Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: "organ II instancji", "Dyrektor IAS") decyzją z [...]r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: "op"), art. 21 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1, art. 26 ust. 1, 2 i 5, art. 27 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708 ze zm., dalej: "ustawa SENT"), art. 13 ustawy z 30 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r, poz. 1039), po rozpatrzenia odwołania A sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "spółka", "skarżąca, podmiot wysyłający, przewoźnik"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: "N[...]UCS"), nr [...] z [...] r. w przedmiocie nałożenia na podmiot wysyłający kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów ustawy SENT.
Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.
[...]r. o godz. [...]funkcjonariusze celni na drodze krajowej [...] w L. przeprowadzili kontrolę na drodze (art. 13 ustawy SENT) samochodu ciężarowego marki VOLVO o nr rej. [...], którym przewożony był olej napędowy podlegający obowiązkowi rejestracji w systemie SENT. Podmiotem wysyłającym i jednocześnie przewoźnikiem była skarżąca. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in.: prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, dokument przewozowy z [...] nr [...]r. Kierującym pojazdem był A.B.
W czasie kontroli stwierdzono, że w/w środkiem transportu przewożono [...] litrów paliwa – oleju napędowego o kodzie CN 2710, a więc podlegającego systemowi monitorowania przewozu. W chwili kontroli w cysternie znajdowało się [...]l paliwa, gdyż [...] l zostało już wydane jednemu z odbiorców. Jednocześnie stwierdzono, że w systemie SENT zarejestrowano tylko transport [...]l ON a dla [...]litrów brak było zgłoszenia- numeru referencyjnego. Brak ten przewoźnik uzupełnił w trakcie kontroli co potwierdza [...] dla [...]l. Dla przewożonego towaru kontrolujący ujawnili 3 zgłoszenia: [...]([...]l), [...] ([...] l), [...] ([...]l). Dokonując analizy ich treści kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości dotyczące obowiązku uzupełnienia danych przez przewoźnika (brak numeru zezwolenia). Z przeprowadzonej kontroli sporządzono 4 protokoły, i tak protokół nr [...], [...], [...], [...]. na podstawie wszystkich protokołów wszczęto postępowania zakończone decyzjami o nałożeniu kary pieniężnej.
Przy czym ostatni ze wskazanych protokołów stanowił podstawę wszczęcia postepowania w niniejszej sprawie postanowieniem z [...]r. w związku z brakiem zgłoszenia SENT dla [...]l przewożonego paliwa. Postanowienie doręczono [...]r.
Ponadto w związku z brakiem numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy SENT, nałożono na kierowcę mandat karny. Kierowca odmówił przyjęcia mandatu.
Pismem z [...]r. organ I instancji wezwał skarżącą w terminie 7 dni do wyjaśnienia czy zdaniem przedsiębiorcy zachodzą okoliczności (z zastrzeżeniem o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1-3 ustawy SENT) wskazujące na możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie stwierdzone w trakcie przedmiotowej kontroli oraz przekazanie stosownych dowodów, wymienionych w piśmie. Dodatkowo postanowieniem z tej samej daty organ włączył do postepowania materiał dowodowy pozyskany w toku pozostałych trzech postępowań prowadzonych równolegle w stosunku do skarżącej a wszczętych na podstawie ustaleń tej samej kontroli. Niezależnie od powyższego spółka wystąpiła pismem z [...]r. o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i nadesłała żądane dokumenty obrazujące jej sytuacje finansową, jak również organ podjął własne ustalenia.
Następnie decyzją z [...]r., na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy SENT organ, nałożył na spółkę jako podmiot wysyłający karę pieniężną w kwocie [...] zł w związku z niewykonaniem obowiązku zgłoszenia przewozu towaru wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy SENT. jak wynika z uzasadnienia decyzji dostawa przewożonego w autocysternie paliwa realizowana była w systemie sprzedaży obwoźnej, kaskadowej. Skarżąca była jednocześnie podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem. Dla transportu zarejestrowała 4 zgłoszenia SENT, przy czym w chwili kontroli jedno zostało zrealizowane a dostawa dla jednego odbiorcy indywidualnego (do [...] l) nie wymagała rejestracji. Sporządzone przez organ zestawienie (str. 6 decyzji) wykazało, że dla dostawy [...] l paliwa dokument SENT został sporządzony w trakcie kontroli o godz. [...]a uzupełniony o godz. [...]. Istotnie w dniu kontroli wystąpiło opóźnienie w przekazywaniu komunikatów, ale nie ogłoszono procedury awaryjnej.
Ogłoszenie w tej kwestii opublikowano o godz. [...]i pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż kontrolę rozpoczęto o [...]. Organ wyjaśnił także, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Sytuacja finansowa spółki nie wskazuje na zagrożenie kontynuacji działalności. Jej kondycja jest stabilna i kontynuuje działalność gospodarczą, posiada płynność finansową, ma majątek pozwalający na kredytowanie, zwiększa obroty i nie posiada przeterminowanych zobowiązań ani zaległości podatkowych. Zadaniem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności aby podejmowane decyzje skutecznie eliminowały negatywne konsekwencje.
W konsekwencji organ uznał, że brak jest także interesu społecznego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, której najniższą wysokość określił ustawodawca kwotowo (nie mniej niż 20 tyś. zł) niezależnie od ustalenia wartości 46% przewożonego towaru bez zgłoszenia. W tym przypadku organ uznał, że była to kwota [...] l= [...]zł, z czego 46% stanowi kwota [...]zł. Do wyliczeń przyjął [...]l nie objętą zgłoszeniem SENT.
Od decyzji spółka wniosła odwołanie. Żądając jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła organowi wydanie decyzji z naruszeniem art. 21 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy SENT; art. 187 § 1, art. 121 § 1 i 2 raz art. 122 op przez m.in. pominiecie przy ocenie ważnego interesu przewoźnika faktu nałożenia w wyniku jednej kontroli kary łącznej [...]zł czyli znacznie przekraczającej wartość przewożonego towaru ocenę kondycji spółki przez przychody a nie dochodach, pominięcie strat za rok 2018 w kwocie [...]zł oraz lata następne co zagraża jej dalszemu funkcjonowaniu, a tym samym interesu publicznego. Skarżąca przywołała wyrok WSA w Warszawie z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 750/18, który został wydany w podobnej sprawie, a z którego wynika, że dla oceny interesu przewoźnika istotna jest całościowe jego obciążenie finansowe wynikające z jednej kontroli.
Dyrektor IAS rozpatrując odwołanie spółki, po zacytowaniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, powtórzył w zaskarżonej decyzji, że w wyniku kontroli stwierdzono, że podmiot wysyłający nie wykonał obowiązku zgłoszenia w systemie SENT przewozu [...]litrów oleju napędowego o kodzie CN 2710, czyli towaru objętego systemem monitorowania drogowego. Zostało to potwierdzone protokołem z kontroli z [...]r., do którego załączono wydruki z systemu SENT, które potwierdzają, że zgłoszenia przedmiotowego towaru dokonano dopiero w trakcie kontroli - SENT, co stanowiło przesłankę do umożliwienia kontynuacji przewozu towaru. Istota sporu sprowadza się zatem do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za przewóz tego towaru bez uzyskania numeru referencyjnego i nieprzekazaniu jego numeru przewoźnikowi. Wskazał jednocześnie, że w sprawie kar pieniężnych w zakresie nieuregulowanym ustawa SENT mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 26 ust. 5).
Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzony w trakcie kontroli brak stanowi naruszenie przez podmiot wysyłający przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy SENT i zgodnie z art. 21 ust, 1 jest zagrożony karą pieniężną w wysokości 46% wartości netto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20 000 zł.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy SENT przewóz oleju napędowego w ilości powyżej 500 l podlega monitorowaniu, a zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy SENT, zgłoszeniem jest zgłoszenie przewozu towarów do rejestru zgłoszeń określonej ilości tego samego towaru przewożonego od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu. Przytoczył następnie definicję podmiotu wysyłającego z art. 2 pkt 7 ustawy SENT. Obowiązki podmiotu wysyłającego określa art. 5 ust. 1 ustawy a w ust. 2 ustawodawca wskazał elementy zgłoszenia. Wskazał również na brzmienia art. 13 ustawy nowelizującej nakazujące stosowanie art. 21 w brzmieniu obowiązującym w dacie dostawy. Z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącej wynika bezsporne, że w chwili kontroli nie posiadała zgłoszenia referencyjnego dla [...]l przewożonego kontrolowana cysterną oleju opałowego.
Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, że sytuacja była konsekwencją braku potwierdzenia płatności przez jednego z kontrahentów w chwili załadunku. W przypadku braku potwierdzenia płatności do chwili dostawy do kontrahenta kierowca miał paliwo dostarczyć odbiorcom indywidualnym, co nie wymaga zgłoszenia SENT podobnie jak zgłoszenia powracającego ładunku na bazę, gdyż skarżąca była właścicielem tego paliwa.
Organ podkreślił, że w dacie dostawy miała miejsce awaria systemu, jednakże nie stanowiła ona przeszkody w zgłoszeniu towaru do przewozu, co potwierdziło zgłoszenie [...] z godz. [...], czyli w trakcie kontroli, która rozpoczęła się o godz. [...]. Dalej organ stwierdził, że zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że spółka występując jako podmiot wysyłający i jednocześnie przewoźnik rozpoczęła [...]r. przewóz [...] litrów oleju napędowego do różnych odbiorców i różnych miejsc dostarczenia towaru. Z przedstawionych dokumentów wynikało, że przedmiotowy towar został dostarczony do pięciu odbiorców prowadzących działalność gospodarczą na podstawie 5 zgłoszeń SENT, w tym jednego dokonanego w czasie kontroli. Przed rozpoczęciem kontroli spółka zgłosiła do systemu przewóz towaru w ilości [...] (z [...]litrów rzeczywiście przewożonego), przy czym w momencie rozpoczęcia kontroli [...]litrów zostało już wydane ([...]).
Organ II instancji wyjaśnił dalej, że przypadku ujawnienia nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy brak dokonania zgłoszenia w systemie był celowym działaniem podmiotu, czy też był spowodowany błędem/niedopatrzeniem. Podmiot wysyłający ma obowiązek przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny i przekazać ten numer przewoźnikowi, a kierujący pojazdem ma obowiązek w momencie kontroli okazać kontrolującym numer referencyjny zgłoszenia. W momencie przedmiotowej kontroli kierujący pojazdem nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia SENT na przewóz [...] litrów oleju napędowego, po uwzględnieniu odbiorcy indywidualnego [...] l paliwa. Przedmiotowy towar został zamówiony przez 5 odbiorców prowadzących działalność gospodarczą, w związku z powyższym spółka była zobowiązana przed rozpoczęciem przewozu przedmiotowego towaru przesłać do rejestru 5 zgłoszeń SENT.
Dokonanie zgłoszeń w systemie SENT w trakcie trwania kontroli prowadzonej przez funkcjonariuszy, tak jak to miało miejsce w przedmiotowym przypadku, nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy SENT. Ustawodawca w art. 5 ust. 1 wspomnianej ustawy nałożył na podmiot obowiązek dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem przewozu. Istotny jest zatem moment czasowy zgłoszenia, z którym wiążą określone skutki w postaci nałożenia kary pieniężnej (vide art. 21 ust. 1 ww. ustawy). Uzupełnienie danych dopiero po ujawnieniu nieprawidłowości przez kontrolujących, nie zwalnia podmiot wysyłający z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy SENT. Dlatego też powoływanie się Strony na fakt dokonania zgłoszenia w czasie kontroli, nie jest przesłanką do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 21 ustawy SENT. nie dopatrzył się wadliwości ustaleń faktycznych dla potrzeb dokonania tej oceny. Podkreślił, że kary po [...] zł od wadliwie wypełnionych dokumentów SENT zostały nałożone na skarżącą jako przewoźnika, co powoduje, że nie maja znaczenia dla kontrolowanego rozstrzygnięcia dotyczącego podmiotu wysyłającego. W ocenie organu spółka nie przedstawiła stosownej argumentacji przemawiającej za wystąpieniem w przedmiotowej sprawie przesłanki interesu publicznego ani ważnego interesu przewoźnika, warunkującej odstąpienie od nałożenia kary. Analizując przesłankę ważnego "ważnego interesu podmiotu wysyłającego" i ważnego interesu publicznego należy stwierdzić, kierować się przesłankami ważnego interesu podatnika wskazanego w art. 67a i art. 67b op, co wiąże się przede wszystkim z sytuacją ekonomiczną wnioskodawcy.
Przesłanka ta nie może być rozpatrywana w oderwaniu od aktualnej sytuacji materialnej wnioskodawcy. Skarżąca przedstawiła dokumentacje finansową, której analizy organ dokonał opisując w uzasadnieniu decyzji (k. 8,9). Podkreślił jednak, że odstąpienie od nałożenia kary ma charakter wyjątkowy a ustawa SENT nie przewiduje możliwości różnicowania odpowiedzialności w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT czy stopnia zawinienia. W przypadku ujawnienia ww. nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy brak zgłoszenia lub wpisanie nieprawidłowych danych było celowym działaniem podmiotu, czy też było spowodowane pomyłką czy niewiedzą. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym.
Podsumowując analizę sytuacji finansowej skarżącej organ stwierdził, że pozwala na wywiązanie się z obowiązku uregulowania nałożonej kary. Kondycja spółki nie odróżnia się od kondycji innych podmiotów branży. Nie dopatrzył się także ważnego interesu publicznego spółka nie posiada zaległości publiczno- prawnych, nie była objęta postepowaniem egzekucyjnym, za wyjątkiem składek ZUS za lipiec i sierpień 2019 r., co nie wpłynie na jej kondycję finansową. Organ podkreślił, że za odstąpienie od nałożenia kary nie może przesądzać jej wysokość, a jedynie sytuacje lub zdarzenia na które skarżąca nie miała wpływu. Były niezależne od sposobu jej postępowania.
