Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej K.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie zezwoleń nr [...],[...] i [...] udzielonych D. U. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, od 4,5% do 18 % i powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu w T. przy [...] [...].
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ustalił, że decyzją dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta T. stwierdził wygaśnięcie zezwoleń nr [...],[...] i [...] udzielonych D. U. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, od 4,5% do 18 % i powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu w T. przy [...] [...] - z dniem [...]r. Uznał bowiem, że wygasło ono na skutek niewniesienia w terminie do dnia 31 maja 2014 r. przez przedsiębiorcę opłaty za korzystanie z tychże zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Należna opłatę wniesiono 6 czerwca 2014 r.
W odwołaniu przedsiębiorca wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umożliwienie kontynuowania prowadzonej w lokalu w T. sprzedaży alkoholu.
Przyznała w uzasadnieniu odwołania, że opłatę wniosła po terminie, lecz było to spowodowane chorobą jej syna i faktem umieszczenia go w czasie, gdy upływał termin do wniesienia opłaty, w szpitalu.
Pozbawienie jej możliwości sprzedawania w lokalu alkoholu negatywnie wpłynie na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, a w konsekwencji na możliwości leczenia jednego z synów (jednego z [...]) oraz stałego rehabilitowania drugiego, syna, stale już niepełnosprawnego.
Ponownie rozpatrując sprawę samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. – dalej określane skrótem SKO powołując się na art. 11¹ ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1356) stwierdziło, że wpłata drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu winna być wniesiona na rachunek Urzędu Miasta T. w terminie do 31 maja 2014 r. Z niespornego stanu faktycznego sprawy wynika, że przedsiębiorca opłatę wniósł dopiero 6 czerwca 2014 r.
W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że wydane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wygasły z mocy prawa na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 powołanej ustawy. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na materialnoprawny charakter terminów wnoszenia opłat, o których mowa w art. 11¹ tej ustawy, wobec czego nie mają w tych przypadkach zastosowania przepisy art. 58-60 K.p.a. dotyczące przywracania terminów.
Na koniec stwierdziło, że skutek w postaci wygaśnięcia zezwoleń z powodu nieuiszczenia w terminie opłaty, o jakiej mowa w art. 111 ust. 2 i 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi następuje z mocy prawa, zatem wadliwie organ I instancji w podstawie prawnej decyzji powołał art. 162 K.p.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego D. U. w całości zaskarżyła decyzję organu odwoławczego domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania.
Decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 7 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, pominięcie słusznego interesu skarżącej i uniemożliwienie jej zapewnienie ochrony życia i zdrowia jej synowi,
- - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracji, przejawiające się w pozostawieniu w obrocie prawnym wadliwej decyzji organu I instancji,
- - art. 77 K.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że wadliwa decyzja organu I instancji, wydana na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mówiącym o wygaszeniu zezwoleń z uwagi na likwidację punktu sprzedaży, co w sprawie nie miało miejsca, mogła pozostać w obiegu prawnym,
- - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 162 K.p.a., o którym to przedmiocie postępowania skarżąca nie została powiadomiona, oraz na podstawie wyżej powołanego art. 18 ust. 12 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nieadekwatnego do stanu faktycznego sprawy,
- - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie,
- - art. 68 pkt. 1 i 3, art. 72 pkt 1 Konstytucji RP poprzez wydanie z naruszeniem prawa decyzji skutkujących zagrożeniem ochrony życia i zdrowia syna skarżącej wymagającego środków finansowych na prowadzenie stałej jego rehabilitacji.
Uzasadniając swoje zarzuty na wstępie zauważyła, że niedopuszczalne było wydanie decyzji na podstawie innej niż ta, podstawie której wszczęto postępowanie w sprawie. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie wszczęto na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zaś swoją decyzję organ i instancji wydał na podstawie art. 162 K.p.a. i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i (...). Ponadto podstawa prawna tej decyzji stała w oczywistej sprzeczności z przywołana podstawa prawną.
Wskazane wyżej wady umknęły organowi odwoławczemu, który skupił się wyłącznie na wskazaniu, że organ I instancji powołał wadliwą podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 162 K.p.a., ale nie miało to wpływu na wynik sprawy. Pominął milczeniem powołanie drugiej wadliwej podstawy prawnej. Utrzymując w mocy taką wadliwą decyzję organ odwoławczy rażąco naruszył wskazane w skardze przepisy proceduralne.
Dalej podniosła także, ze organ odwoławczy nie odniósł się do zgłoszonych w odwołaniu argumentów dotyczących sytuacji osobistej skarżącej i faktu, że pozbawienie jej możliwości sprzedaży alkoholu w istotny sposób wpłynie na jej sytuację finansową i możliwości zapewnienia niepełnosprawnemu synowi stałej rehabilitacji.
