Postanowienie WSA w Gliwicach z 9 kwietnia 2010 r., III SA/Gl 596/10

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 9 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Małgorzata Jużków przewodniczący

Uzasadnienie

M.S. skargą z 14 stycznia 2010 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżył ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z [...] 2009 r. określającą w podatku od towarów i usług za [...] 2004 r. zobowiązanie w kwocie [...] zł. Kwota z deklaracji wynosiła [...] zł.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, który nie został przez organ rozpatrzony, gdyż skarżący nie wskazał o jakie postanowienie chodzi a przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi:

• niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody
• lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (..).

W świetle cytowanego wyżej przepisu., nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie - w tym, w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności. Trzeba stwierdzić, że skarżący nie przybliżył jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego artykułu ustawy. W uzasadnieniu skargi nie wykazano tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody oraz, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Nie można też za takowe uznać uiszczenie należności wynikającej z ostatecznej decyzji. Sąd nie może również, przed rozprawą, dokonywać merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi.

W tej sytuacji, po zapoznaniu się z aktami sprawy Sąd uznał, że wniosek dotyczy zaskarżonej decyzji, a mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.