Nie zgadzając się z powyższą decyzja spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze powieliła zarzuty odwołania w zakresie naruszenia prawa materialnego i procesowego, akcentując naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji oraz pominięcie występowania skarżącej w trakcie kontroli w dwóch rolach podmiotu wysyłającego i przewoźnika, co organ w swoich ocenach całkowicie pominął, a co skutkowało nałożeniem na skarżącą w następstwie kontroli 4 kar pieniężnych łącznej wartości [...]zł.
W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, ze dokonał oceny ważnego interesu skarżącej z punktu widzenia powstałego w sprawie naruszenia, które podlega sankcji [...]zł a nie [...]zł. To, że w stosunku do skarżącej zostały wydane 3 inne decyzje o nałożeniu kary pieniężnej wynikało z naruszenia innego przepisu i jej statusu jako przewoźnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "ppsa"), Sąd dopatrzył się wystąpienia przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Zarzuty skargi Sąd uznał za częściowo trafne, o czym mowa niżej, tj. w części dotyczącej naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie art. 13 ust. 7 i art. 21 ust. 3 ustawy o SENT.
Dalej należy zauważyć, że Przewodniczący Wydziału III tut. Sądu, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej uCOVID-19) oraz rozporządzanie nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 października 2020 r, w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARScoV-2, skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku.
W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 5 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi.
Zdaniem Sądu, uwzględniając zasadę jawności posiedzeń sądowych (art. 10 ppsa) i regułę rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy (art. 90 § 1 ppsa), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny", przy odpowiednim zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, za dopuszczalne uznano rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Bowiem z powołanych przepisów wynika odpowiednio, że: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust.
2) oraz "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3). Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15 zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m. in. przywołanych uprzednio regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m. in. do działania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Dodanie w uCOVID-19 przepisów art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 nakazuje rozważyć, czy tam przewidziane rozwiązania – wobec niewątpliwie utrzymującego się stanu epidemii COVID-19, powinny mieć zastosowanie w stosunku do niniejszej sprawy. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ppsa. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.
Wobec powyższego skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne będzie rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Przedmiotem kontroli sądowej są decyzje organów obu instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącą jako podmiotu wysyłającego kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za niezgłoszenie do systemu SENT 2 000 litrów paliwa przewożonego samochodem ciężarowym- cysterną [...]r. taka bowiem ilość paliwa objęto zgłoszeniem SENT dokonanym w trakcie kontroli.
Wskazać należy, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie są niesporne i nie budzą wątpliwości. [...]r. w trakcie kontroli na drodze w trybie art. 13 ust. 1 ustawy SENT funkcjonariusze celnoskarbowi ujawnili przewóz oleju napędowego podlegającego systemowi monitorowania przewozu w ilości [...]l. Podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem była skarżąca i jako podmiot wysyłający nie zgłosiła do przewozu powyższego paliwa. Uczyniła to dopiero w trakcie kontroli, co pozwalało wyłącznie na zwolnienie towaru do dalszego transportu ale nie zwalniało organu z prowadzenia postepowania o nałożenie kary za stwierdzone naruszenie. Jak wynika z akt sprawy kontrola została udokumentowana notatka służbową i 4 protokołami kontroli odnoszącymi się odrębnie do każdego ze stwierdzonych naruszeń, które stanowiły podstawę do wszczęcia odrębnie 4 postepowań o nałożenia kary pieniężnej w stosunku do tego samego przedsiębiorcy.
Każde z tych postępowań zakończyło się nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej w łącznej kwocie [...]zł, będących wynikiem jednej kontroli, co przy odrębnym prowadzeniu postepowań całkowicie organ pominął dokonując oceny ważnego interesu przedsiębiorcy. Należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się protokół nr [...] z kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy SENT 30 czerwca 2017 r. pojazdy VOLVO nr rej[...], przewoźnika A sp. z o.o. będącej jednocześnie podmiotem wysyłającym z którego wynika, że w trakcie kontroli ujawniono wyłącznie brak zarejestrowania w systemie [...] l przewożonego cysterna paliwa. Czynności były prowadzone od godz. [...]do godz. [...] w L.. Samochód przewoził [...] l paliwa a nr referencyjne posiadało tylko [...] l. Protokół podpisał kierowca.
