Uzasadnienie
Dnia [...] 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżący D.D. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2004 r. w wysokości [...] zł.
W treści powyższej zamieścił dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach wskazał, iż aktualnie przed tut. Sądem zawisło siedem skarg z jego udziałem. Tym samym wykonanie ciążących na nim zobowiązań podatkowych przekracza jego możliwości finansowe. Ponadto "godzi w jego byt" oraz funkcjonowanie jako podmiotu gospodarczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może zaś nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną szczególne okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej czynności procesowej. Obowiązek ich wykazania spoczywa przy tym na wnioskodawcy (zobacz np. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/2004, Lex Polonica Prima – wersja listopad 2005 oraz niepublikowane postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/2004 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/2004).
W ocenie tut. Sądu nie zostały one przez skarżącego wskazane. Podkreślić bowiem należy, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Należy bowiem zauważyć, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Stąd powołane przez skarżącego ogólne argumenty dotyczące znacznego obciążenia finansowego, które godzi w jego byt oraz funkcjonowanie jako podmiotu gospodarczego, a które de facto nie zostały poparte żadnymi dowodami dotyczącymi jego sytuacji majątkowej, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o braku winy i ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające.
Również z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wynikających z art. 61 § 3 ustawy. Należy bowiem mieć na uwadze, że rozstrzygnięcie organu podatkowego dotyczy określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za [...] 2004 r. w wysokości [...] zł. Jednakże z zebranego w aktach administracyjnych materiału dowodowego nie można w żaden sposób wnioskować, aby realizacja tej decyzji w kontekście podnoszonych okoliczności faktycznych mogła spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony i tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724).
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Żorach wstrzymał wykonanie wydanej w pierwszej instancji decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2004 r. w wysokości [...] zł, co oznacza, iż do chwili wydania zaskarżonej decyzji przeciwko skarżącemu nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania spornej kwoty.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.