Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach postanowieniem z [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 oraz art. 106 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej Kpa) po rozpatrzeniu pisma wniesionego w dniu 10 października 2019 r. przez D. K. (dalej zwana skarżącą, stroną skarżącą, stroną) dot. "odwołania od decyzji wydanej przez Komendanta Miejskiego Policji w R. w formie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu powstałej w związku z tym dokumentacji medycznej oraz dostarczonych odpisów o ukończeniu szkół, dyplomów wyższych uczelni, kursów oraz innej dokumentacji związanej z edukacją strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej" stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną.
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 ze zm.) wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w R. o wydanie opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej skarżącej. Organ I instancji w toku postępowania opiniodawczego przeprowadził szereg dowodów w celu ustalenia opinii o ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Skarżąca, w celu zapoznania się przez organ z jej życiorysem, przedłożyła wnioski dowodowe w postaci m.in. kserokopii dokumentów potwierdzających jej wykształcenie, kserokopii części pracy dyplomowej, kserokopii dokumentów, które dołączyła do wniosku o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Ponadto po zakończeniu czynności dowodowych przez Komendanta Miejskiego Policji w R. strona złożyła jeszcze szereg wniosków dowodowych, m.in. o wyjaśnienie spraw związanych z przeprowadzonymi interwencjami w dniach 28 i 29 lipca 2018 r., przeprowadzeniem dowodów z kart czynności ratunkowych, o które skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w K., oraz o umożliwienie jej zapoznania się z aktami, do których nie miała dostępu.
Organ I instancji w dniu [...] r. odmówił skarżącej przeprowadzenia zawnioskowanych przez nią dowodów, uznał bowiem, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż nie mają znaczenia dowodowego i nie wnoszą żadnych nowych informacji, które mogłyby mieć wpływ na przebieg i rozstrzygnięcie w postępowaniu opiniodawczym. Ponadto według organu opiniującego wnioski złożone przez stronę miały na celu jedynie nieuzasadnione przedłużanie postępowania i wywieranie presji na organ w celu zmiany rozstrzygnięcia.
W dniu 11 października 2019 r. do Komendy Miejskiej Policji w R. wpłynęło pismo skarżącej (pismo z dnia 10 października 2019 r.) z treści którego wynika, że skarżąca wnosi odwołanie od decyzji wydanej w formie postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w R. dotyczącej odmowy przeprowadzenia dowodu z przebiegu interwencji w dniach 28 i 29 lipca 2019 r. powstałej w związku z tym dokumentacji medycznej oraz dostarczonych odpisów o ukończeniu szkół, dyplomów wyższych uczelni oraz innej dokumentacji związanej z edukacją strony w postępowaniu administracyjnym, w sprawie wydania opinii ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wnosząc o jej chylenie w całości oraz o przeprowadzenie dowód.
Organ odwoławczy po zapoznaniu się z treścią pisma strony skarżącej stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W swoim postanowieniu z [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach podniósł m.in. że strona w zażaleniu na postanowienie merytorycznie rozstrzygające o posiadaniu bądź nieposiadaniu nienagannej opinii może podnieść zarzuty odnośnie nieuwzględnienia wniosków dowodowych.
W dniu 23 grudnia 2019 r. do organu Policji wpłynęła skarga strony na postanowienie z [...] r. l.dz. [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła organowi Policji naruszenie przepisów art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 78 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych z 9 i 10 września 2019 r. Jej zdaniem, w wyniku odrzucenia tych wniosków materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący, i dlatego nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, co narusza słuszny interes strony.
W świetle tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i przeprowadzenia dowodów, o które wniosła w dniu 9 i 10 września 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i zostało podjęte zgodnie z obowiązującym prawem.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Z treści przywołanego przepisu wynika dla organu, do którego odwołanie (zażalenie) zostało złożone, obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania, a następnie zachowania terminu do jego wniesienia. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że wniesione odwołanie jest dopuszczalne, organ może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania.
Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Przedmiot badania Sądu ograniczał się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmował oceny co do podniesionych w skardze innych zarzutów.
Pojęcie niedopuszczalności odwołania nie zostało zdefiniowane w przepisach postępowania administracyjnego, jednakże w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przesłanek o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe natomiast obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje bowiem od decyzji (postanowienia). Jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a jest aktem normatywnym, czynnością cywilnoprawną albo stanowi czynność materialno-techniczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1053/06, z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 585/12 oraz z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 3669/18, publ. cbois).
Sporną pomiędzy stronami jest kwestia, czy w niniejszej sprawie wystąpił przypadek braku spełnienia przesłanki przedmiotowej dopuszczalności odwołania (zażalenia), które złożone zostało wobec postanowienia organu I instancji odmawiającego przeprowadzenia dowodu z przebiegu interwencji w dniach 28 i 29 lipca 2018 r. powstałej w związku z tym dokumentacji medycznej oraz dostarczonych odpisów o ukończeniu szkół, kursów, innej dokumentacji związanej z edukacją strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W ocenie Sądu istotną dla oceny prawidłowości podjętego przez organ odwoławczy postanowienia jest okoliczność, że wniesione przez skarżącą jest faktycznie zażalenie na rozstrzygnięcie z [...] r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że takie zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż przepisy prawa procesowego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, na które nie służy środek zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 1998 r. (sygn. akt II SA 1434/97, Lex nr 41281) zażalenie przysługuje tylko na niektóre postanowienia, enumeratywnie wyliczone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. W art. 142 K.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skoro zatem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w odwołania od decyzji wydanej przez Komendanta Miejskiego Policji w R. w formie postanowienia "o odmowie przeprowadzenia dowodu z powstałej w związku z tym dokumentacji medycznej oraz dostarczonych odpisów o ukończeniu szkół, dyplomów wyższych uczelni, kursów oraz innej dokumentacji związanej z edukacją strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej", to zażalenie na takie postanowienie jest niedopuszczalne.
W taki przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 134 K.p.a. w związku z art. 142 K.p.a. zgodnie z którym skarżącej będzie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania ale od decyzji w której będzie można uwzględnić zarzuty podniesione w piśmie z dnia 10 października 2019 r.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku
- - ---------------------- 2