Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), skargę S. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie ustalił bowiem, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 1 marca 2017 r. natomiast skargę nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 kwietnia 2017 r., czyli po upływie 30 - dniowego terminu od dnia jej doręczenia.
Pismem z dnia 26 czerwca 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku stwierdził że uchybienie terminu do złożenia skargi nie było z jego winy, bowiem decyzję odebrała jego matka, która cierpi na zaniki pamięci po przebytym [...]. Podkreślił, że sam fakt odebrania przesyłki przez dorosłego domownika nie przesadza jeszcze o tym, ze została ona skutecznie doręczona.
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie Sąd podkreślił, że skoro skarżący miał świadomość problemów zdrowotnych matki, to powinien był szczególnie starannie zadbać o swoje interesy i podjąć działania mające na celu odpowiednią organizację doręczenia korespondencji.
W zażaleniu z dnia 27 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 p.p.s.a. i art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący ponosi winę za uchybienie terminowi w okolicznościach faktycznych sprawy oraz nie uprawdopodobnił we wniosku o przywrócenie terminu braku swojej winy i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r.
Do zażalenia pełnomocnik skarżącego dołączył kartę wypisową z 13 marca 1998 r. ze [...] Akademii Medycznej II Klinika [...] oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...]r. T. F..
W treści uzasadnienia, pełnomocnik skarżącego, ponownie podkreślił, że korespondencję odbiera matka skarżącego, która po przebytym [...] w 1998 r. cierpi na zaniki pamięci. Zwrócił uwagę, że matka skarżącego, choć odebrała zaskarżoną decyzję 1 marca 2017 r., to przekazała skarżącemu tą korespondencję dopiero 6 marca 2017 r. zapewniając go, że odebrała ją tego samego dnia.
Dlatego też skarżący uznał, że ostatnim dniem terminu do złożenia skargi jest 5 kwietnia 2017 r. Dopiero na skutek odrzucenia jego skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. skarżący przeglądając akta sprawy dowiedział się, że choć zaskarżoną decyzję rzeczywiście odebrała jego matka, to pomimo jej zapewnień nie był to dzień, w którym przekazała ją skarżącemu. Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że skarżący osobiście i systematycznie kontrolował, czy jego matka odbierała korespondencję, ale w tamtym czasie często wyjeżdżał służbowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Mając bowiem na uwadze podniesione w treści złożonego zażalenia okoliczności przyjąć należało, iż te przemawiają za jego uwzględnieniem.
W niniejszej sprawie, w zażaleniu na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, pełnomocnik skarżącego powołał się na stan zdrowia matki, która przeszła [...], co powoduje u niej obniżoną sprawność umysłową i występujące u niej zaburzenia powodujące osłabienie pamięci.
W ocenie Sądu wskazane okoliczności oraz nadesłane do sprawy dokumenty świadczące o stopniu niepełnosprawności matki skarżącego bezsprzecznie świadczące o tym, że matka skarżącego przebyła [...], którego następstwa mogą świadczyć o zanikach pamięci można uznać jako wystarczające do uznania, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nie było z winy skarżącego. Wobec tego są to, zdaniem Sądu, wystarczające powody do uznania, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał też na uwadze fakt, że uprawdopodobnienie nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu, jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności.
Dlatego też mając na uwadze powyższe na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.