Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J.S. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.
Pismem z dnia [...]r. skarżąca cofnęła skargę i wniosła o zwolnienie jej z kosztów postępowania sądowego ze względu na trudną sytuację finansową. Jak wskazała, prowadzi wyłącznie lokalny bar w okolicy wejścia do rodzinnych ogródków działkowych. Działalność ta została zamknięta z powodu pandemii, a skarżąca nie ma innego źródła dochodu. Z tego powodu – jak wskazała – obowiązek poniesienia ewentualnych kosztów sądowych byłby trudny do realizacji.
W związku z treścią powyższego pisma, tut. Sąd zarządzeniem z 1 czerwca 2021 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania w terminie 7 dni czy w kontekście zawartego w piśmie wniosku o prawo pomocy jej rzeczywistą intencją jest cofnięcie skargi. W wezwaniu Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów postępowania jest niecelowy, gdyż sprawa ta jest zwolniona z kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., w związku z czym postępowanie w tym przedmiocie podlegało będzie umorzeniu. Wskazał również, że bez względu na powyższe, jeżeli intencją skarżącej jest cofnięcie skargi, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy podlegało będzie umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
Ponadto pouczył skarżącą, że w świetle art. 200 a contrario p.p.s.a. w razie nie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji nie przysługuje organowi od skarżącego prawo zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Oznacza to, że – wbrew wnioskowi organu zawartemu w odpowiedzi na skargę - skarżąca nie może zostać obciążona zwrotem kosztów zastępstwa procesowego. Sąd podkreślił, że brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie skutkował będzie uznaniem, że intencją skarżącej jest cofnięcie skargi.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 14 czerwca 2021 r. W wyznaczonym terminie – tj. do dnia 21 czerwca 2021 r. – skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie.
Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 28 lipca 2021 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu do wyżej wymienionego postanowienia referendarz wskazał, że wobec treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy złożony przez skarżącą nie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu, zaś postępowanie nim zainicjowane należało umorzyć na podstawie art. 249a p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Z powodu zawarcia w jednym piśmie procesowym oświadczenia o cofnięciu skargi i wniosku o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania czy jej rzeczywistą intencją jest cofnięcie skargi. Wobec braku odpowiedzi doszło do skutecznego cofnięcia skargi, w związku z czym postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.