Uzasadnienie
A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r., którym – na podstawie art. 34 § 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) - utrzymano w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela dotyczącego postępowania w sprawie uchylania się od obowiązku szczepień ochronnych u córki L. K. Na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2020 r., sygn.. akt VII SA/Wa 527/20 sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W pierwszej kolejności rolą sądu administracyjnego jest zbadanie dopuszczalności skargi. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych otwiera drogę do merytorycznej oceny sprawy.
Przepisy art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a wyznaczają zakres kognicji, w którym sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z woli ustawodawcy postanowienia dotyczące stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że postanowienia wierzyciela zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Innymi słowy, rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli. Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a. podlega ono weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2013/16; a także: J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 61).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, a zatem skarga ta jest niedopuszczalna.
Wystąpienie powyższej okoliczności skutkować musi odrzuceniem wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając to na uwadze, w opisanym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia