziła wielkości powierzchni nieruchomości zamieszkiwanej przez Burmistrza. Natomiast na jego pismo z dnia 4 listopada 2019 r. z zapytaniem w sprawie niepłacenia od ponad 30-lat podatków przez Burmistrza Rada Miasta P., Komisja nie odpowiedziała. Skarżący podniósł, ze składał wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej w przedmiocie niepłaceniu od ponad 30-lat podatków przez burmistrza, którego Rada Gminy w całości nie rozpatrzyła ponieważ zdaniem skarżącego niektórzy radni gminy P. są zatrudnieni w tejże gminie.
Skarżący podniósł też, że w dniu 21 lutego 2022r. złożył do Rady Miasta P. skargę która w jednej części dotyczyła niepłacenia od ponad 30-lat podatków przez Burmistrza a w drugiej części ukarania skarżącego za nieterminowe opłaty za wywóz śmieci. Skarżący zarzucił Burmistrzowi brak etyki a do przedmiotowej skargi załączył szereg załączników, domagając się od.Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach rozpatrzenia skargi wobec Burmistrza zgodnie z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie a w przypadku uznania że skarga nie zasługuje na odrzucenie wniósł o ewentualne jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
W ocenie organu zarzuty skargi są bezzasadne, ponieważ skarga ta jest dotknięta licznymi brakami formalnymi, że nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia co w istocie jest przedmiotem jej zaskarżenia. Nadto treść skargi dotyczy szeregu zagadnień, które nie pozwalają na sformułowanie konkretnego zarzutu względem organu. Burmistrz wyjaśnił, że nie ma żadnych zaległości podatkowych a jego oświadczenia majątkowe każdorazowo podlegały kontroli w wyniku których nie stwierdzono jakichkolwiek nieprawidłowości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 329 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.").
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobligowany jest ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu.
Zakres właściwości sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzuceniu.
Złożona skarga, której przedmiotem są czynności podejmowane przez Burmistrza Miasta, dotyczące skargi w przedmiocie niepłacenia od ponad 30-lat podatków przez burmistrza, nie należą do żadnej z kategorii aktów prawnych lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego.
Należy wskazać, że do powyższego postępowania mają zastosowanie przepisy działu VIII K.p.a. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji RP prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. K.p.a.) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.
Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zawiadomienie kończące postępowanie skargowe nie podlega więc kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w przepisach art. 3 § 2 p.p.s.a.
Należy zatem wskazać, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym w przypadku wniesienia skargi do organu administracji w trybie art. 227 i nast. k.p.a., na wynik tego postępowania nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 Lex 557044).
W tym stanie rzeczy przyszło stwierdzić, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.