Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) orzekł o braku postaw do stwierdzenia u E. O. choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy - wymienionej w poz. 19 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115).
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że ocena narażenia zawodowego wykazała, iż E. O. w okresie zatrudnienia w "A" w R. od 1978r. do 1999 r. wykonywał pracę pod ziemią w wymuszonej pozycji ciała. Spowodowane to było wysokością wyrobisk, która nie przekraczała [...] m, a zatem pracę należało wykonywać w pozycji wymuszonej na kolanach.
Lekarze z upoważnionych jednostek orzeczniczych pierwszej i drugiej instancji, nie zakwalifikowali jednak rozpoznanego u E. O. schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej poz. 19 wykazu chorób zawodowych cyt. rozporządzenia.
Nie został zatem spełniony podstawowy warunek do rozpoznania choroby zawodowej.
W odwołaniu od tej decyzji E. O. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, że przez 22 lata jego praca była związana z wydobywaniem węgla w pozycji wymuszonej na kolanach.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest:
- - orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.,
- - wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
Dochodzenie epidemiologiczne potwierdziło, iż E. O. pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu.
Natomiast lekarze specjaliści z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczyli istnienie u E. O. choroby zawodowej narządu ruchu. W uzasadnieniach orzeczeń lekarskich stwierdzono zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, które są wyrazem samoistnych (pozazawodowych) procesów wstecznych tkanki łącznej. W tym kontekście etiologię samoistną należy też przypisać stwierdzanemu w przeszłości uszkodzeniu łąkotek przyśrodkowych obu stawów kolanowych, usuniętych operacyjnie w [...] r. i [...] r..
Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych niezmiernie istotne narażenie zawodowe, które w tej sprawie bezspornie występowało, to jednak brak istnienia określonych skutków zdrowotnych tego narażenia uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej. Odwołanie zatem nie mogło być uwzględnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. O. podniósł, że nie zgadza się z uzasadnieniem lekarza orzecznika, iż chorobę układu ruchu należy wiązać z nadmierna otyłością, Wnosi zatem o przebadanie przez biegłego sądowego wskazanego przez Sąd. Ponadto w wywiadzie środowiskowym, dotyczącym przebiegu pracy zawodowej podano nieprawdziwe dane dotyczące czasu pracy w pozycji wymuszonej. Przyjęto, że w ciągu dniówki praca w pozycji wymuszonej trwała maksymalnie do 2 godzin, a w rzeczywistości w latach 1978 – 1986 było to około 5 godzin.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że rozpoznane zaawansowane stany zwyrodnieniowe stanów kolanowych są wyrazem samoistnych (pozazawodowych) procesów wstecznych tkanki łącznej. Podobnie etiologię samoistną należy przypisać stwierdzanemu w przeszłości uszkodzeniu łąkotek przyśrodkowych obu stawów kolanowych, usuniętych operacyjnie w [...] r. i [...] r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że występuje w sprawie jedna z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może skutkować uwzględnieniem skargi.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) "właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika."
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że E. O. w okresie zatrudnienia w "A", w latach 1978-1999, wykonywał pracę w pozycji wymuszonej na kolanach, co związane było z wysokością wyrobisk górniczych – [...] m. Pracował zatem w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej związanej ze sposobem wykonywanej pracy. Znajduje to potwierdzenie w aktach administracyjnych, a zatem dalsze rozważania w zakresie oceny narażenia zawodowego Sąd uznał za zbędne.
Nie jest to jednak wystarczająca przesłanka do stwierdzenia choroby zawodowej. W przytoczonym przepisie wskazano, że organ inspekcji sanitarnej bierze pod uwagę w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1cyt. rozporządzenia (odsyła do § 5 ust. 1), czyli sporządzonym przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudnionego w jednej z jednostek orzeczniczych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3. W tej sprawie uprawnionymi do rozpoznania choroby zawodowej byli lekarze orzecznicy z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (pierwsza instancja) oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (druga instancja). W tym miejscu wyjaśnić przyjdzie, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (...) nie przewidują możliwości rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy z listy biegłych sądowych, zatem skarżący nie mógł być poddany badaniu przez takiego lekarza.
W orzeczeniu lekarskim, wydanym przez placówkę drugiej instancji w dniu [...] r., u E. O. stwierdzono zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, będące wyrazem zapoczątkowanych już w trzeciej dekadzie życia i postępujących z wiekiem samoistnych procesów wstecznych tkanki łącznej. W tym kontekście etiologię samoistną należy też przypisać stwierdzanemu w przeszłości uszkodzeniu łąkotek przyśrodkowych obu stawów kolanowych (usuniętych operacyjnie w [...] r. i [...] r.), któremu dodatkowo sprzyjało przeciążenie tych stawów związane z otyłością.
Rozpoznane schorzenie u E. O., przez lekarzy orzeczników, z uprawnionej placówki medycznej, nie odpowiada opisowi chorób zawodowych wymienionych w pozycji 19 wykazu chorób zawodowych - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy:
- 1) przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki,
- 2) przewlekłe zapalenie kaletki maziowej,
- 3) przewlekłe uszkodzenie łąkotki,
- 4) przewlekłe uszkodzenie torebki stawowej,
- 5) przewlekłe zapalenie okołostawowe barku,
- 6) przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej,
- 7) zmęczeniowe złamanie kości,
- 8) martwica kości nadgarstka.
Skoro opis rozpoznanego schorzenia nie odpowiada opisowi choroby zawodowej wymienionej i opisanej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (...), to schorzenie takie nie może być rozpoznane jako choroba zawodowa, a zatem zasadnie odmówiono stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.
Sąd nie będąc związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie dopatrzył się naruszenia w ocenianej sprawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dotychczasowe rozważania w pełni potwierdzają już wyżej sformułowaną ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sumie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 października 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.