Natomiast z notatki służbowej funkcjonariuszy nr [...]z tej samej daty wynika, że kierujący samochodem VOLVO nr rej [...] został zatrzymany do kontroli na drodze w L. o godz. [...]przedstawił dokumenty SENT okazał 3 dokumenty SENT o wskazanych numerach dla [...]l paliwa znajdującego się w cysternie. Dla [...] l brak zgłoszenia. W trakcie kontroli zgłoszono przewóz [...] l,. W okazanych dokumentach SENT ujawniono brak nr zezwolenia drogowego, które kierowca posiadał i okazał kontrolującym (wypis nr [...]), co potwierdzają znajdujące się w aktach kserokopie (k.21).
Ze znajdującej się w aktach sprawy faktury zakupu przewożonego paliwa (faktura nr [...] z [...]r. – [...]zł; nr [...]z [...]; [...]zł; nr [...]– [...]zł; nr [...]z [...]– [...]zł; nr [...]-[...]zł; nr [...]z [...]– [...] zł) wynika, że cena brutto zakupionego towaru średnio wynosiła ok. [...]zł za litr. Dla wyliczenia wartości towaru dla którego zgłoszenia dokonano w trakcie kontroli organ ustalił przyjął wartość z faktury [...]- [...]zł i ustalił wartość dostawy w kwocie [...]zł, z której to kwoty 46% stanowi wartość [...]zł. Takiej kwocie winna odpowiadać wysokość kary pieniężnej, gdyby nie zapis art. 21 ust. 1, że kara nie może być niższa niż 20 000 zł. Wskazać jednak należy, że ilość na fakturze wynosiła [...] l a cena brutto [...] Zatem ustalona przez organ wartość towaru nie objętego zgłoszeniem SENT była zawyżona, a tym samym wartość 46% również była niższa w relacji do nałożonej kary, co nie jest bez znaczenia dla oceny ważnego interesu przedsiębiorcy przy możliwości odstąpienia od nałożenia kary mocą art. 21 ust. 3 ustawy.
Obowiązek przesyłania zgłoszenia do rejestru przewożonego paliwa wynika z art. 5 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy SENT. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit c ustawy SENT, systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów objętych pozycjami CN, w tym 2710, jeżeli objętość przesyłki towaru przekracza 500 litrów. Jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi.
Zgłoszeniem, zgodnie z art. 2 pkt 16 lit. a ustawy SENT, jest zgłoszenie do rejestru zgłoszeń przewozu towaru obejmującego przewóz określonej ilości tego samego rodzaju towaru albo określonych ilości różnych rodzajów towaru przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu. W przedmiotowej sprawie dostawa obejmowała kilka przewozów w rozumieniu ustawy SENT co potwierdzają dokonane zgłoszenia rejestracyjne SENT 5 szt. obejmujące łącznie [...] l paliwa dla 6 odbiorców, w tym jeden poza obowiązkiem rejestracji.
Rejestrem natomiast jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT, rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne, prowadzony, jak wynika z ust. 2 tego artykułu, w systemie teleinformatycznym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346). W rejestrze gromadzone są dane wymienione w ust. 4 tego artykułu, w tym dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach (art. 4 ust. 4 pkt 1).
Z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, jednoznacznie wynika bowiem, że obowiązek przesłania przez podmiot wysyłający zgłoszenia do rejestru, musi być wykonany przed rozpoczęciem przewozu towaru. Nie ulega zatem wątpliwości, że w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym skarżący przewożąc towar o kodzie CN 2710 nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, nie przesłał bowiem do rejestru jednego zgłoszenia dotyczącego części przewożonego paliwa przed rozpoczęciem przewozu – [...] l, w związku z czym podlegał sankcji określonej w art. 21 ust. 1 ustawy SENT.
Wskazać również należy, że ustalenia, które legły u podstaw nałożenia kary pieniężnej zostały poczynione w toku kontroli na drodze uregulowanej w art. 13 ustawy SENT. ma ona na celu sprawdzenie: przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy, m.in. w zakresie dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia czy sprawdzenie zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierowcę. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli kontrolujący sporządza protokół (ust. 7). W ust. 8 ustawodawca umocował ministra właściwego do spraw finansów publicznych do uregulowania w drodze rozporządzenia sposobu dokumentowania kontroli i wzoru dokumentów stosowanych w toku kontroli. Umocowanie to znalazło odzwierciedlenie w rozporządzeniu w sprawie zgłoszeń przewozu towarów oraz zgłoszeń obrotu paliwami oraz rozporządzeniu Ministra Finansów z 13 sierpnia 2018 r. w sprawie dokumentowania przeprowadzonej kontroli przewozu towarów oraz wzoru dokumentów (Dz. U. z 2018 r., poz.1624), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z 13 kwietnia 2017 r. w sprawie dokumentowania przeprowadzonej kontroli przewozu towarów oraz wzoru dokumentów (Dz. U. z 2017 r., poz.789) a zostało uchylone art. 18 ust. 2 ustawy nowelizującej z 10 maja 2018 r.(Dz.