Organ odwoławczy powinien był wezwać ją do przedłożenia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, jeśli miał jakiej wątpliwości. Tymczasem tego nie uczynił. Tym samym w dostateczny sposób nie wyjaśnił i nie rozważył sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało w całości swoje stanowisko w sprawie. Podkreśliło, że z chwilą upływu terminu wygasa prawo przedsiębiorcy wynikające z udzielonego zezwolenia, wygasa zezwolenie na sprzedaż alkoholu. Zatem wniesienie opłaty już po upływie terminu nie może prowadzić do jego zachowania, zaś prawo przedsiębiorcy nieodwracalnie wygasa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego.
Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy podatkowej. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zapadłych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Zgodnie z jej art. 18 ust. 1 sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Z kolei art. 18 ust. 7 powołanej ustawy stanowi, że warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in.: posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111. Wreszcie w myśl art. 18 ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku:
- 1) likwidacji punktu sprzedaży;
- 2) upływu terminu ważności zezwolenia;
- 3) zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży;
- 4) zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej;
- 5) niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7.
W rozpatrywanej sprawie istotny jest ostatni przypadek wygaśnięcia zezwolenia, tj. niedokonanie opłaty w terminie do dnia 31 maja 2014 r.
Zgodnie z art. 111 ust. 1 powołanej ustawy w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art.
18. Według art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...) opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego.
Termin uiszczenia opłaty, o której mowa powołanym przepisie jest terminem materialnym. Jak wskazuje ugruntowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin zakreślony dla wniesienia określonej opłaty jest terminem zawitym prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. II GSK 817/08, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednoznaczne sformułowanie użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie, że "zezwolenie wygasa" pozwala na wniosek, że następuje to z mocy prawa, a nie z mocy decyzji administracyjnej.
W konsekwencji, nieuiszczenie opłaty w zakreślonym terminie skutkuje sankcją w postaci wygaśnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Podkreślić bowiem trzeba, że sankcja z art. 18 ust. 12 pkt 5 powołanej ustawy w postaci wygaśnięcia konkretnego typu zezwoleń jest przewidzianą wprost przez prawo bezwarunkową i bezwzględną konsekwencją niedotrzymania terminów dokonywania opłaty za korzystanie z przyznanych zezwoleń. Obowiązek uiszczenia opłaty oraz skorelowana z nim sankcja w postaci wygaśnięcia posiadanego zezwolenia ma bowiem konstrukcję obowiązku wynikającego bezpośrednio z mocy ustawy.
W doktrynie podkreśla się, że uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym (B. Adamiak [w] Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, C.H. Beck, 6 wyd., str. 321). W konsekwencji uznać należy, że brak jest podstaw do przedłużania takiego terminu przy wykorzystaniu narzędzia, które daje przepis art. 57 § 4 Kpa. (vide: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, Zakamycze 2005, wyd. 2, str. 389). Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. (sygn. akt II GSK 14/10), z którym to poglądem należy się w pełni zgodzić, przepis art. 57 § 4 Kpa nie ma zastosowania do terminów prawa materialnego, jakimi są terminy wskazane w art. 111 ust. 7 ustawy (tak samo: wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 897/08, wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II GSK 79/09, LEX 573542, wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 816/08).
Za niezasadny Sąd uznał zarzuty niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca uiściła należną opłatę 6 czerwca 2014 r. Ten fakt jest niesporny.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. obligują organ do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a przy tym do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego jego rozpatrzenia. Pamiętać jednak należy, że w ramach zasady prawdy obiektywnej na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek określenia, ustalenia jaki stan faktyczny sprawy jest niezbędny do jej merytorycznego załatwienia. O tym, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy, a zatem o tym, jakie ustalenia faktyczne winny być poczynione w sprawie decyduje prawidłowo wyinterpretowana norma prawa materialnego. Ustalony stan faktyczny - przez jego zestawienie z hipotezą określonej normy prawnej - rzutuje wprost na zastosowanie konkretnej normy prawa materialnego, na subsumcje stanu faktycznego do normy prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę przytoczone już hipotezy norm art. 111 ust. 1, art. 18 ust. 7 oraz ust. 12 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi istotnym, zwłaszcza z punktu widzenia regulacji art. 18 ust. 12 pkt 5 powołanej ustawy, jest ustalenie daty uiszczenia przez skarżącą drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu. To zostało prawidłowo przez organy obu instancji ustalone i jest przyznane przez skarżącą. Opłatę wniosła 6 czerwca 2014 r. Termin do jej wniesienia upływał z dniem 31 maja 2014 r. Podkreślić należy, że we wszystkich trzech udzielonych skarżącej zezwoleń (typu A,B i C) przytoczono regulację art. 18 ust. 12 powołanej ustawy.
