Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 września 2017 r. ustanowiono dla strony skarżącej radcę prawnego z urzędu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego w osobie radcy prawnego M. R..
Wyrokiem z dnia 1 marca 2018 r. tutejszy Sąd oddalił skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach.
Uzasadnienie wyroku doręczono pełnomocnikowi z urzędu strony skarżącej w dniu 11 kwietnia 2018 r.
W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2018 r. pełnomocnik procesowy strony skarżącej stwierdził brak podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku zapadłego w przedmiotowej sprawie. Załącznikiem do tego pisma była opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu.
Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2018 r. Sędzia sprawozdawca stwierdził, że powyższa opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności.
W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2018 r. pełnomocnik z urzędu skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w tej sprawie. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w sprawie brak jest de facto wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przedmiotem sprawy nie jest samo zobowiązanie podatkowe (należność pieniężna określona w decyzji wymiarowej), lecz jedynie kwestia proceduralna – kwestia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług podmiotu zobowiązanego bezpośrednio. Należy podkreślić, że z uwagi na to, że przedmiotem sprawy nie jest należność pieniężna, od sprawy takiej pobierany jest stały wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", opłaty za udział radcy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 b w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata wynosi 50 % kwoty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, wynagrodzenie radcy prawnego z urzędu wyniesie w przedmiotowej sprawie 120 zł.
Pełnomocnikowi procesowemu z urzędu w tej sprawie należy się opłata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w przyznanej wysokości tej stawki. W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnych dowodów, że poniósł jakiekolwiek dodatkowe koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Stąd uzasadnionym było przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie.
Ponadto, na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 27,60 zł.
W tym stanie rzeczy należało określić stawkę należną radcy prawnemu za pomoc prawną udzieloną stronie skarżącej z urzędu w tej sprawie na kwotę 120 zł i na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia powiększyć ją o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 27,60 zł.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi strony skarżącej należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.