Uzasadnienie
W dniu [...] r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek B. G. o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług następnie uzupełniony pismem z dnia [...] r. (data wpływu do organu [...] r.).
Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów dnia [...]r. wydał indywidualną interpretację (doręczając ją stronie dnia [...] r.), w której przedstawione we wniosku stanowisko skarżącej w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów podatkiem od towarów i usług uznał za nieprawidłowe.
Interpretacja zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na interpretację przepisów podatkowych z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa. Pouczono też, iż wezwanie należy skierować do organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu interpretacji i że skargę do Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w C. w dniu [...] r. (data stempla pocztowego) skarżąca poinformowała Dyrektora Izby Skarbowej w K., iż skieruje w wyznaczonym ustawowo terminie środek zaskarżenia na otrzymaną interpretację do sądu administracyjnego, a następnie pismem z dnia [...] r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w S. w tym samym dniu wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował stronę, iż wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności, który to termin przypadał na dzień [...] r. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, iż nie ma prawnych możliwości do merytorycznego rozpatrzenia tego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to doręczono skarżącej w dniu [...] r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
W dniu [...]r. (data stempla pocztowego na kopercie) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację indywidualną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, które odnoszą się do uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innych niż decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu.
Należy stosować go także wobec wydawanych przez organy podatkowe pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Tak więc skargę do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji.
Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia więc dwa warunki jej dopuszczalności:
- - skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa,
- - wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej.
Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a więc skarżąca wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa, musi dokonać tej czynności w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Niespełnienie któregokolwiek z warunków czyni skargę niedopuszczalną.
W niniejszej sprawie organy podatkowe wydały interpretację indywidualną w dniu [...] r. i interpretacja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] r. Ten właśnie dzień uznać zatem należy za dzień, w którym skarżąca uzyskała wiadomość o wydaniu interpretacji. Mając na uwadze powołany przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. skarżąca w terminie czternastu dni, to jest do dnia [...]r. (ostatni dzień upływu terminu do wniesienia wezwania upływał w dniu [...]., który przypadał w [...] uwzględniając art. 83 § 2 p.p.s.a.) winna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wyraźnie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie wskazanego ustawowego terminu. Nawet przyjmując za takie wezwanie wcześniejsze pismo strony z daty [...] r., to nie można uznać, że zostało wniesione w terminie do dnia [...] r.
W przedstawionej sytuacji, gdy z treści art. 52 § 3 P.p.s.a. wynika, iż warunkiem dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną jest konieczność zachowania 14 dniowego terminu do wniesienia wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, liczonego od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu, wniesienie tegoż wezwania po upływie wskazanego terminu skutkuje bezskutecznością wezwania i w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.