Uzasadnienie
"A" w K. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zwrotu tytułów wykonawczych z dnia [...] r. obejmujących należności z tytułu opłaty za pobyt i usługi w "A", a to wobec ich wystawienia przez podmiot nieuprawniony.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, a w szczególności podnosząc, że skarżący nie jest wierzycielem uprawnionym do wystawiania tytułów wykonawczych, domagał się jej oddalenia.
Skarżący, pismem z dnia [...] 2011 r., które wpłynęło do tut. Sądu przed wyznaczonym w sprawie na dzień 20 września 2011 r. terminem rozprawy oświadczył, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania oraz zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Skarżący oświadczył, że z uwagi na utrwalone orzecznictwo sądowe w podobnych sprawach dalsze popieranie uważa za nieuzasadnione.
Pełnomocnik organu odwoławczego na rozprawie oświadczył, że nie zgłasza zastrzeżeń do wniosku o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., cofnięcie skargi wiąże sąd, który może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności. Tym samym złożone przez skarżącego oświadczenie o cofnięciu skargi uznać należało za skuteczne i dopuszczalne. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
O kosztach orzeczono w trybie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.