Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi lub podpisanie nadesłanego egzemplarza skargi, do czego wezwana była pismem z dnia 25 maja 2018 r.
We wniosku tym skarżąca stwierdziła, że osoba uprawniona do odbioru korespondencji odebrała ją w okresie urlopu prezesa spółki. Prezes wrócił z urlopu 25 czerwca 2018 r. już po terminie do uzupełnienia braków skargi.
Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 17 lipca 2018 r. skarżąca została wezwana do uprawdopodobnienia w terminie 7 dni okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu np. do nadesłania kopi wniosku urlopowego, kopi rezerwacji pobytu urlopowego itp., a to pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. Wezwanie doręczono na podany adres do korespondencji w dniu 23 lipca 2018 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Skarżąca do dnia dzisiejszego nie odpowiedziała na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, o czym stanowi art. 85 P.p.s.a. Jednakże art. 86 § 1 P.p.s.a. przewiduje możliwość przywrócenia na wniosek uchybionego terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a).
Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu, którą strona powinna uprawdopodobnić we wniosku o przywrócenie terminu. Brak winy strony w uchybieniu terminu powinien wiązać się z zaistnieniem obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób przekonywujący, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków skargi było przez nią niezawinione a mianowicie, że zaistniała sytuacja uniemożliwiała podjęcie czynności zmierzających do uzupełnienia braków skargi. W ocenie Sądu, aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu, skarżąca musiałaby uprawdopodobnić, że wystąpiły istotne fakty, które wpłynęły na możliwość dokonania czynności. Tymczasem nie wskazała ona żadnych dowodów potwierdzających, a nawet nie uprawdopodobniła, że rzeczywiście jedyna osoba, która mogła w spółce podpisać skargę w terminie otwartym do jej podpisania nie mogła tego dokonać.
Sąd w związku z tym wezwał skarżącą do uprawdopodobnienia tychże okoliczności wymieniając nawet przykładowo dokumenty, które można nadesłać a to kopię wniosku urlopowego, kopię rezerwacji pobytu urlopowego itp., informując skarżącą zarazem iż niezastosowanie się do wezwania będzie wiązało się z odmową przywrócenia terminu. Wezwanie doręczono na podany przez skarżącą adres do korespondencji, w dniu 23 lipca 2018 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Skarżąca jednak nie odpowiedziała na to wezwanie.
Skoro wiec skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności o wyjątkowym charakterze, które uniemożliwiły uzupełnienie braków skargi poprzez jej podpisanie lub dosłanie podpisanego egzemplarza skargi, uznać należy, iż nie zachodzą ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu.
W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.