Uzasadnienie
Pismem procesowym datowanym z dnia [...] 2010 L. T. i E. T. wnieśli skargę na decyzję na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 Art. 50. § 1. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Zatem postępowanie to może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu mieszczącego się w którejś z dwu kategorii tj. każdego, kto ma w tym interes prawny oraz sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i organizacji społecznej, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto w myśl art. 50 § 2 P.p.s.a. postanawia, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W konsekwencji więc należy uznać, że legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek (wymóg) prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności w węższym rozumieniu sensu stricte (por. T. Woś, w: T. Woś, Postępowanie..., s. 89-93 komentarz do art. 58, uwagi 9-10).
Natomiast jak wynika z akt stroną prowadzonego postępowania administracyjnego był wyłącznie L. T., który w dniu [...] 2009 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2009r. i do niego też adresowane były decyzje organów obu instancji. Uprawnienia do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym nie posiadała E. T.; nadto nie wykazała istnienia stosownej legitymacji do wniesienia skargi do Sądu.
W konsekwencji zatem skargę E. T. należało odrzucić jako niedopuszczalną przy zastosowaniu art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 P.p.s.a.