Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 marca 2019 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powołaną w sentencji uchwałę organu z dnia 31 stycznia 2019 r., zmieniającą uchwałę z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia statutu jednostki budżetowej pod nazwą Żłobek Miejski w Sosnowcu.
Zarządzeniem z dnia 15 maja 2019 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 5a ppsa) przez wykazanie naruszenia ich interesu prawnego – wykazanie, że są rodzicami bądź opiekunami dziecka do lat 3 zamierzającymi ubiegać się o przyjęcie dziecka do żłobka, którego dotyczy zaskarżona uchwała. Przesyłka zawierająca wezwania do wykonania powyższych obowiązków została prawidłowo doręczona Z.S. i T.G. i uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. wraz z upływem 6 czerwca 2019 r. (Z.S.) i 7 czerwca 2019 r. (T.G.), co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sądowych. W zakreślonym terminie, który upłynął w przypadku Z.S. w dniu 13 czerwca 2019 r. i wobec T.G. w dniu 14 czerwca 2019 r., braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. U. S. i M.S. przesyłkę doręczono w dniu 23 maja 2019 r. i nie uzupełnili oni braków w wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 30 maja 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Skarżący wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 31 stycznia 2019 r. nr 91/IV/2019 w sprawie zmiany uchwały nr 237/XV/2011 z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia statutu jednostki budżetowej pod nazwą Żłobek Miejski w Sosnowcu ze zm. W wyniku zmiany wprowadzony został w uchwale pkt 5 w § 7 ust. 2, który otrzymał następujące brzmienie:
"których rodzice/opiekunowie prawni przedłożą oświadczenie, iż dziecko, dla którego ubiegają się o miejsce w Żłobku Miejskim, zostało poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia ł8 sierpnia 2011r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (tj. Dz.U. z2018r. poz. 753) lub też zostało zwolnione z tego obowiązku z przyczyn zdrowotnych".
Skarga na ten akt wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej u.s.g.) i wobec tego, w pierwszej kolejności koniecznym jest dokonanie oceny legitymacji skarżących do wniesienia skargi. Należy wskazać, że art. 101 ust. 1 u.s.g. znajdował zastosowanie w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 31 stycznia 2019 r., a więc po wejściu w życie ustawy nowelizującej.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Zdaniem Sądu należy wskazać, że kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1544/17 wskazał, że prawo do zaskarżenia uchwały, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego.
Skarżący zobowiązani są więc wykazać, że ich interes prawny został naruszony zaskarżoną uchwałą, czyli w dacie wniesienia skargi musi nastąpić ograniczenie lub pozbawienie skarżących uprawnień lub nałożenie na nich określonych obowiązków. Z treści skargi wynika, że zdaniem skarżących jest ona sprzeczna z prawem i narusza prawo do zapewnienia dziecku opieki, o której mowa w ustawie o opiece nad dziećmi do lat 3.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Skarżący nie udzielili bowiem odpowiedzi na wezwanie i nie wykazali w żaden sposób, czy są rodzicami bądź opiekunami dziecka do lat 3 zamierzającymi ubiegać się o przyjęcie do żłobka, którego dotyczy zaskarżona uchwała. Nie wykazali, aby posiadali interes prawny wynikający z obowiązującej normy prawa materialnego, a tym bardziej - aby ich interes prawny (lub uprawnienie) jako rodziców lub opiekunów ubiegających się o przyjęcie dziecka do żłobka zostały naruszone na skutek podjęcia skarżonej uchwały.
Należy powtórzyć, że naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi rzeczywiście naruszać istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Niewątpliwie skarżący legitymowaliby się takim interesem, gdyby na skutek podjęcia uchwały jako rodzice bądź opiekunowie dziecka do lat 3 nie mogli się ubiegać o przyjęcie tych dzieci do żłobka ze względu na przyjęty wymóg przedłożenia oświadczenia, iż dziecko zostało poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 753) lub też zostało zwolnione z tego obowiązku z przyczyn zdrowotnych.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz.
4) zauważył, iż skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie skarżącym uiszczonego przez nich wpisu od skargi w kwocie 300 złotych orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.