U. 2018, poz.1039). W § 3 stwierdzono jednoznacznie, że protokół dotyczy kontroli środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a lub b i towaru przewożonego tym środkiem transportu (§ 6). Załącznikiem nr 1 jest Protokół przewozu towarów środkiem transportu (..), gdzie w pkt 3 umieszcza się dane środka transportu a w pkt 4 dane przewoźnika, nadawcy towaru i odbiorcy. W pkt 6 czynności wykonane w trakcie kontroli a w pkt 8 ustalenia wraz z podjętymi działaniami w związku z ich ustaleniami. Powyższe dowodzi, że protokół sporządzony dla każdego stwierdzonego naruszenia nie odpowiada wymogom art. 13 ust. 7 ustawy i nie oddaje rzeczywistego przebiegu kontroli i jej ustaleń. Zasadność powyższego zarzutu skutkowała koniecznością uwzględnienia skargi.
W szczególności Sąd zauważa, że protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego (tu kierowcy pojazdu), który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy, do odtworzenia. Orzecznictwo przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej, gdyż zostaje w nim utrwalony stan rzeczy jaki kontrolerzy i osoby uczestniczące w kontroli zastali w momencie jej przeprowadzenia (por. także wyroki NSA z 17.06.2008 r. II GSK 89/08 i z 13.01.2015 r. II GSK 2123/13).
Kierowcy w tych sprawach podpisali protokoły bez zastrzeżeń ale były to protokoły obejmujące całą kontrolę i wszystkie jej ustalenia. W przedmiotowej sprawie rzeczywisty przebieg kontroli odzwierciedla wyłącznie sporządzona notatka służbowa, która przez kierowcę nie została podpisana.
Stanu rzeczywistego, przebiegu kontroli i stwierdzonych uchybień nie oddaje protokół nr [...]z [...]r. znajdującym się w aktach sprawy, który stanowił podstawę podejmowanych czynności i wszczęcia [...]r. postępowania o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą w związku z naruszeniem przepisów ustawy SENT ujawnionych w toku kontroli przewozu oleju napędowego [...]r., co do niezgłoszenia przez podmiot wysyłający do rejestru [...]l paliwa, zakończonego decyzja o nałożeniu kary 20 000 zł na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy SENT.
Nie można też zgodzić się z organem, że w sytuacji, gdy podmiot wysyłający i przewoźnik to ten sam przedsiębiorca, dla badanie ważnego interesu tego przedsiębiorcy w związku z nakładanymi karami pieniężnymi jest to okoliczność bez znaczenia. Zwłaszcza w sytuacji gdy wartość towaru pominiętego w rejestracji stanowi kwotę netto [...]zł: brutto [...]zł (faktura nr [...]; k.90 akt), a kara pieniężna winna stanowić 46% wartości brutto nie mniej niż 20 000 zł. Jak wynika z wyjaśnień organu pozostałe kary za naruszenia w postaci pominięcia w zgłoszeniu numeru zezwolenia, które skarżąca posiadała wynosiły łącznie [...]zł. W ocenie Sądu okoliczność ta również nie jest bez znaczenia dla oceny ważnego interesu przedsiębiorcy, jak również ukaranie kierowcy pojazdu kontrolowanego mandatem karnym wyrokiem zaocznym z [...]r., sygn. akt [...]za wykroczenie z art. 32 ust. 1 ustawy SENT (k.89 akt).
Przypomnieć należy, że do odstąpienia do nałożenia kary pieniężnej wystarczające jest spełnienie jednej z przesłanek przewidzianych w art. 21 ust. 3 ustawy SENT tj. ważnego interesu przewoźnika, podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego lub interesu publicznego. W kontrolowanej sprawie organ pierwszej instancji poprzestał na pobieżnej ocenie istnienia przesłanki ważnego interesu podmiotu wysyłającego w oderwaniu od faktu, że kara nakładana jest na przedsiębiorcę, który był jednocześnie przewoźnikiem i to ten sam przedsiębiorca musi uiścić ustaloną karę pieniężną, dotycząca tego samego środka transportu, tej samej kontroli. Przewóz dotyczył łącznie [...]l oleju napędowego, a łącznie ustalone kary dla skarżącej wynoszą [...]zł. Sporządzanie z jednej kontroli kilku protokołów dokumentujących każde stwierdzone naruszenie i wszczynanie na ich podstawie odrębnych postępowań o nałożenia kary względem tego samego przedsiębiorcy stanowi nie tylko naruszenie art. 13 ust.7 ustawy SENT, który mówi, że z kontroli sporządza się protokół a nie protokoły, jak również skutkuje tym, że nie odzwierciedla on stanu faktycznego, pełnych ustaleń kontroli i uniemożliwia dokonania ważnego interesu strony.