Zatem powinna była zdawać sobie sprawę z konsekwencji niezachowania terminu. Ze skargi oraz z wypisu jej syna ze szpitala, dołączonego do skargi wynika, że jego pobyt na przełomie maja i czerwca 2014 r. nie był spowodowany nagłym pogorszeniem zdrowia, lecz był planowany. Stąd też skarżąca, nie rezygnując w tym czasie z prowadzenia swojego lokalu, mogła tak zorganizować swoje sprawy, by dochować ustawowego terminu wnoszenia opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu.
Odnosząc się do zarzutu wydanie przez organ I instancji decyzji opartej o wadliwą podstawę prawną i błędne utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy zgodzić się należy z zarzutem skargi o wadliwie przywołanej w komparycji decyzji organu I instancji podstawie prawnej. Jednak z uzasadnieniu organ prawidłowo przytoczył i zinterpretował normę art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i (...) oraz ustalił uiszczenie należnej opłaty w dniu 6 czerwca 2014 r., a więc po upływie terminu kończącego się z dniem 31 maja 2014 r. Tę sama normę wskazał jako podstawę prawną wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia udzielonych skarżącej zezwoleń na sprzedaż alkoholu.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to, że jej nie wymienia lub wymienia niewłaściwy przepis. Już w wyroku z dnia 8 lutego 1983 r. sygn. akt I SA 1294/82 (publ. ONSA 1983, Nr 1, poz.
5) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie. Kwestia ta jednolicie jest rozstrzygnięta w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 25 października 1984 r. sygn. akt III SA 671/84, publ. ONSA 1984, Nr 2, poz. 96, wyrok NSA z 9 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1369/06, Lex nr 315975). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także ten pogląd. Oznacza to, że, w ocenie Sądu, powołanie wadliwego przepisu prawnego samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeżeli wydane rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to niewątpliwie uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które mogłoby skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.
Od początku, od wszczęcia postępowania w sprawie jej przedmiot został prawidłowo przez organ I instancji zdefiniowany, wskazano właściwą podstawę prawną. Zatem skarżąca wiedziała, czego sprawa dotyczy, sprawa, która była dwukrotnie procedowana, po uchyleniu przez organ odwoławczy pierwszej decyzji Prezydenta Miasta T. z [...]r.
W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organu I instancji prawidłowo przytoczono i zinterpretowano normę art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy, dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, tj. daty uiszczenia opłaty za korzystanie z zezwoleń i w konsekwencji prawidłowej subsumcji tego stanu do wskazane normy prawnej. Zawarto w niej również rozstrzygniecie zgodne z treścią normy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i (....). Stąd też nieprawidłowe powołanie w tejże decyzji art. 18 ust. 12 pkt 1 ustawy i art. 162 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Zwłaszcza, że do wygaśnięcia zezwoleń doszło nie na skutek błędu organu lecz z mocy prawa, na skutek niezachowania przez skarżącą terminu do wniesienia opłaty za korzystanie z zezwoleń.
W konsekwencji nie znajduje uzasadnienia w sprawie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 68 Konstytucji RP zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony zdrowia. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa - ust. 2 art.
- 68. Zaś władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku – ust. 3 art. 68.
Wprawdzie przytoczony przepis Konstytucji przyznaje w ust. 1 prawo do ochrony zdrowia, a w ust. 2 prawo równego dostępu w granicach określonych ustawami do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, ale w dalszych ustępach wyraża jedynie zasady polityki państwa, które z istoty swej nie mogą być źródłem bezpośrednich roszczeń jednostek (art. 81 Konstytucji). Nie jest to norma prawna, która wpływa na skutki określone przez ustawodawcę w art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w szczególności na wygaśnięcie zezwoleń. Nie może ich reaktywować, nie uprawnia do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży alkoholu pomimo wygaśnięcia tychże zezwoleń. Daje skarżącej prawo do ubiegania się o świadczenia rehabilitacyjne dla syna finansowane ze środków publicznych.
Wskazać także należy, że zaskarżone decyzje organów obu instancji nie ograniczają, co do zasady, jej prawa doprowadzenia działalności gospodarczej, w tym prowadzenia lokalu gastronomicznego, chociaż niewątpliwie niemożność serwowania alkoholu wpłynie na atrakcyjność oferty, a w konsekwencji wynik finansowy tej działalności. Ponadto w myśl art. 18 ust. 13 ustawy po upływie 6 miesięcy od wygaśnięcia zezwoleń skarżąca mogłaby już ubiegać się o nowe zezwolenia.
Z powyższych względów nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 Konstytucji RP gwarantujący dzieciom ochronę ich praw. On nie legł, z przyczyn wyżej już omówionych, u podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonych decyzji. Nie uzasadnia odmowy stosowania przepisów prawa, w tym ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy stworzonej m. in. w celu szeroko rozumianej ochrony rodziny, w tym małoletnich dzieci.
Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalono.