Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2017 r. ustanowiono dla strony skarżącej adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego w osobie adwokata M. K..
W dniu 7 czerwca 2017 r. pełnomocnik z urzędu skarżącej spółki stawił się w tutejszym Sądzie na rozprawie i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, jako pełnomocnikowi działającemu z urzędu. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Przedmiotem zaskarżenia jest więc decyzja proceduralna, a nie decyzja bezpośrednio określająca kwotę pieniężną zobowiązania podatkowego.
Dlatego w sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", ½ opłaty za udział adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie (tj. w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna) wynosi 240 zł.
Pełnomocnikowi procesowemu z urzędu w tej sprawie należy się opłata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w przyznanej wysokości tej stawki. W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnych dowodów, że poniósł jakiekolwiek dodatkowe koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Stąd uzasadnionym było przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości minimalnej, przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie.
Ponadto, na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,20 zł.
W tym stanie rzeczy należało określić stawkę należną adwokatowi za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu w tej sprawie na kwotę 240 zł i na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia powiększyć ją o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 55,20 zł.
Dla porządku zaznaczyć należy, że w sprawie tej zastosować należało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie wszczęte zostało w dniu 27 kwietnia 2016 r. (w dniu tym wpłynęła skarga do organu).
Stosownie do § 22 (aktualnie obowiązującego) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) – do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi strony skarżącej należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.