Przesłankę "interesu publicznego", zdaniem Sądu najpełniej charakteryzuje pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01 (CBOSA), w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.". Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.
Należy tez pamiętać, że zgodnie z poglądem NSA, kara pieniężna nakładana za naruszenie przepisów ustawy o monitorowaniu nie jest niepodatkową należnością publicznoprawną w rozumieniu art. 3 pkt 8 op. Jest to argument przemawiający za tym, że ustawa o monitorowaniu nie jest ustawą podatkową (por. wyrok NSA z sygn.. akt.II GSK 415/19 z 26.02.2010 r., publ. CBIS). Art. 1 ustawy SENT (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) wynika, że reguluje ona zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu. Z uzasadnienia projektu ustawy wynika, że stanowi ona narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonujących wyłudzeń niezapłaconych podatków, jak również dokonujących obrotu bez stosowania warunków przewidzianych w przepisach prawa.
Jej celem jest uszczelnianie systemu podatkowego poprzez wdrożenie nowych rozwiązań polegających na monitorowaniu i kontroli przewozu drogowego towarów, w szczególności towarów wrażliwych dla dochodów budżetu państwa oraz ograniczenie napływu towarów z innych państw członkowskich, od których podmioty obowiązane nie uiszczają jakichkolwiek podatków. W celu uproszczenia systemu odpowiedzialności za zaniechanie albo zaniedbanie w wykonywaniu obowiązków nałożonych przepisami projektowanej ustawy zdefiniowano cztery grupy podmiotów, na które nałożono obowiązki, tj. podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik i kierujący. Podmioty te w wyniku swojego celowego działania, zaniechania lub niedbalstwa związanego z obowiązkami nakładanymi przez ustawodawcę będą zobowiązane do uiszczenia kary pieniężnej albo kary grzywny, której wymiar będzie miał także charakter dyscyplinujący i prewencyjny.
Szczegółowe ustalenie stanu faktycznego i przypisanie skarżącemu ściśle określonego, sankcjonowanego konkretną normą materialnoprawną naruszenia, jest istotne dla oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki ważnego interesu przewoźnika, czy też interesu publicznego, o jakich mowa w art. 21 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 220/20 akcentował, że odstąpienie od nałożenia kary jest wyrazem jej darowania, co może nastąpić tylko wtedy gdy stan faktyczny ustalony w sprawie dawał podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Zwrócił uwagę na charakter prawny instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wprowadzonej przez ustawodawcę w art. 21 ust. 3 ustawy o SENT. Niewątpliwie instytucja ta, towarzysząca przepisom ustanawiającym kompetencje organów do nakładania takich kar, jest wyrazem tendencji ustawodawcy do łagodzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej (por. wyrok WSA w Lublinie z 21.07.2020, III SA/Lu 148/20, WSA w Warszawie z 30.10.2020 VI SA/Wa 784/20 publ.CBOIS).
Odpowiednikiem administracyjnoprawnego odstąpienia od nałożenia kary jest w prawie karnym instytucja darowania kary (P. Gensikowski, Odstąpienie od wymierzenia kary w polskim prawie karnym, W. 2011). Wymaga ono uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa, a następnie – przy niezmienionej negatywnej ocenie popełnionego czynu – stwierdzenia niecelowości ukarania sprawcy (L. Gardocki, Prawo karne, W. 2017, s. 189). Taki sam charakter przypisać należy odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej (A. Krawczyk [w:] Z. Kmieciak, W. Chróścielewski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2019, s. 971).
Wskazać też należy, że w nowelizacji ustawy SENT obowiązującej od 2 października 2017 r. wadliwość formularza została dostrzeżona i wprowadzono zmiany w formularzu zgłoszeniowym w polu przeznaczonym do wpisania danych o zezwoleniu drogowym/ zaświadczeniu/licencji dla środka transportu uzupełniając go o informację w kolorze czerwonym, że pole może zostać nie wypełnione tylko w przypadku, gdy zezwolenie, zaświadczenie lub licencja nie jest wymagane przepisami ustawy o transporcie drogowym. Mimo tej informacji system pozwalał na wygenerowanie formularza nieuzupełnionego w tym zakresie, a wada wskazana w cytowanych powyżej orzeczeniach nadal nie została usunięta. Powyższe kwestie były przedmiotem krytycznych rozważań sądów administracyjnych w wielu sprawach (wyroki WSA w Gliwicach z 13.11.2019 r. sygn. akt III SA/Gl 518/19, z 27.02.2019. sygn. akt I SA/Gl 1265/19, z 26.04.2019 r. sygn. akt II SA/Gl 84/19, WSA w Warszawie z 28.03.2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 92/19, z 17.01.2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 750/18, WSA we Wrocławiu z 21.02.2019 r. sygn. akt III SA/Wr 422/18, WSA w Olsztynie z 28.06.2018r. sygn. akt I SA/Ol 204/18, NSA z 20.05.2020 r. II GSK 96/20 z 18.05.2020 II GSK 220/20).
