Uzasadnienie
Pismem z 13 marca 2017 r. skarżąca Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...]. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek ten nie został uzasadniony. Jednocześnie wraz ze skargą Spółka nadesłała sprawozdanie finansowe za 2014 i 2015 r. zawierające wprowadzenie do sprawozdania finansowego, bilans, rachunek zysków i strat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja ta ma zatem charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Odnosząc powyższe rozważania prawne do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazała tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd w przedmiotowej sprawie nie znalazł przesłanek przemawiających za słusznością wniosku strony skarżącej, bowiem wniosek ten nie został uzasadniony. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawiają także załączone do skargi dokumenty, zawierające sprawozdanie finansowe za rok 2014 i 2015, a obrazujące sytuację finansową i majątkową Spółki. Z rachunku zysków i strat wynika bowiem, że Spółka osiągnęła w roku 2015 r. zysk w kwocie [...]zł. Natomiast przychody netto ze sprzedaży wynosiły [...]zł przy jednoczesnych kosztach operacyjnych w kwocie [...]zł. Zestawiając powyższe dane z rokiem 2014 można zauważyć znaczny wzrost zysku osiąganego przez Spółkę, bowiem w roku 2014 r. wynosił on zaledwie [...]zł.
Jednocześnie w skardze Spółka podała, że za cały rok 2016 obrót netto wyniósł [...]zł. Dodatkowo wskazała, że wzrostowi uległ również majątek Spółki. Skarżąca nabyła bowiem nieruchomość, jak również dokonała zakupu 6 samochodów osobowych. Powyższe dane znajdują także potwierdzenie w załączonym bilansie Spółki. Wszystkie te okoliczności wskazują, że Spółka prężnie działa na rynku generując zysk.
Mając zatem na względzie, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających jej żądania, jak również fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.