Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O. z dnia [...] wydane w sprawie wniosku T.B. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
Na postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wójt Gminy O. domagając się jego uchylenia na podstawie art. 145 1 pkt 4 Kpa bądź stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 1 pkt 5 Kpa. Bowiem zaskarżone postanowienie doręczono na adres nie będący miejscem zamieszkania strony ubiegającej się o zezwolenie. Pod tym adresem zamieszkuje syn T.B. – A. B. Nadto miejsce doręczenia korespondencji nie było miejscem, w którym strona prowadziła swoją działalność gospodarczą. Tym samym pani B. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym.
W piśmie z dnia [...] skarżący sprecyzował, iż skargę wnosi nie w imieniu gminy, jako organ ją reprezentujący, lecz jako Przewodniczący Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada, czy zostały zachowane warunki formalne, termin do wniesienia skargi oraz bada dopuszczalność skargi.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób (§ 1), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W rozpoznawanej sprawie Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O., której przewodniczącym jest Wójt Gminy O., w trybie art. 106 Kpa w związku z art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 147, poz. 1372) w dniu [...] wydała opinię w formie postanowienia, negatywnie oceniająca wniosek strony o wydanie jej zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W wyniku zażalenia wniesionego przez T.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zatem skarga wniesiona przez Wójta Gminy O. jako Przewodniczącego Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w istocie jest skargą wniesioną w imieniu tej komisji, chociaż jej przewodniczący nie ma uprawnienia do samodzielnego reprezentowania komisji przed sądem. Zarazem jest skargą wniesioną w imieniu organu I instancji, który wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie. Przepisy, na które powołał się skarżący nie przyznają organowi I instancji prawa do kwestionowania orzeczeń organów odwoławczych wydanych w postępowaniu instancyjnym.
Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż organ administracji, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. IV SA 802/95 – ONSA 1997/7/179). Podobne stanowisko zajął Sąd najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 27 lipca 1993 r. sygn. akt III AZP 8/93 (OSNCP 1994/1/3). Stwierdził, iż z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynikało uprawnienie organu administracji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na własną decyzję lub postanowienie bądź w obronie własnej decyzji wzruszonej przez organ odwoławczy. W postępowaniu administracyjnym, prowadzonym zarówno w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczają żadnej zmiany statusu organu administracji.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odrzucić skargę.
SJ/