Stosownie do art. 7a ustawy znowelizowanej zgłoszeniem można objąć więcej niż jedną przesyłkę. Przepis ten obowiązuje od 14 czerwca 2018 r. i ze względu na specyfikę rodzaju przewozu, towarzyszące mu warunki techniczne, specyfikę przewozu danego towaru lub rodzaj transakcji podlegającej zgłoszeniu jednym zgłoszeniem można objąć więcej niż jedną przesyłkę w rozumieniu art. 3 ust. 3 - w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust.
7. Wprowadzenie go potwierdza, że pierwotne regulacje ulegają zmianie pod wpływem praktyki. Do pierwszego zastosowania niniejszego przepisu doszło w drodze § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z 1 sierpnia 2018 r. w sprawie zgłoszeń przewozu towarów, które w tej części weszło w życie 7 sierpnia 2018 r. Rozporządzenie powyższe zostało zmienione rozporządzeniem z 28 sierpnia 2019 r. w sprawie zgłoszeń przewozu towarów oraz zgłoszeń obrotu paliwami opałowymi. W § 7 stanowi, że "Podmiot wysyłający, który jest jednocześnie przewoźnikiem (...). Zatem ustawodawca dostrzega sytuacje tożsamości podmiotu wysyłającego i przewoźnika, podobnie jak miarkowanie kary za dane uchybienie obowiązkowi. Podwójna rola skarżącej winna znaleźć odzwierciedlenia także przy ocenie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
W ocenie Sądu, decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 op w zw. z art. 13 ust. 7 i art. 21 ust. 3 ustawy SENT w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny wystąpienia przesłanki ważnego interesu podmiotu wysyłającego organy pominęły okoliczność, że w art. 21 ust. 3 ustawodawca wskazuje na ważny interes każdego uczestnika transportu, podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnika, co powoduje, że w przypadku, gdy przedsiębiorca występuje w podwójnej roli ocena jego interesu winna obejmować całość ustaleń kontroli i wynikające z niej konsekwencje dla przedsiębiorcy występującego w podwójnej roli. To, że odstąpienie od nałożenia kary stanowi uznanie administracyjne nie zmienia tego stanowiska. Ocena ważnego interesu przedsiębiorcy musi być obiektywna i realna. Nie może o tym przesądzać brak zaległości publicznoprawnych czy prowadzonej w stosunku do niego egzekucji.
Istotna jest waga naruszenia i okoliczności sprawy czyli kontroli na drodze i jej wynikowi. Nie ma też interesu publicznego w nakładaniu na przedsiębiorcę kar pieniężnych w celu pogorszenia jego kondycji, zagrożenia płynności finansowej, zwłaszcza w początkach obowiązywania ustawy SENT i udzielonych wyjaśnień przez przedsiębiorcę, który zasłaniał się brakiem płatności za towar przez zamawiającego w dacie wyjazdu cysterny czy zawieszeniem funkcjonowania systemu rejestracji.
W odniesieniu zaś do przesłanki istnienia interesu publicznego, organ odwoławczy nie uwzględnił okoliczności, że braki zgłoszenia w toku kontroli zostały uzupełnione, a pojazd został zwolniony celem kontynuowania przewozu. Ustawa SENT weszła w życie 18 kwietnia 2017 r., za wyjątkiem przepisów dotyczących nakładania na podmioty kar pieniężnych i mandatów, które zaczęły obowiązywać z dniem 1 maja 2017 r. Transport, który jest przedmiotem niniejszej sprawy miał miejsce [...] r. Rozwiązania przyjęte w powołanej ustawie stanowiły więc nowość. Program komputerowy obsługujący system SENT, wymagał od przewoźników zdobycia pewnego doświadczenia, co do stosowania go w praktyce prowadzonej działalności, ulegał też licznym awariom.
Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę przedstawioną przez Sąd interpretację art. 13 ust. 7 ustawy SENT oraz naruszenia prawa procesowego, które skutkowały koniecznością wyeliminowania decyzji obu instancji z obrotu prawnego.
Należy też zauważyć, że kontrola miała miejsce [...]r. a organ wszczął postępowanie dopiero [...]r.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ppsa, orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa.